Vermoeid, maar zelfverzekerd liep Odin terug naar de common room van Slytherin, waar haar “vrienden” alweer spelletjes aan het spelen waren.
      “There she is, the woman of the hour! Not first place, but second, it’s Odin Umare-Salazana!” brulde Alissa, die – voor de verandering – met een butterbeer in haar hand zat. Ze duwde er ook eentje bij Odin in haar handen, maar Odin zette de pul terug neer.
      “It’s been a long day, guys. I’m not in the mood to drink until I can’t walk. Besides, tomorrow is a normal schoolday again as well.”
      “Not like that ever stopped you from drinking before. What the fuck happened to our Odin?” sneered Ax. “Are we not good enough anymore, miss Tournament-Participant?”
      “What the hell, Ax? I’ve just completed the first task, had to deal with that fucking baguette-boy, whilst still attending school. I don’t feel like I’m better. I never asked for this, so why would I abandon my friends?” snauwde Odin terug. De woede na de truc van Auro begon terug te keren, maar ze probeerde kalm te blijven om sympathieker over te komen zoals Draco had beweerd.
      “You deliberately put your name in the Goblet of Fire, so you knew the risk and the chances!”
      “I am very well aware of my own choice, but I never meant to take the spotlight. So you can either choose to support me during the tournament, or you can walk out on me right now. Which one is it going to be?” Odin keek haar house-genoten een voor een aan.
      “I guess we could support you,” zuchtte Ash met een klein beetje tegenzin. “Right, guys? I mean, she still is a Slytherin and it would be amazing for our house to win the Tournament. We know people still kind of despise us because of what happened.”
      “I guess you’re right, Ash.” Alissa nam nog een slok van haar butterbeer.
Met veel gebrom en gekreun stemde de rest van de zevendejaars Slytherins ook in met Ash’ uitspraak.
      “Thanks, guys. Now, if you would please excuse me. I’ll be going to work on a new look for the Tournament. Might get the other houses to root for me too if I look more approachable.” Zonder op antwoord te wachten liep Odin al naar haar dorm om in haar make-up en kleding te rommelen.

      Na zeker drie uur bezig geweest te zijn had Odin eindelijk een look gevonden die er vriendelijker uit zag. Haar lange, normaal steile, blonde haren had ze licht gekruld waardoor ze nu zacht over haar schouders golfden. En haar normaal donkere, kille make-up had ze verruild voor een meer gekleurde look met de house-kleuren van Slytherin, wat ook niet onaardig stond bij haar zilvergrijze ogen. Aan haar kleding kon ze weinig veranderen omdat het uniform nog steeds een verplichting was op Hogwarts. Maar haar hoge, zwarte, gothic-achtige laarzen hadden plaats moeten maken voor elegante gala-heels. De hak was net niet zo hoog dat ze er nadelen van zou ervaren, maar wel hoog genoeg om er aantrekkelijk uit te zien.
      “This might be it,” glimlachte ze in de spiegel naar zichzelf. Met een gerust hart en een beetje vreugde ruimde ze haar spullen op in de Slytherin badkamer. Voorzichtig liep ze terug naar de dorm, waar Alissa al lag te slapen. Wat ook niet abnormaal was, gezien de klok in de dorm na middernacht aan gaf. Alleen vanwege die reden besloot Odin dat het een goed plan was ook te gaan slapen.

      De volgende dag verliep anders dan normaal. Tijdens het ontbijt hadden meerdere Slytherins haar aangesproken en gevraagd naar de opdracht van de dag ervoor. En tijdens de lessen kreeg Odin het idee dat ze meer werd bekeken dan anders. Het stoorde haar niet, maar ze wilde na de lessen zo snel mogelijk weg. Niet om te gaan eten of studeren, maar om haar kleine metamorfose aan Draco te laten zien.
      Toen ze op zijn deur klopte kreeg ze echter geen gehoord, en ook in de Hospital Wing kon ze hem niet vinden.
      “Are you looking for apprentice Malfoy, dear?” vroeg een van de aanwezige healers.
      “As a matter of fact, I am. He was going to help me prepare for the next task of the Tournament.”
      “Oh, I’m sorry, but he left today. He was summoned home or something. He’ll be back soon. At least, I hope so.”
      “That’s.. too bad. Thank you anyway.” Odin glimlachte vriendelijk naar de vrouw voordat ze teleurgesteld weg liep. Wat was er zo belangrijk dat hij tijdens een stageperiode om ervaring op te doen terug naar huis moest komen? Het was niet dat Odin hem per se nodig had, ze kon het zelf ook wel, maar de adviezen die hij had gegeven waren goed.
      “It surely won’t be long,” verzekerde ze zichzelf terwijl ze door de gangen liep. In een poging zichzelf op te vrolijken begon ze hetzelfde mugglenummer dat ze in de badkamer van de Healers had gezongen te neuriën. Een aantal lagere jaars uit Hufflepuff keken haar raar aan toen ze voorbij kwam lopen, zachtjes ‘Thunder!’ zingend op de maat van de muziek. Ze gaf ze even een vriendelijke glimlach en een van de jongens leek te blozen, maar Odin schonk er weinig aandacht aan. Met een beter humeur vervolgde ze haar weg terug naar de dungeons om daar met veel pijn en moeite in de schoolboeken te duiken. Ondanks het Tournament moest ze helaas ook gewoon nog studeren zodat ze haar N.E.W.T.s zou halen en dat zou nog een grotere uitdaging kunnen zijn dan de opdrachten van het Tournament.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen