Het is duidelijk te merken dat ik voor het eerst met deze trein naar school ga. Alle coupé's zitten vol, zelfs in de gangpaden is geen plek vrij om te staan. Daar waren de ervaren leerlingen natuurlijk allang op voorbereid, die zijn gewoon een stuk vroeger op het station gaan staan. Ik dwarrel langzaam door de gangpaden en probeer ergens een zitplaats te ontdekken. Als ik maar ergens kan zitten, al moet ik dan naast iemand gaan zitten.

Als ik bijna de hele trein door ben gelopen zie ik eindelijk een paar zitplaatsen vrij. De ramen van de coupé zijn beslagen door de warmte, dus ik kan niet goed zien wie er zit. Ik open voorzichtig de glazen schuifdeur. "Jij?" Hoor ik een luide stem mijn richting op krassen. Ik herken de jongen van wie de onaardige toon afkomstig is direct. "Oh ben jij het. Hoeveel meisjes heb je aan de kant moeten duwen om hier een plekje te krijgen?" Snauw ik onverschilllig terug.

De jongen vliegt overeind en gaat dreigend voor mijn neus staan. Hij moet minstends vijftien centimeter boven mij uitsteken, maar dat doet mij niets. Vervelende ventjes als hij ben ik wel gewend van mijn oude school. Die leerde het al snel genoeg af om mij in de weg te staan. "Ik zou maar een andere plek zoeken, nieuweling. Jij en je rare accent hebben hier niets te zoeken." Ik begin te lachen. Was dat alles wat hij kon bedenken? "Denk je echt dat ik hier wil zitten? Het stinkt hier naar arrogantie. Of heb je soms van angst in je broek gepoept?" Ik zie zijn gezicht rood worden, hij kookt van woede, maar een weerwoord krijg ik niet. Jammer, ik had nog wel even door kunnen gaan.

In plaats daarvan slaat hij de deur hard voor mijn neus dicht. Kinderachtig. Ik besluit maar gewoon in het gangpad te gaan zitten de rest van de reis. Dat vriendjes maken gaat mij toch even niet zo goed af.

Reacties (1)

  • Nickster

    "Vervelende ventjes" AHAHA, heerlijk haar persoonlijkheid nu al

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen