Hier zit ik dan. In de wachtkamer te wachten. Wachtend op nieuws. Ik maak een diepe zucht en sta op. Ik ga naar de koffieautomaat en kom dan tot het besef dat ik geen kleingeld bij me heb. Net als ik me weer wil omdraaien komt er een man naast me staan. “Hierzo, je kan het wel gebruiken zo te zien.” zegt hij als hij me een 2 euro geeft. Ik kijk hem dankbaar aan en duw de 2 euro in de machine. De geur van koffie dringt binnen in mijn neus en ik neem het bekertje uit de automaat. Ik ga weer zitten en neem een slok. In mijn ooghoek zie ik Callie de wachtkamer passeren en ik spring op. Zo snel dat bijna de koffie uit de beker vliegt. Callie ziet me en schudt haar hoofd. Ik ga weer zitten. Geen nieuws is goed nieuws Amelia. Houd dat in je hoofd. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al half 2 snachts is. Een uur geleden zijn ze begonnen met de kogel te verwijderen. Een uur vol hoop en bang zijn. Doordat het schot van dichtbij werd afgevuurd zit de kogel tegen zijn ruggengraat. Dit maakt de operatie zeer riskant. Of hij zal nooit meer lopen. Of hij overlijdt tijdens de operatie. Of ze verwijderen hem en hij overleeft het. Die 3 opties liggen op tafel. Ik probeer het me wat gemakkelijk te maken in de zeteltjes en leg mijn hoofd tegen de muur. De wachtkamer is zo goed als leeg, op de vriendelijke man na dan. Hij zit in een stoel met zijn hoofd voorovergebogen, hij zal wel in slaap gevallen zijn. Hoelang zit deze man hier eigenlijk al? Hij zat hier al toen ik aankwam en dat is toch al even geleden. Ik sta zachtjes op en ga naar de man toe. Ik leg een hand op zijn schouder en ga naast hem zitten. “Meneer, ik wil u graag nog bedanken voor de koffie..” zeg ik zacht. De man reageert niet dus ik schud zachtjes aan zijn schouder. Maar wacht eens, hij heeft geen ademhaling meer. Snel voel ik in zijn nek en de hartslag ontbreekt. Snel haal ik de man uit zijn stoel en leg hem op de grond. Ik loop naar de bel en duw erop. “Help! Kom me helpen!” roep ik heel luid. Ik kniel naast de man en start met CPR. Al snel komt er hulp. Callie knielt tegenover me neer en vraagt wat er is gebeurd. “Ik weet het niet, hij zat daar al een tijdje.” zegt ik buiten adem. Een monitor wordt aangehangen en de dokter komt kijken. “Er mag adrenaline worden gegeven.” zegt hij kalm. Ik krijg het allemaal niet zo mee doordat ik zo geconcentreerd ben op het ritme van de reanimatie. Plots voel ik een hand op mijn schouder en ik kijk opzij. “Amelia, het heeft geen zin meer..” zegt Callie zacht. “We zijn pas begonnen.” zeg ik terwijl ik verder ga. “Amelia, je bent al een half uur bezig.” Ik voel hoe ze haar handen op die van mij legt en ik stop met compressies te geven. Ik knipper met mijn ogen en ze neemt me in haar armen. “Ze zijn Richard nog altijd aan het opereren, hij is stabiel nu.” “Dankjewel Callie.” zeg ik als ik haar weer los laat. Ze knikt en we staan op. De andere verplegers leggen de man op een ziekenbed en leggen een laken over hem. Op dat moment hoor ik een belgeluid. De DECT van Callie gaat. Callie neemt op en gaat wat verder in de gang staan. Ik kijk haar hoopvol aan en ze kijkt een paar keer mijn richting uit. Ze knikt en legt de telefoon af. Ze komt naar me toe met een blik in haar ogen die ik niet meteen kan plaatsen. “Amelia, de kogel is verwijderd, maar het is afwachten hoe hij zal herstellen en hoe hij wakker zal worden. Hij heeft veel bloed verloren.” zegt ze zacht. “Kan ik hem zien?” vraag ik snel. “Kom maar mee.” Aan haar zijde banen we ons een weg door het lege en stille ziekenhuis. We zijn aangekomen op de afdeling intensieve zorgen en de witte deuren gaan open. Callie begroet de nachtverpleegkundige en we wandelen verder. Op het einde van de gang houd ze halt en draait zich naar me toe. “Amelia, als je iets nodig hebt moet je het maar vragen. We zijn er allemaal voor jou!” Ik geef haar een knuffel en bedank haar. Ik doe de deur zachtjes open en zie Richard liggen in het bed. Helemaal omringd door slangen en machines. Als ik de kamer verder binnenga weerklinkt een geruststellend gepiep in mijn oren. Zijn hartslag. Ik ga zitten in de stoel naast het bed en neem zijn hand vast. “Het komt allemaal goed Richie, dat beloof ik je!” zeg ik zacht.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen