Blaise glimlacht en schudt zijn hoofd. "Ik zit zelf ook in mijn zesde jaar nu. Toen ik nieuw was vond ik ook alles nog zo gaaf, maar eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot ik hier klaar ben. De sfeer is enorm achteruit gegaan sinds..."

"Sinds wat Blaise?" Ons gesprek wordt onderbroken door een arrogante stem die ik me maar al te goed kan herinneren van de trein. "Hey Draco, dit is..." nog voor Blaise mij kan introduceren wordt hij onderbroken. "Ja ik weet wel wie dat is. Onze nieuweling, die hier uit het niets binnen komt vallen en denkt dat ze zomaar haar grote mond naar mij kan opentrekken. Je weet niet wie je voor je hebt mevrouwtje. Ik weet niet hoe je het voor elkaar hebt gekregen om bij Slytherin te komen, maar het staat mij niet aan." De helderblauwe ogen van Draco lijken donkerder te worden terwijl hij kwader begint te spreken.

Ik begin mij langzamerhand af te vragen of het wel zo verstandig was om zo van mij af te bijten, maar ik kan mij nu niet laten kennen. Daarom antwoord ik kalm: "ik weet inderdaad niet wie ik voor me heb, aangezien je je niet eens even fatsoenlijk aan mij heb voorgesteld. Als ik had geweten dat jij in Slytherin zat, had ik wel een andere afdeling gekozen." Beide jongens beginnen opeens keihard te lachen. Ik kijk ze om de beurt vragend aan. Blaise verbreekt het eindeloze geschater: "je kunt je afdeling niet kiezen. Het zit in je bloed. Tenzij je Harry Potter heet natuurlijk, maar die weet alles naar zijn eigen hand te zetten." Weer kijk ik hem vragend aan en de jongens beginnen opnieuw hard te lachen. Dit keer is het Draco die het schaterlachen doorbreekt. "Weet je niet wie dat is? Je bent zeker een undercover Muggle! Hoeveel heeft Dumbledore je betaald om hier te spioneren?" Ik begin mijn geduld te verliezen en grijp Draco voor ik er erg in heb bij zijn schouders vast en duw hem tegen de muur.

"Luister Goldilocks, ik heb vier jaar schoolwerk in te halen en ik zit er niet op te wachten dat zo'n snotneus als jij dat voor mij gaat verpesten. Ik waarschuw je, mij wil je niet als vijand." Even lijk ik angst op zijn gezicht te bespeuren, maar hij herpakt zichzelf en geeft mij een duw terug. We kijken elkaar zwijgend, dreigend aan, als twee leeuwen die elkaar ieder moment te lijf kunnen gaan. Het recht van de sterkste, kom maar op.

Reacties (1)

  • Teal

    Hahaha go get him Aminta!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen