. . .

Rory was niet snel zenuwachtig. Zijn hartslag ging niet omhoog als hij een mondeling examen had, zijn rijlessen deed of bovenaan een klif stond met een bungeejumpkoord om zich heen.
      Deze nacht had hij echter wel wakker gelegen. Het was zijn zeventiende verjaardag. Zijn zeven broers en zussen zouden komen samen met hun gezinnen, evenals zijn opa en oma. Het was een van de weinige momenten dat ze allemaal bij elkaar waren en daarom had Rory besloten om het hun vandaag te vertellen.
      Dat hij op jongens viel.
      Er was slechts één verjaardagscadeau waar hij naar hunkerde en dat was naar hun acceptatie. Niet iets waar hij op rekende, want ze leefden in een gemeenschap die anderen als strengchristelijk beschouwden. Over homoseksualiteit werd niet gesproken, dat bestond niet in het liefelijke Duinberg.
Daar woonden geen homo’s.
      Nou – wel dus. Rory woonde er. En er was niemand met wie hij over zijn gevoelens kon praten.
      Het was twee jaar geleden dat hij voor het eerst verliefd werd op een jongen uit zijn klas. Hij had er nooit wat mee gedaan, hij had altijd gehoopt dat zijn gevoelens weg zouden gaan. Dat was uiteindelijk ook gebeurd. Toen hij daarna weer gevoelens voor iemand begon te krijgen, was het wederom een jongen. Inmiddels had Rory toch echt tegenover zichzelf moeten toegeven dat het waar was.
      Hij was homo.
      Hij worstelde er al maanden mee, hij voelde zich smerig omdat de Bijbel zich erg uitsprak tegen homo’s. Maar hij moest het aan iemand kwijt. Hoewel hij zichzelf als een vrolijk persoon had beschouwd, had somberheid hem de laatste tijd in zijn macht gekregen. Mensen hadden gevraagd wat er aan de hand was. Vrienden. Zijn ouders. Zijn zus en broers. Nooit had hij eerlijk durven zijn, nooit had hij de moed gebracht om hun te vertellen wat hem dwarszat.
      Maar vandaag ging hij het zeggen. Nu ze allemaal bij elkaar waren. Dan had hij het maar gehad, dan hoefde hij niet steeds opnieuw moed te verzamelen.

Het voornemen was er – de praktijk was echter moeilijker. Het was een kippenhok in de woonkamer, er waren meer dan dertig mensen die allemaal het hoogste woord voerden en kinderen die elkaar probeerden te overschreeuwen. Al zijn zes broers en zus waren getrouwd, allemaal voor hun twintigste zoals gebruikelijk was. Rory was een stuk jonger dan de rest. Zijn zus kwam na hem, maar zij was vijf jaar jonger. Zijn oudste broer, Bertus, was vijftien jaar ouder. Zijn oudste dochter was maar vier jaar jonger dan Rory zelf.
      Uiteindelijk kreeg hij toch een prachtgelegenheid in zijn schoon geworpen. Ruben, zijn jongste broer en met wie Rory het beste kon opschieten, sloeg een arm om zijn schouders. ‘Zeventien jaar al, jongen.’ Hij woelde door Rory's blonde haar. ‘Het wordt tijd dat je een meisje aan de haak slaat. Wat dacht je van Tina? Mooi meisje is dat.’
      Rory dacht aan Tina. Ze was net zo blond als hij – en twee koppen groter. Ze had een vreselijke lach, dat was het eerste wat hij hoorde als hij aan haar dacht. Hij haalde diep adem. Direct keerden alle gezichten zich naar hem, alsof ze nu allemaal groot nieuws verwachtten.
      Nou ja – groot nieuws wás het natuurlijk ook.
      Alleen niets wat ze verwachtten te horen.
      Rory schraapte zijn keel. ‘Nou… eigenlijk… Wilde ik jullie wel iets vertellen vandaag. Daarover.’
      Zijn moeder leunde iets naar voren op de bank, een glimlach op haar gezicht. Het deed hem pijn te weten dat die glimlach straks weg zou sterven.
      Moest hij het wel doen? Hen zoveel pijn doen? Of zouden ze wel inzien dat hij hier ook niet voor gekozen had, dat hij ook gebeden had of hij hetero mocht worden en dat ze evengoed van hem hielden?
      ‘Is het Jenna?’ vroeg ze. ‘Jullie twee zouden toch zo’n geweldig lief stel zijn!’
      Een lief stel. Rory dacht aan de jongens die hij tot nu toe leuk had gevonden. Echt lieverdjes waren dat niet geweest – meestal degenen die de grootste bek hadden. Die – zelfs in Duinberg – een beetje tegen de regels in durfden te gaan.
      ‘Nee,’ zei hij zacht. ‘Ik eh… Ik denk… Ik denk dat ik niet op meisjes verliefd kan worden.’
      Er viel een ijzige stilte. Rory kromp in elkaar, hij wenste dat hij in de lucht kon oplossen.
      Hij boog zijn hoofd, hun ontzette gestaar kon hij niet aan.
      ‘Natuurlijk wel,’ zei zijn moeder toen. ‘Je bent gewoon een laatbloeier, Rory. Dat komt heus wel. Je bent pas zeventien! Er komt vanzelf een meisje op je pad dat je leuk vindt. Voor wie je hart sneller zal gaan kloppen.’
      Rory beet op zijn tong. Hij kon het hierbij laten. Toch wist hij dat hij later zou wensen dat hij het vandaag wél verteld had.
      ‘Ik heb weleens iemand leuk gevonden,’ zei hij zacht. ‘Een paar keer. Maar – maar het zijn altijd jongens.’
      Stilte. Een hele diepe stilte. Het was zelfs alsof niemand durfde adem te halen.
      Rory slikte moeizaam. Hij wrong zijn vingers in elkaar. Voorzichtig hief hij zijn hoofd en keek de kamer rond. Zijn moeder had haar hand tegen haar borst gedrukt alsof ze een hartaanval kreeg. De rest staarde hem alleen aan alsof hij een buitenaards wezen was.
      ‘Onmogelijk,’ zei zijn vader toen resoluut. ‘Zeg niet van die rare dingen, Rory. Je weet dat dat tegen de natuur is.’
      Tegen de natuur of niet – Rory kon weinig aan zijn gevoelens veranderen. Hij had ze ook liever niet gehad. Hij zei maar niets, hij zou gewoonweg niet weten wat hij moest zeggen. Hij had ook geen antwoorden. Alleen maar vragen en twijfels.
      ‘Het is gewoon een fase,’ sprak Bertus. ‘Ik zie het steeds vaker op de school waar ik lesgeef. Tegenwoordig verspilt de jeugd veel te veel tijd aan het al dan niet classificeren van hun gender en geaardheid. Dat gaat wel over. Het is gewoon een trend. Men voelt de behoefte om anders te zijn.’
      Het was geen trend. Rory kende niemand anders die ermee worstelde. ‘Ik hoef niet anders te zijn,’ zei Rory geprikkeld. ‘Ik ben nauwelijks één zestig. Ruim een kop kleiner dan alle andere jongens. Ik val al op.’ Hij haalde diep adem. ‘Ik worstel hier al meer dan twee jaar mee en het kostte me veel moeite om dit te vertellen. Dit is niet zomaar een fase. Het is –’
      ‘Een ziekte,’ sneerde zijn vader. ‘Er zit een onreine geest in je die je ziek maakt.’
      Het was alsof zijn vader hem in zijn maag schopte. Hij klapte dubbel. Tevergeefs hoopte hij tot iemand anders dat zou tegenspreken, maar dat gebeurde niet.
      ‘Rustig pa,’ sprak Ruben verzoenend. ‘Hier zijn conversietherapieën voor.’
      Rory had daarover gelezen. Therapieën waarbij je een schok kreeg als je naar homo-erotische afbeeldingen keek en een positieve prikkel als ze van heteroseksuele aard waren. Iets wat hij zelf al had geprobeerd, door zulke plaatjes online op te zoeken en zichzelf dan te pijnigen.
      Het had niet gewerkt. Het was geen gedrag dat bestraft kon worden, het was een deel van hemzelf. Een deel van wie hij was.
      ‘Dat wil ik niet,’ zei hij zacht. ‘Er zijn ook geen bewijzen voor dat dat werkt.’
      ‘Dan ga je naar een genezingsdienst,’ zei zijn vader resoluut.
      Rory bad al jaren voor een andere geest. Het had niet geholpen. Hij had er niet veel vertrouwen in, al was het iets wat hij wel wilde proberen. Voor zijn familie. ‘Ja,’ mompelde hij. ‘Dat kan ik wel doen.’
      Het bracht nauwelijks opluchting. Blijkbaar had de rest daar ook niet zo veel vertrouwen in.
      Plotseling begon zijn moeder te snikken. ‘Hoe kan dit nou Rory? Je was altijd zo’n lieve jongen… hoe kun je dan zulke walgelijke verlangens hebben? Waar hebben we dit aan verdiend? Denk je eens in wat de mensen van ons zullen denken als ze horen dat je homoseksueel bent!’
      Rory boog zijn hoofd. Hij wilde zijn familie niet in de schande storten, hij wilde niets hiervan. Het was niet zijn keuze geweest! Hij wilde ook dat het overging – dat wilde hij al veel langer dan zij! Maar het ging niet over.
      Een traan kriebelde langs zijn wang. ‘Sorry mama,’ fluisterde hij.
      Zijn moeder begon alleen maar harder te huilen.
      En terwijl al zijn broers en zussen hun moeder probeerden te troosten, was er niemand die een arm om Rory heen sloeg.

Reacties (5)

  • Eldir

    Bah bah, haat aan zulke mensen. Maar wel leuk dat je weer een verhaal schrijft voor Q (:

    1 maand geleden
  • Rubin

    Waar hebben we dit aan verdiend? Denk je eens in wat de mensen van ons zullen denken als ze horen dat je homoseksueel bent!
    Brr, ik krijg rillingen van deze egocentrische uitspraak.

    Ook die laatste zin hakt er in.

    1 maand geleden
  • Necessity

    Arme arme Rory

    2 maanden geleden
  • Slughorn

    Nawh dit is zo sneu!
    Ik wil wel een arm om je heen slaan hoor Rory! (:

    2 maanden geleden
  • ProngsPotter

    Daaaamnn Natas :o Echt hee, wat een kutfamilie zeg. I mean, je zei het al, maar nog steeds doet het wel effe pijn in je heart zeg.

    Je waarschuwde al dat het niet zo happy clappy was, maar dat was toch wel een beetje een understatement:W

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen