Foto bij Hoofdstuk 2: Een onverslaanbare kampioen

Het leven van Amy en haar zoon ging ondanks alles verder ook al was het moeilijk voor de vrouw om door te gaan. Er waren dagen die voorbij leken te vliegen zo in maanden. Jaren. En voor ze het wisten was er vijf jaar verstreken. Max een jongen die nu dertien jaar oud was, bereid zich alvast voor om zich klaar te stomen voor zijn grote avontuur. Het was normaal gebruikelijk om als elfjarige in aanmerking te komen om een starter Pokémon op te halen bij Professor Oak in Pallet Town, maar Max was hier niet aan toegekomen vanwege de verdwijning van zijn pa. Al had deze jongeman wel een ultieme droom en dat was een van de sterkste trainers worden op aarde.. net zo sterk als Lance de Dragonite-trainer die voormalig kampioen was van de Indigo League hier in Kanto. Zijn hele slaapkamer hing vol met posters van Lance en zijn Dragonite. Het bureau van Max lag bezaaid met krantenartikelen dat over het ongeluk van zijn vader ging die had hij bewaard. Vijf jaar lang. De reden waarom Max nog niet vertrokken was op zijn tocht door Kanto, net zoals zijn leeftijdsgenootjes, was omdat de jongen van zijn moeder niet mocht gaan. Zij was ervan overtuigd dat Henry niet meer leefde terwijl haar zoon daar een hele andere gedachte over had. Er was op de plek van het ongeluk nooit een lichaam gevonden van zijn vader dus Max was ervan overtuigd dat hij gewoon nog kon komen binnenwandelen. Amy was namelijk bang dat als ze Max liet gaan hij op zeker op zoek zou gaan naar Henry en die teleurstelling wilde ze hem besparen. De verschillende meningen van moeder en zoon zorgde er dus voor dat Max niet op reis kon en dat ze steeds verder uit elkaar groeide.

----
Een donkere dikke rookgordijn verspreidde zich als een soort deken over het strijdveld heen terwijl het publiek in angst toekeek. Dit gold ook voor een jongen die met ingehouden adem naar het scherm van een tv keek waarop het gevecht te zien was.“Snel Dragonite vlieg omhoog en gebruik je Dragon Pulse!” Enthousiast had Max zijn handen gebald tot vuisten toen de grote gele draak uit de rook tevoorschijn kwam en ongeschonden uit de hevige strijd was gekomen niet veel later volgde een Charizard. “Kom op Dragonite, je kunt die Charizard gemakkelijk aan!” riep de jongen energiek terwijl deze even vlug een blik uitwisselde met Growlithe die wat loom terug staarde.Hij legde zijn kop terug op de knie van de jongen. Die Leon gast waar tegen Lance aan het vechten was, was niet iemand waar je de spot mee kon drijven. Max geloofde niet dat de voormalige kampioen van Kanto zich zo gemakkelijk liet verslaan want daar was hij veels te goed voor. Hij zou die nieuwkomer wel een poepie laten ruiken. “Pas op, Dragonite!” gilde Max van achter zijn scherm toen de Charizard zijn bek open sperde om een vuur aanval uit te voeren. De jongen ging zo op in het gevecht op de televisie dat hij niet gehoord had dat zijn moeder inmiddels naar boven was gekomen om te checken of alles wel goed ging. Even rolde Amy met haar ogen toen ze zag hoe haar zoon op zijn knieën was gaan zitten op zijn bed.. dat ze net een halfuur geleden had opgemaakt. Ook had ze een half uur geleden gevraagd dat hij zich moest omkleden maar blijkbaar had meneer niet geluisterd. Vanuit haar ooghoeken zag de vrouw de afstandsbediening liggen op het kastje naast de tv en pakte het voorwerp van zijn plek. In gedachte telde ze af 3..2..1.. Amy drukte op de standby knop waardoor het beeld van de tv op zwart ging. Lichtelijk verontwaardigd richtte de jonge knaap zich tot zijn moeder die nijdig haar armen over elkaar had gevouwen en hem droogjes vanuit de deuropening aanstaarde. “Maam, wat doe je nou?” vroeg Max lichtelijk geïrriteerd toen hij zich besefte dat hij het belangrijke gevecht zou missen tussen Lance en Leon. “..nu mis ik deze match!” voegde hij er nog snel aan toe. Zijn moeder slaakte een diep zucht maar haalde wat onbeholpen haar schouders op. “Volgens mij had ik een halfuur geleden gevraagd of je je wilde aankleden want Professor Oak wacht op zijn pakketje,” kaatste ze zijn opmerking terug. Dit keer slaakte Max een diepe zucht terwijl hij gefrustreerd zijn moeder aanstaarde die er wel van genoot dat ze haar zoon op de kast kon jagen. “Dat pakketje is niet belangrijk hoor.. je kan toch alleen gaan?” probeerde de jongen nog maar zijn moeder moest om deze opmerking lachen. “Dat dacht ik niet jongeman je gaat met mij mee of je dat nu wilt of niet,” grijnsde ze en gooide zijn broek en shirt richting haar zoon. Deze ving met moeite de kledingstukken op doordat hij niet op tijd reageerde.

Growlithe sprong van zijn bed waar hij zich ernaast even uitgebreid uit begon te rekken en snel achter de moeder van de jongen aan sjokte toen ze de kamer verliet. Max trok met veel tegenzin zijn pyjama uit om zich daarna te verkleden in zijn outfit voor de dag. Ondanks dat hij heel graag zijn eigen Pokémon wilde om op reis te gaan wist hij maar al te goed wat het antwoord zou zijn van zijn moeder. Even keek de jongen naar de foto van zijn vader wat op zijn bureau stond, waarop hij knikte om zichzelf moed in te spreken. Vanavond zou hij weer een poging wagen om zijn moeder over te halen om hem te laten gaan. “Max, kom je! We gaan!” riep zijn moeder van onderaan de trap waar de jongen van op schrok en vlug zijn pet op zijn hoofd zette om snel naar beneden te rennen. Zijn moeder wachtte hem op bij de voordeur en een tevreden glimlach verscheen om haar lippen toen ze haar zoon aangekleed en wel de auto in zag stappen. Zoals gewoonlijk ging Growlithe mee waar het wezentje naast zijn moeder zat op de passagiersstoel. Amy stapte als laatste in de auto nadat ze een tas op de achterbank had gezet. “Iedereen klaar? Dan start ik nu de motor,” sprak zijn moeder met een vrolijke ondertoon in haar stem. Tegenwoordig werkte Amy in een Pokémon Markt waar goederen verkocht werden voor rondreizende trainers zoals medicijnen en voedsel. Hiervoor moest ze soms ook goederen bezorgen in andere steden wat makkelijk lopend te doen was omdat Pallet Town niet ver verwijderd was van Viridian City. Maar de jongen had gezien dat zijn moeder meer in de achterbak hadden geladen dus het werd vandaag een dagje auto rijden door Kanto in plaats van lopen. Max wist inmiddels elke route uit zijn hoofd naar de steden die zich hier in deze regio bevonden. Van Pallet Town naar Fuchsia City.. hij kon deze routes dromen.



Reacties (1)

  • Samanthablaze

    net zo sterk als Lance de Dragonite-trainer die voormalig kampioen was van de Indigo League hier in Kanto.
    Oh, voormalig. Betekent dat dat Red nu op de troon zit?

    Die Leon gast waar tegen Lance aan het vechten was, was niet iemand waar je de spot mee kon drijven.
    Maar diezelfde Leon is een enorme dork die nauwelijks door zijn eigen slaapkamer kan navigeren en waarschijnlijk zijn reis niet overleeft had omdat hij ergens in een bos verdwaalt was, als Sonia en misschien Raihan hem niet hadden meegesleept over de juiste routes

    Van Pallet Town naar Fuchsia City.. hij kon deze routes dromen.
    Gelukkig heeft Max beter richtingsgevoelxD

    Heerlijk hoe hij echt nog een kind is. Koppig, luistert slecht naar zijn moeder, zeurt om kleine dingen, maar is echt wel heel enthousiast over de dingen die hij leuk vindt. Het is schattig

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen