Ik sla de deur van het klaslokaal een beetje beduusd achter mij dicht. Dan zie ik dat Draco al die tijd naast de deur heeft gestaan. Zou hij mij afgeluisterd hebben? Dit gaat hij vast en zeker nog tegen mij gebruiken, en ik houd mijn adem in terwijl ik hem voorbij loop. Tot mijn grootste opluchting, zegt hij niets. Ik moet echt even alleen zijn, alles even laten bezinken. De rest van de middag en avond lig ik dan ook op mijn bed te piekeren.

Het feit dat professor Snape mijn ouders gekend heeft blijft maar door mijn hoofd spoken. Ik kan mij nog maar weinig van hen herinneren, maar dat wat voor eeuwig in mijn geheugen gegraveerd staat is het moment waarop ze beiden werden gearresteerd. Ik was vijf. We waren toen nog maar net naar Nederland verhuisd, daar waar mijn vader oorsprongelijk vandaan kwam. Kort nadat we veruisd waren, werden mijn ouders met grof geweld bij mij vandaan getrokken. Vanaf dat moment ging alles heel snel.

Dezelfde avond stond ik bij mijn pleegouders voor de deur, blijkbaar zijn er ontzettend veel families die maar wat graag pleegkinderen in huis willen nemen. Ik was zo bang die avond, het was zo gemeen. Niemand heeft mij iets uitgelegd, ik had maar te accepteren dat ik vanaf toen maar bij een ander gezin zou gaan wonen. Van mijn ouders heb ik vervolgens nooit meer iets gehoord. Volgens mijn pleegouders was het een gevangenis waar je niet naar mocht schrijven en dat gold andersom ook zo.

Zo groeide ik op bij mijn Nederlandse pleegouders en leerde ik al snel vloeiend Nederlands spreken. Ik ben het Engels nooit echt verleerd, al heb ik wel een enorm accent nu. Stom, dat je ondanks dat je je ouders niet meer goed kan herinneren, je bepaalde herinneringen nog glashelder voor ogen kunt zien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen