Foto bij 35 - Melancholic Paradise

[Bill P.O.V.]
Je staat trillend van de zenuwen te wachten in de kleedkamer van de Troubadour, tot het tijd is om op te gaan treden. Je haat het dat je na bijna 15 jaar nog altijd zenuwachtig bent voor ieder optreden. Je werpt nog een blik in de spiegel en schuift de kroon nog wat schever op je hoofd, om hem vervolgens toch recht te zetten. Beter. Je trekt je kraag nog wat op, om de zuigzoen -die al onder de make up verborgen zit- extra goed te verstoppen. Mauds idee, uiteraard. Zij vond dat als jij een tattoo in haar nek mocht plaatsen, zij jou ook iets mocht geven om haar te herinneren. Je ging er, toen je hiermee akkoord ging, niet vanuit dat dit haar plan was.
Je schrikt op uit gedachten als er zacht op de deur geklopt wordt. Mauds hoofd verschijnt om de hoek en een brede grijns verschijnt op haar gezicht als ze jou ziet staan.
"There's my king," plaagt ze, terwijl ze naar binnen loopt.
"Hey babe," glimlach je en je geeft haar een kus. "Everything all right?"
"Yeah. Just came here to steal one more kiss." Je grinnikt als ze je nog een kus geeft. "Are you nervous?"
Je haalt je schouders op. "A little."
"Really?" Ze trekt je mantel recht. "After all these years?"
"It's not like I'm a complete trainwreck. I just get the jitters."
"You'll be fine," glimlacht ze. "I heard it's sold out."
"I know." Een klop op de deur laat je weten dat je richting het podium moet en je drukt nog een kus op haar wang. "You better hurry back to Heidi, I have to go."
Ze perst haar lippen op elkaar en knikt dan moeizaam. Je blijft twijfelend staan.
"Are you sure you are okay?"
Ze bijt op haar onderlip, maar knikt dan. "Break a leg."
Ze geeft je nog een snelle kus en verlaat dan de kleedkamer weer. Je kijkt haar even verward na, werpt dan een snelle blik in de spiegel en vertrekt richting de coulissen, waar de rest van de band al op je wacht.
"Altijd de laatste," plaagt Georg. Je rolt je ogen en steekt je vuist uit. De rest van de jongens steken ook hun vuisten uit.
"Powerranger power, aktiviert!"

Het hele optreden trekt in een soort waas aan je voorbij. Je stuitert het podium over, opgehyped door het enthousiasme van het publiek. Na Stormy Weather kondig je aan dat de show afgelopen is en loop je het podium af, waar je wacht tot je Tom de eerste noten van Durch den Monsun hoort spelen. Dan ren je weer terug het podium op, terwijl je roept: "You didn't really think we would leave without playing our first ever single, did you?! Los Angeles, let me hear all of you during Durch den Monsun!"
Een overweldigend gegil echoot door de Troubadour en je kan een brede grijns niet van je gezicht krijgen. Wat voelt het goed om weer op het podium te staan! Je huppelt bijna over het podium en je gaat naast Tom staan. Op het gezicht van je tweelingbroer is dezelfde ontspannen glimlach te zien. Je danst even om hem heen en huppelt dan terug naar de andere kant, waar je even bij Georg gaat staan. Hij schudt lachend zijn hoofd, als je achter hem gaat staan dansen. Je weet een grinnik te onderdrukken en loopt weer terug naar het midden van het podium, om daar samen met het publiek het laatste refrein van het nummer te zingen. Het refrein is net afgelopen, als Gustav door blijft drummen, maar de rest van de band stopt met spelen.
"You know what," bedenk je. "I think you can do it louder. Let's try that again."
Een oorverdovend geschreeuw klinkt uit de zaal, als het refrein nogmaals ingezet wordt. Het nummer eindigt met een kleine solo voor Tom, waardoor jij even de tijd hebt om op adem te komen. Je wacht tot het applaus een beetje gedoofd is, voor je weer verder praat: "I have been thinking - I think we should let you hear our new single as well. What do you think?"
Een instemmend gebrul galmt door de ruimte, terwijl Tom en Georg beide hun handen achter hun oren houden, alsof ze het publiek niet kunnen horen. Je werpt even een blik naar het balkonnetje waar Heidi en Maud op staan en ziet de verbazing op hun gezichten - de enige nieuwe single waar zij vanaf wisten was Chateau, en die hebben jullie al gespeeld. Een tikkeltje zenuwachtig voor de reactie van het publiek, beginnen jullie Berlin te spelen. De brede grijns keert al snel terug naar je gezicht als je ziet hoe er op het nummer gereageerd wordt.
"All right, thank you Los Angeles for a wonderful evening! Thank you so, so much!"
Jullie buigen en verdwijnen één voor één van het podium, Gustav al laatste, na zijn wave met het publiek. In de kleedkamer worden jullie opgewacht door Maud en Heidi, die de gehele kleedkamer versiert hebben met ballonnen, en een fles champagne. Je laat je met een tevreden glimlach naar je vriendin op de bank vallen.
"I wish every show could be like this."

Reacties (1)

  • Luckey

    Super leuk !!!
    Maud actie is geniaal
    I like it
    Ik snap Bill wel dat die dat elke show wel wilt 😂

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen