Foto bij Hoofdstuk 3: A wild Pikachu appears!

Amy startte de motor van de auto door met haar voet op het gaspedaal te duwen waarop het voertuig langzaam in beweging kwam. Max had het gevoel dat dit een hele lange dag zou gaan worden toen de auto richting de route zou rijden om in Pallet Town te komen. Gelukkig kon hij wel naar buiten kijken om de omgeving in zich op te nemen. Route 1 bestond vooral uit een groot veld waar je kon wandelen en fietsen maar wat deze route zo bijzonder maakte was dat er een hoop wilde Pokémon in leefde. Max vond het vooral leuk om Rattata of Pidgey te spotten. De jongen scheurde voor een moment zijn blik los van het raam en liet zijn blik op zijn moeder glijden. “Hoeveel pakketjes moet je eigenlijk rondbrengen vandaag?” vroeg hij in een poging de stilte te verbreken waarop hij vragend naar zijn moeder keek. Deze leek op te schrikken uit haar gedachte omdat ze wat verstrooid van de weg opkeek om zich op haar zoon te richten. “Één,” gaf ze als reactie en stak haar hand naar de jongen uit waar ze een vinger op had gestoken. Max fronste verward zijn wenkbrauwen maar knikte langzaam met zijn hoofd dat hij haar had begrepen. “Eentje maar? Is alles wat er in de achterbak ligt voor Professor Oak?” vroeg hij lichtelijk verbaasd waarop zijn moeder knikte als bevestiging. “Ja lieverd.. hij heeft een groot lab met veel Pokémon die verzorgd moeten worden,” legde zijn moeder in het kort uit. “..ik dacht dat je dit tripje wel leuk zou vinden,” voegde ze nog vlug aan toe. Max kreeg een brede grijns rond zijn lippen toen zijn moeder hem dit vertelde waarop hij even vlug een blik uitwisselde met Growlithe. Het zou dus eigenlijk wel meevallen met het hele dag in de auto zitten. Langzaam bereikte ze het kleine pittoreske dorp waar veel beroemde trainers hun reis waren begonnen. Max popelde om een groot deel zelf te ontdekken omdat deze stad de enige stad was met een lab dat gewijd was aan Pokémon onderzoek. Maar aan de andere kant wist hij ook wel dat zijn moeder hem in de gaten zou gaan houden en dat hij van zijn leven nooit alleen op pad zou mogen.


Amy stopte de auto toen ze uiteindelijk bij hun bestemming waren aangekomen. Ze draaide de sleutel in het contact om zodat de motor van de auto werd uitgeschakeld en deze niet meer weg kon rijden. De vrouw zag aan de jongen dat hij dolgraag een kijkje wilde nemen in het dorp, even twijfelde ze maar besloot om hem zijn gang te laten gaan. “Goed.. Max als je wilt mag je met Growlithe wel even een stukje gaan wandelen,” stelde ze toen voorzichtig voor. De jongeman keek verrast op bij het horen van deze woorden maar besloot niet al te vroeg te juichen. “..Echt!?” vroeg hij verrast. Zijn moeder gebaarde met haar hoofd dat hij mocht gaan. “Als je maar in de buurt blijft.” Max kreeg een brede grijns om zijn lippen waarop hij enthousiast de autodeur aan zijn kant opende en wachtte totdat Growlithe eruit gesprongen was. De pup kwispelde vrolijk met zijn staart terwijl zijn tong wat droogjes uit zijn bek hing. “Kom Growlithe!” riep Max uit waarop hij vooruit begon te rennen met de Pokémon op zijn hielen. Hij zorgde er wel voor dat hij in het zicht bleef van het lab want ondanks dat hij de routes goed kende was Pallet Town wel onbekend terrein voor hem. Zijn oog viel niet veel later op twee meisjes die recht tegenover elkaar stonden met allebei een Pokéball in ieder een hand. Een Pokémon gevecht in levende lijve!

Max keek vol enthousiasme toe hoe allebei de meisjes hun handen op hieven en tegelijkertijd de ronde voorwerpen naar voren gooide. Een Nidoran verscheen tegenover een Vulpix. “Oh cool.. volgens mij gaan ze ve-..” merkte Max op maar hield abrupt op met praten toen hij vanuit zijn ooghoeken Growlithe een verdedigende houding aan zag nemen. De blik van de puppy was gericht op een struik waaruit wat geritsel hoorbaar was. Even keek de jongen vlug over zijn schouder of zijn moeder niet in de buurt was. Een paar seconden later toen hij zijn ogen terug had laten glijden was er een geel wezentje verschenen. Deze zag er gehavend en niet gezond uit omdat de vacht van het wezentje onder het vuil zat. De vele wonden waren ook niet te missen. “...pi..ka..” murmelde het beestje waarop hij naar achteren zwalkte en bijna op languit op de grond viel. Ongerust richtte Max een onderzoekende blik op het wezentje. De Pokémon was geel had lange oren met wat zwart op de punten, had rode wangetjes, een staart in de vorm van een bliksemschicht… dit moest wel een Pikachu zijn. Growlithe blafte opeens luid waarop Max zijn aandacht terug richtte op de ander. Een Spearow kwam met een luid gekwetter op de jongen, Pikachu en Growlithe af. “..oh uhm..” stamelde hij wat nerveus. Hij wist niet wat hij moest doen. “Growlithe, doe iets!” riep Max lichtelijk in paniek naar Growlithe. De pup richtte verbaasd een blik op de jongen voor hij uiteindelijk zijn bek open sperde en er withete vlammen uit spuwde richting de Spearow. De vogel schrok van de aanval waarop hij besloot het hazenpad te nemen en snel terug de bosjes in te vliegen. Opgelucht zakte Max door zijn knieën maar toen hij de Pikachu wilde onderzoeken was deze alweer verdwenen. “Hé.. waar is die Pikachu nou?” vroeg hij zich hardop af en keek om zich heen of hij de Pokémon nog ergens kon vinden. Maar er was geen spoor meer te bekennen van het wezentje… als dat maar goed zou komen.

Max wilde zich net omdraaien zodat hij terug naar de auto kon lopen toen hij vrij onverwachts zijn moeder zag staan. De vrouw was alles behalve vrolijk toen ze had opgemerkt dat haar zoon toch niet in de buurt was gebleven. “Mam.. ik kan het uitleggen..” begon hij nog maar de vrouw wilde niet luisteren. “Naar de auto.. nu!” beval ze haar zoon met een strenge ondertoon en wees ferm met haar wijsvinger in de richting van het voertuig. Max sloeg nijdig zijn armen over elkaar waarna hij vlug langs haar heen stapte en zonder een woord tegen haar te zeggen naar de auto liep. Hij kreeg niet eens de kans om uit te leggen waarom hij iets te verder was gegaan dan gezegd was. Zijn kans om nu nog op reis te mogen had hij sowieso al verspeeld dat kon hij nu echt vergeten. Toch wilde hij een poging wagen om uit te leggen wat er gebeurt was. “..Mam..” zei Max langzaam waarop hij in haar richting keek waarbij de vrouw hem aankeek. Vervolgens gebaarde ze dat hij zijn mond moest houden en trok toen zelf haar mond open. Na de autodeur te voor hem open te houden. “Ik had je gevraagd om in de buurt te blijven.. waarom kan je voor een keer niet gewoon luisteren,” sprak ze waarop Max haar met een boze blik aan staarde. “Ik deed niets verkeerd!” sputterde hij gefrustreerd tegen omdat hij het totaal niet met haar eens was. “Nee Max, dat is wat ik iedere keer krijg te horen van je,” reageerde zijn moeder verhit. “En stap nu in de auto. We hebben het er thuis verder over,” voegde ze er nog aan toe. Max bleef stug staan op zijn plek terwijl hij haar fronsend aankeek. “Nee,” snauwde hij. “Ik ben geen Pokémon die je zomaar bevelen kunt geven,” voegde hij er nog aan toe. Het kon de jongen niet schelen dat er een kleine groep mensen ontstond om te kijken hoe moeder en zoon met elkaar in gesprek waren. De vrouw ergerde zich verschrikkelijk aan het gedrag van de jongen. Pas toen Amy besloot om er niet meer op te reageren door zelf als eerste in de auto te stappen, gevolgd door Growlithe en een paar minuten later haar zoon.

Reacties (2)

  • Soragek

    Je hebt het conflict hier goed te pakken tussen moeder en zoon! Ik snap beide kanten wel, Max is alles wat ze nog heeft, maar overbezorgd zijn krijg je alleen maar narigheden van mevrouw. (Stiekem ben ik ook een beetje benieuwd naar het gevecht tussen die 2 meiden. Rivalen (to lovers)? XD

    2 weken geleden
  • Samanthablaze

    Awh, hij is echt enthousiast over dat het gevecht en over de omgeving verkennen

    “Ik deed niets verkeerd!” sputterde hij gefrustreerd tegen omdat hij het totaal niet met haar eens was.
    Sshh, ze doet zo haar best. Het is niet makkelijk om het allemaal in je eentje te moeten doen, en ze doet het goed, ook al is ze overbeschermend. Dat is alleen maar logisch

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen