Het meisje dat door Draco vervloekt werd ligt inmiddels al een aardige tijd op de ziekenzaal. Er gaan geruchten dat het nog maar de vraag is of ze het gaat overleven. Gek genoeg schijnt niemand te weten wie haar dit aangedaan heeft maar ik weet het zeker. Het was Draco, ik heb het met mijn eigen ogen gezien hoe hij die ketting behekste, maar ik durf er met niemand over te praten. Ze zullen zich waarschijnlijk afvragen waarom ik hem achtervolgde, of sterker nog, waarom ik hem niet heb tegengehouden. De antwoorden daarop weet ik niet en daarom lijkt het mij verstandiger om mijn mond te houden.

De afgelopen tijd heb ik Draco op alle manier geprobeerd te ontwijken. Tijdens de lessen die we samen hebben, ben ik alleen of zelfs naast Hermione gaan zitten. Het zit Blaise dwars dat ik hem amper spreek, maar ik kan gewoon niet meer bij hen in de buurt komen. Hij is namelijk nog steeds beste vrienden met Draco, uiteraard, hij weet niet wat voor monster er in zijn beste vriend schuilt. Maar ik durf het niet meer. Ja, dit had ik zelf ook nooit verwacht, maar ik ben voor het eerst in mijn leven bang voor iemand. Als hij ook maar mijn richting op kijkt krijg ik al buikpijn. Waarschijnlijk komt dat ook omdat ik met heel veel opgekropte woede zit en ik er met niemand over heb kunnen praten.

Ik kijk op mijn rooster naar wat het laatste vak van vandaag is. Verweer Tegen de Zwarte Kunsten. Behoedzaam strompel ik het lokaal binnen. Ze zitten er al, Draco en Blaise, zoals altijd aan dezelfde tafel. De tafel waar ik een aantal weken geleden mijn eigen plek opgeeist heb. Maar het kan mij gestolen worden, dan maar achter in de klas zitten en de beste ingredienten mislopen. Ik loop zonder de jongens aan te kijken de tafel voorbij om achter in het lokaal te gaan zitten. Voor ik ga zitten hoor ik een harde bons op een tafel achter mij en ik kijk verschrikt om. Het is Blaise. "Waarom ontloop je mij! Arminta, ik heb het tegen jou hoor!" Ik voel mijn wangen rood worden. Het ligt niet aan jou, zou ik willen zeggen, maar dan ben ik een verklaring schuldig. "Arminta! Doe niet alsof je mij niet hoort! Ik dacht dat we vrienden waren..." Ik voel dat zo'n beetje de hele klas naar mij staart en ik kijk Blaise nu voorzichtig aan. Vrienden? Betekend dit dat ik mijn eerste vriendschap op deze school nu al verpest heb, zonder dat ik van het bestaan afwist? Ik wist niet dat mensen vrijwillig vrienden met mij konden zijn...

"J-ja, dat zijn we ook! S-sorry, maar..." Onvrijwillig werp ik een vlugge blik op Draco. Ik betrap mezelf erop en kijk direct terug naar Blaise. Maar Blaise heeft het in de gaten en lijkt het nu op zijn beste vriend gemunt te hebben. "Wat heb je gezegd? Wat heb je gedaan?" Terwijl hij dat zegt geeft hij Draco een duw op zijn schouders, waardoor hij achterover van zijn stoel klapt. Dat had hij beter niet kunnen doen, ik bijt angstig op mijn onderlip en hoop in gedachte dat hij Blaise nu niet zal vervloeken. Maar het blijft stil aan de andere kant. Nadat hij weer overeind is gekomen en zijn gewaad glad heeft gestreken kijkt Draco eerst kwaad mijn kant op. Ik kan mijn gezicht niet meer in de plooi houden en weet dat de angst die ik voel zich nu uitdrukt op mijn gezicht. Alsof hij mijn gedachte kan lezen, kijkt hij geschrokken op. Zou hij weten, dat ik het weet? Voordat iemand nog iets kan zeggen of doen komt professor Slughorn het lokaal binnen om de les te beginnen en op datzelfde moment verlaat Draco het lokaal.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen