Terwijl ik achter de andere eerstejaars Slytherin's aanloop kijk ik mijn ogen uit. Wat een kasteel! Het was mij nog niet eens opgevallen dat de schilderijen bewegen. Alsof de geschilderde personen... leven! Een groot deel van de leerlingen gaan de trappen op, maar mijn groep niet. Wij daarentegen volgen juist een donkere weg naar beneden, alsof we rechtstreeks de kerkers ingaan! Al snel merk ik dat mijn voorgevoel juist was, we gaan inderdaad de kerkers in. Wat een gezelligeid...

Met een knoop in mijn maag blijf ik de rest volgen. Ik hou niet zo van enge dingen, het voelt net alsof ik een spookhuis inga en ik ieder moment besprongen kan worden door zo'n kermis-mafketel die het leuk vind om kinderen te laten schrikken. Alleen ben ik dit keer niet op de kermis en ben ik geen kind meer, dit keer is het echt.

Opeens staan we stil voor een muur, nergens is een deur of uitgang te bekennen. De muur begint langzaam te verschuiven en smarachdgroen licht schijnt op onze gezichten. De leerlingenkamer van Slytherin is groot, donker, maar prachtig. De meubels zijn chique en zien er peperduur uit. Ik zou bijna niet op de enorme zwarte leren bank durven zitten.

Ik verbaas mij erover dat er zich ramen bevinden, aangezien we ver onder de grond zitten. Het duurde dan ook even voor ik in de gaten had dat je door de ramen rechtstreeks het meer inkijkt! "Gaaf he, morgenochtend, als het licht is, kun je vissen zien zwemmen. Als je geluk hebt, zie je de reuzeninktvis misschien zelfs!" Een lange, donkere jongen is naast mij gaan zitten. Het is hem vast meteen opgevallen dat ik nieuw ben.

"Hi, mijn naam is Blaise Zabini, welkom bij Slytherin! Je lijkt me wat oud voor een eerstejaars?" Hij trekt zijn wenkbrauw speels op terwijl hij dat laatste zegt. Ik kan het niet helpen en begin te grijnzen. "Leeftijd schatten is een gevaarlijk spelletje bij vrouwen, ik neem aan dat je dat weet?" Reageer ik scherp. "Arminta van Zanten, aangenaam."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen