Foto bij Hoofdstuk 1: Het begon met een stormachtige nacht

---5 jaar geleden---

De hagelstenen kletterde tegen de ramen, het geruis van de wind klonk door de kieren van de ramen terwijl in de verte zacht het gerommel van onweer klonk. Viridian City was normaal gesproken een bruisende stad maar nu er storm op komst was, was er niemand te bekennen zelfs geen Rattata, de klok sloeg bijna middernacht. Half twaalf om precies te zijn. In een huis brandde nog volop licht waar een vrouw gespannen uit het raam keek. Een felle lichtflits liet haar niet terugdeinzen, ze bleef stug staan kijken naar de oprit waar een auto hoorde te staan. Amy Griffiths, zo heette deze, had een bezorgde uitdrukking op haar gelaat toen ze haar blik richtte op de klok die inmiddels 00.00 aantikte. Het was nacht. De vrouw draaide zich van het raam weg toen er opeens een harde knal te horen was die het huis op zijn grondvesten liet trillen. De bliksem had ergens ingeslagen. Even sloot ze haar ogen om te bekomen van de schrik waarna ze voetstappen van de trap hoorde komen. Een jongen van acht jaar kwam in paniek naar beneden gestormd waarop de vrouw snel naar het ventje toeliep om hem gerust te stellen. “Mamaaa!” jammerde hij nog voordat hij op werd getild van de grond door zijn moeder. “Rustig maar, jongen. Het is maar onweer,” sprak ze sussend. Het jochie knikte wat beteuterd terwijl hij zijn tranen uit zijn ooghoeken veegde. Amy zette haar zoon weer terug op zijn eigen benen zodat hij zich kon vastklampen aan haar been. “Is papa nog steeds niet thuis, mam?” vroeg het ventje terwijl hij tegelijkertijd omhoog om in de ogen van zijn moeder te kunnen kijken. “Nee liefjep.. hij is nog steeds niet thuis,” antwoordde de vrouw en streek met haar hand door zijn donkere haren. Ze loodste haar zoon mee naar de bank waar hij op kroop en zich liet zakken in de zachte kussens. Vervolgens draaide Amy zich om om naar de keuken toe te lopen om de jongen wat drinken te geven voordat ze hem weer naar bed zou brengen. Ze was nog niet eens over de overloop heen gestapt of ze hoorde dat Growlithe luid begon te blaffen. Amy keek alert naar de voordeur waar ze in het licht van de buitenlamp wat schaduwen zag staan. Het oranje wezentje ontblootte zijn tanden terwijl deze dreigend een grom liet ontsnappen uit zijn keel, waarop de vrouw vlug naar de Pokémon toeliep om hem tot bedaren te laten komen. Misschien was het Henry wel? dacht ze vertwijfeld. Er werd vervolgens op de bel geduwd waar ze haar hand op de deurklink legde om de deur te openen. Growlithe begon met zijn staart te kwispelen en enthousiast rondjes te draaien op zijn plek maar hield daar gauw mee op toen de vrouw zag wie er voor de deur stonden. Het was agent Jenny met twee andere agenten aan weerszijden. Als allereerst merkte de vrouw dat de uitdrukking op haar gelaat ernstig stond.. dus er was serieus iets mis. “Mevrouw Griffiths?” begon agent Jenny met een serieuze maar bedroefde toon in haar stem. “..ja..” Amy voelde zich ongemakkelijk worden toen de ander zich op haar richtte waardoor het onderbuik gevoel die ze de hele avond al had met de minuut werd versterkt. Misschien werd ze wel ergens van verdacht? of had Max iets uitgehaald? Of nog erger..? Het waren vragen die door haar hoofd spookten want er stond niet zomaar een politie agent voor de deur. Amy gebaarde dat de agenten binnen konden komen terwijl ze gespannen even naar de woonkamer keek waar haar zoon zat met Growlithe in zijn armen. Ze kon ook zien dat de vrouwelijke agent tegen haar tranen vocht toen deze besefte dat er een kind in deze situatie betrokken was. “Ik val maar meteen met de deur in huis..” de stem van agent Jenny stokte eventjes maar de vrouw herpakte zich vrijwel meteen. Amy balde haar handen tot vuisten die ze stevig samen kneep toen ze haar blik richtte op een familieportret waar ze met Henry en Max opstond. “..uw man Henry is vannacht verongelukt,” zei agent Jenny met trillende stem. Amy stond als aan de grond genageld toen de woorden haar vermoedens bevestigde omdat ze wist dat haar man altijd keurig op tijd was. “Nee… nee, dat kan niet… Henry had beloofd..dat hij naar huis zou komen..” stamelde Amy maar ze zag tegelijkertijd ook de ernst in de ogen van de agent. Agent Jenny schudde aangeslagen met haar hoofd toen ze troostend een hand op de schouder legde van de vrouw. Amy voelde dat de tranen over haar wangen begonnen te stromen toen de agent de beschadigde hoed van haar man aan haar overhandigde. Dit was zijn hoed… zijn favoriete hoed. “Mama.. waarom huil je?” Amy schrok op toen ze de stem van Max hoorde en keek in de ogen van haar zoon die haar met een vragende blik aanstaarde. Blijkbaar had de jongen het gesprek staan afluisteren maar had niet begrepen wat er precies was gezegd. Toen de vrouw geen antwoord gaf richtte de jonge Max zich tot de agent. Deze boog door haar knieën zodat ze met hem op ooghoogte kon praten. “Waarom huilt mama?” herhaalde hij de vraag nogmaals en keek met zijn grote zwarte kijkers naar de agent. Liefkozend legde deze haar beide handen op zijn smalle schouders om hem beter aan te kunnen kijken. “Jouw mama is heel erg verdrietig.. omdat jouw papa..” de agent keek even snel naar Amy die vervolgens haar tranen wegveegde van haar wangen om ook in een hurkende houding te gaan zitten. “Lieverd, jij vroeg toch net aan mij of papa al thuis was?” vroeg ze met een haast schorre stem. Max knikte kort om aan te geven dat dat correct was. “..hij komt niet meer thuis..” voegde de agente aan haar verhaal toe. De jonge knaap fronste zijn wenkbrauwen voor hij met zijn hoofd schudde. “Dat is niet waar! Papa, komt wel thuis dat had hij beloofd..!” reageerde Max verontwaardigd terwijl hij met een nijdige blik naar zijn moeder keek en deed vlug een stap achteruit zodat de handen van de agent van zijn schouders vielen. Amy slaakte een trillerige zucht waarna ze vervolgens de beschadigde hoed van Henry aan de jongen liet zien. Max sloeg het kledingstuk boos uit haar hand waarna hij zonder verder een woord te zeggen naar de trap stormde om met stampvoeten naar boven te gaan en zijn deur met een harde klap dicht gooide. Amy keek even met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht naar boven waar haar zoon naar toe was gelopen. “Heel veel sterkte,” weerklonk de stem van de agent, waarop Amy haar met een klein dankbaar glimlachje aan had gekeken. Agent Jenny verliet het huis waarop Amy even haar blik richtte op de hoed van haar man, waardoor er weer tranen in haar ooghoeken verschenen. Ze was er absoluut niet klaar voor om een alleenstaande moeder te worden...

Reacties (2)

  • Samanthablaze

    Viridian City was normaal gesproken een bruisende stad
    De naam van de stad alleen al is genoeg om in mijn hoofd de muziek te laten spelenxD"I'm on the road to Viridian Cityyyyy"(yeah)

    “... Uw man Henry is vannacht verongelukt,”
    Ik had het al verwacht toen agent Jenny voor de deur stond, maar het komt toch even binnen

    Ze was er absoluut niet klaar voor om een alleenstaande moeder te worden...
    Arme Amy... Ik geloof in haar! Ze kan dit. Ze is vast een hele zelfstandige vrouw die zich hier doorheen kan slepen. You go, queen

    Goed om zo'n goed geschreven Pokémon fanfictie te lezen! Die zijn helaas relatief zeldzaam (in ieder geval in het Nederlands)

    1 maand geleden
  • Soragek

    De mysterie zit er al goed in! Ik ben benieuwd hoe het uitkomt dat de vader toch (misschien) niet dood is en hoe dat naar Galar wordt gebracht. Het stukje met Growlithe vond ik ook heel leuk; een emotional support puppy c:

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen