Foto bij 39 - Denying you're gone

Je wordt de volgende dag wakker met een verschrikkelijke kater. Je strekt je gapend uit en krabbelt een beetje overeind, om tot je grote schrik tot de conclusie te komen dat je niet alleen in bed ligt. Bill?! Met tegenzin herinner je jezelf aan het beeld van de wegrijdende toerbus vannacht - hij is echt weg en ligt niet naast je in bed nu. Maar wie...? Je trekt de dekens van de persoon naast je en ziet dan dat het Heidi is, die nog volledig in coma ligt. Ietwat opgelucht pak je je telefoon van je nachtkastje om Bill een berichtje te sturen. Je voelt een kleine steek in je onderbuik, maar besluit die te negeren - je moet er maar gewoon aan leren wennen dat hij de komende tijd niet naast je in bed ligt en dat je hem via WhatsApp goedemorgen moet wensen. Je wrijft nog eens in je ogen en slaakt een klein kreetje, als je ziet dat het al kwart voor twaalf is. Je slaat snel je hand voor je mond, maar Heidi schiet al geschrokken overeind.
"What's wrong?! Are the guys-"
"They're fine," zeg je snel. "Look at the time!"
"Quarter to... Oh, but that's all right though, it's Sunday. We don't have to be anywhere." Al gapend laat ze zich weer terug in haar kussen zakken.
"You don't understand. My babysitter is coming today. I mean, Jamie is coming today." Je bijt nerveus op je onderlip, terwijl je jezelf probeert te corrigeren - je kan Jamie niet je babysitter blijven noemen, zeker niet als hij ieder moment voor de deur staat. "Bill said he'd be here around noon, so that's like any minute now. I need to get dress and eat and shower and-"
"Calm down, grab a shower," grinnikt Heidi. "I'll grab one in our bathroom and I'll meet you downstairs for brunch."
"But I need to tidy up the living room and the kitchen and I have to walk Stitch and-"
"Shower!"
"But I-"
"Now."
"All right, all right." Mokkend vertrek je richting de badkamer. Je kan wel merken dat Heidi gewend is haar kinderen aan te sporen 's ochtends, bedenk je, terwijl je de douche vast open draait. Je trekt het shirt van Bill, waar je blijkbaar in geslapen hebt, over je hoofd. Je grist nog net je tandenborstel mee onder de douche - dat scheelt weer tijd - en weet binnen vijf minuten alles te doen wat je moet doen. Nu sta je gehuld in de handdoek voor de kledingkast en zucht. De zeurende hoofdpijn en je inmiddels rammelende maag maken het er niet makkelijker op om een keuze te maken. Het liefst zou je in een trainingsbroek en trui terug je bed inkruipen, maar je weet dat dat vandaag geen optie is. Uiteindelijk pak je een jumpsuit en verdwijn je, terwijl je je benen erdoorheen probeert te steken, terug de badkamer in. Je trekt de jumpsuit over je bovenlichaam heen en begint dan snel wat mascara op te brengen. Je bindt je haar in een hoge staart vast en besluit toch maar een aspirine in te nemen tegen de hoofdpijn. Dan pak je je slippers uit de kast, trekt die aan je voeten en loop je door naar beneden. Je hoorde de douche nog lopen in de badkamer van Tom en Heidi, dus besluit je maar vast wat te eten en drinken klaar te zetten. Je haalt net de koffie onder het koffiezetapparaat vandaan, als je de deurbel hoort gaan. Een kreun verlaat je mond - het is vijf voor twaalf en van alle momenten waarop iemand te vroeg kan zijn, komt het vandaag extra slecht uit. Je zet snel de koffie neer op het aanrecht en loopt naar de voordeur. Je ziet dat Stitch met zijn oren gespitst aan komt rennen en doet snel de deur naar de hal dicht. Het laatste waar je zin in hebt vandaag, is om straks ook nog Stitch te moeten gaan zoeken als hij weer eens via de voordeur ontsnapt. Je hoort gejammer uit de keuken komen.
"Sorry, Stitch," roep je. "I'll be right back."
Je hoort wat gestommel op de trap en roept naar Heidi dat je babysitter - shit, Jamie! Hij heet Jamie, Maud! - er al is en dat het ontbijt klaar staat in de tuin. Dan trek je eindelijk de voordeur open en blijft een tikkeltje verstijfd staan. Een jongen met donkerbruin haar en fel blauwe ogen groet je met een brede glimlach. Hij draagt een strak shirt met daarop een afbeelding van Mickey Mouse, maar jouw blik schiet naar zijn gespierde bovenarmen. Hij heeft een weekendtas over zijn schouder hangen en steekt zijn hand naar je uit.
"You must be Maud. Nice to meet you, I am Jamie."

Reacties (2)

  • Luckey

    Hahaha

    Jamie blijf wel van maud af

    1 maand geleden
  • gothicpop

    Oehhhhh leuke eerste ontmoeting

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen