Foto bij 42 - We have to talk

"Nou, gelukkig maar. Ik moet er niet aan denken dat je voor altijd aan de andere kant van de wereld blijft." Je weet dat je moeder probeert het als een grapje te verpakken, maar je kan zien dat ze graag wil weten of je al bedacht hebt wat je gaat doen aan het einde van het schooljaar.
"Ik weet het nog niet mam," zeg je dan ook. "Ik heb het hier best wel naar mijn zin, maar ik mis iedereen thuis ook. Het was eventjes wennen toen Bill op toer ging en ik had gehoopt dat dat misschien ook zou helpen met het maken van een keuze, maar ik ben er best wel aan gewend nu dat ik hier mijn leventje heb. Plus, ik ben over een paar weken weer in Nederland en ik kan niet wachten om iedereen dan te zien!"
"Ik kan niet geloven dat mijn meisje over een paar weken weer thuis is. Al is het maar tijdelijk." Ze glimlacht een tikkeltje gepijnigd. "Heb je nog wat van Soof en Roos gehoord? Hoe gaat het plannen van de bruiloft?"
"Eh, ik heb Soof vorige week ergens voor het laatst gesproken en- nee wacht, dat is alweer twee weken terug. Jeetje, ik ben echt een slechte vriendin nu. Ik heb haar via een appje laten weten dat ik naar haar verlovingsfeest kom, terwijl ik haar eigenlijk nog zou bellen." Je zucht diep en kijkt even naar de tijd. "Ik denk dat ik haar ook eventjes moet bellen. Vind je het heel erg als ik je straks even terug bel?"
"Nee hoor, lieverd. Bel haar maar snel. Anders bellen wij morgen nog wel even."
"Dat is goed, mam. Ik hou van je!"
"Ik ook van jou. Doe Soof maar de groetjes van mij."
"Doe ik!"
Terwijl je jezelf van binnen vervloekt omdat je zo'n verschrikkelijk slechte maid of honour - scratch that - omdat je zo'n verschrikkelijk slechte vriendin geweest bent de laatste tijd, zoek je het telefoon nummer van Soof op en druk je op 'videobellen'. Hij gaat een paar keer over en je wil eigenlijk alweer ophangen, als Sophia's gezicht in beeld verschijnt.
"Maud?"
"Hey babe," glimlach je terughoudend. "Stoor ik?"
"Oh, uh, nee hoor. Ik had niet verwacht dat je zou bellen, je schijnt het nogal druk te hebben."
"Oké, die was terecht. Het spijt me, ik ben echt MIA geweest en dat spijt me."
"Oké." Ze lijkt niet echt onder de indruk van je excuses. "Hoe is het daar?"
"Soof, het spijt me echt."
"Ik zei toch, oké?"
"Oh, come on. Je wil niet weten wat voor een gekkenhuis het hier geweest is de afgelopen tijd en met het tijdverschil en alles-"
"Denk je dat het hier geen gekkenhuis geweest is?" onderbreekt ze je direct. "Ik probeer hier een fucking bruiloft te plannen en Roos is een schat, maar we komen nergens uit samen en we kunnen onze maid of honour wel gebruiken!"
"Ik wist niet dat het zo erg was," geef je toe. "Ik ben alleen maar met mijn eigen problemen en Bill bezig geweest. Het spijt me echt, babe, maar je weet toch dat je me ook altijd kan bellen?"
"I guess. Ik wil jou ook niet lastig vallen met mijn gezeik."
"En ik jou ook niet."
Ze schiet in de lach. "Oké, zullen we afspreken dat we elkaar wat vaker bellen? Allebei, ongeacht of het over ellende gaat?"
"Dat lijkt me een goed idee. Ik mis je, gek."
"Ik jou ook." Ze zucht dramatisch. "Ik kan niet wachten tot we samen weer de kroeg in kunnen. Weet je hoe eenzaam het hier nu is?!"
"Ik kan ook niet wachten! Ik zit nu ook helemaal alleen hier, in LA, en het is niet bepaald de buurt waar je lekker in je eentje op stap gaat."
En zo verdwijnt ineens al het ongemak en voor je het door hebt, zitten jullie als vanouds te praten over alles wat er de laatste tijd gebeurd is. Ze vertelt dat er zo veel stress is gekomen bij het plannen van de bruiloft, dat ze een tijdje in jouw oude appartement heeft geslapen alleen, in plaats van samen met Roos, zoals jullie hadden afgesproken voor je vertrek, maar dat ze er nu weer samen zitten. Je vertelt haar over wat er in de studio gebeurd is toen Bill terug kwam uit Mexico, bij het zwembad, hoe hij ineens zijn haar groen geverfd had, maar nu hij op toer is, toch weer terug naar blond, het optreden in de Troubadour, het afscheid en je nieuwe roomie, de babysitter.
"Ik kan nog steeds niet geloven dat Bill niet mee naar Nederland komt," verzucht ze. "Wij missen hem ook hoor!"
Je grinnikt. "Ik weet het. Ik kan niet wachten tot ik hem weer zie. Ik wil niet weer over hetzelfde klagen, maar het is zo oneerlijk dat hij terugkomt als ik onderweg naar Nederland ben."
"Ik dacht dat jullie dat op elkaar hadden afgestemd? Dat je daarom pas de vijfde 's avonds aankomt en Sinterklaas moet overslaan."
"Het is niet alsof ik nog zoveel waarde aan Sinterklaas hecht," grinnik je. "Ja, dat was de bedoeling inderdaad, maar hij komt pas laat in de middag aan op de vijfde en ik vertrek 's ochtends vroeg al. Ik kon niet nog later vertrekken, want dan heb ik te veel last van een Jetlag om van jullie feestje te kunnen genieten. Plus, ik wil jullie ook kunnen helpen met voorbereidingen en dat soort dingen."
"Nu voel ik me een beetje schuldig dat ik je kwalijk nam dat je geen contact met me opnam. Ik snap wel dat als je hem zo lang niet meer ziet en speciaal voor mij een kans om hem tussendoor nog te zien opgeeft, dat je dan MIA bent geweest. Wanneer zie je hem nu weer dan?"

Reacties (1)

  • Luckey

    Ze blijven echte vrienden

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen