"Lach maar, tot je straks huilend terug naar je mammie teruggaat. Oh nee, dat gaat niet, die is dood! Met zo'n dochter zou ik mij ook letterlijk doodschamen. Het had beter andersom kunnen zijn, want niemand zou jou missen." Ondanks dat Draco hard om zijn eigen grap moet lachen, slaat het bij mij in als een bom. Ik sta klaar om mijn ergste, gemeenste tegenopmerking te maken, maar er komt geen woord uit mijn mond. In plaats daarvan voel ik iets branden in mijn ooghoeken. Tranen? Een luide snik verlaat mijn mond en ik voel een traan over mijn wang rollen. Nee, dit kan niet gebeuren. Ik kan nu niet in huilen uitbarsten, maar ik kan het niet meer tegenhouden. Het enige wat ik nog kan doen is wegrennen.

Zonder dat ik in de gaten heb waar ik naartoe ren, ren ik door tot ik niet meer kan. Als het op een gegeven moment zo donker word dat ik geen hand voor ogen meer kan zien plof ik neer op een koude rots en stort ik mijn hart uit. Ik heb sinds mijn ouders werden gearresteerd niet meer gehuild. Wat een rotopmerking! Ik dacht altijd dat ik zelf harteloos was maar deze jongen heeft gewoon een zwart gat in plaats van een hart. Voor het eerst sinds ik hier ben aangekomen voel ik heimwee. Ik wil hier weg, ver, ver hier vandaan.

Veel tijd om erover na te denken krijg ik niet, want ik hoor opeens iets in de bosjes naast mij ritselen. Het klinkt alsof er een groot beest op de loer licht, maar ik kan het geluid ervan niet helemaal plaatsen. Het klinkt als een insect, maar dan zwaarder, veel groter en intenser.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen