Het is midden in de nacht en een enorme storm heeft toegeslagen. Terwijl het dondert rondom het kasteel hoor ik Draco schreeuwen van pijn. Ik probeer zijn stem te volgen maar de gangen worden steeds langer, uitgerekter. Als ik uiteindelijk bij de badkamer aankom zie ik Harry grijnzen van oor tot oor. "Haha, het is gelukt, eindelijk!" Ik zie Draco zijn levenloze lichaam op de grond en zie het bloedbad zich verspreiden door de hele badkamer. "U bent te laat mevrouw van Zanten, u heeft gefaald..." De stem van professor Snape klinkt op de achtergrond en als ik mij omdraai staan alle docenten op een rij toe te kijken. "Doe dan toch iets, hij gaat dood!" Roep ik huilend naar ze. Waarom staat iedereen toch zo te grijnzen? "Doe toch iets! Help!"

Snakkend naar adem schrik ik wakker, opnieuw weer badend in het zweet. Dit is nu al de vijfde nacht op rij dat ik een nachtmerrie heb. Het donderen van de storm heeft mij gewekt. Een felle flits werkt verblindend en even lijkt het alsof iemand zijn toverstaf op mij gericht heeft. Ik schrik op en schiet mijn bed uit, maar dan zie ik dat het mijn eigen toverstaf is die op mijn nachtkastje ligt. Ik ben het zat, ik kan hier niet meer tegen. Magie is gevaarlijk, beangstigend en staat tot dingen waar ik niets mee te maken wil hebben. Vastberaden pak ik mijn koffer in. Ik moet hier weg, wel of geen pleegouders, wel of geen huis, ik kan hier niet blijven. Alles wat ook maar met magie te maken heeft doet mij herinneren aan dat vreselijke voorval, wat zich keer op keer maar blijft afspelen in mijn hoofd. Ik grijp mijn slordig ingepakte koffer vast, laat mijn toverstok bewust liggen en ren de slaapzalen uit.

In de leerlingenkamer zie ik dat Blaise bij de openhaard zit, hij heeft mij meteen opgemerkt. "Kun jij ook al niet slapen van de storm?" Vraagt hij slaperig, maar als hij zich omdraait en mijn koffer ziet, kijkt hij mij verbaasd aan. "Ga je ergens naartoe?" Vraagt hij schaapachtig. "Ik ga weg." Antwoord ik vastberaden en ik probeer hem voorbij te lopen. Hij houdt me tegen. "Wacht, ik weet wat je gezien hebt. Draco heeft het verteld, het was maar goed dat je hem gevonden hebt..." Kwaad smijt ik mijn koffer op de grond. "Goed? Ik kan al dagen nergens anders meer aan denken. Ik slaap amper omdat ik nachtmerries heb, iedere nacht. Ik kan niet meer eten omdat ik bloed ruik bij iedere hap. Zelfs tijdens de les speelt het hele tafereel zich af in mijn hoofd. Het staat op mijn netvlies gebrand en het achtervolgd me overal waar ik ga. Ik haat het hier, ik haat magie, ik verafschuw het!" Ik moet een enorme hap adem halen na het oprakelen van dit alles, maar Blaise lijkt het allemaal goed te begrijpen. Dan slaat hij beschermend zijn armen om mij heen en houdt me even stevig vast, zonder iets te zeggen. Ik zucht diep. "Ik kan het niet meer Blaise, ik durf het gewoon niet meer..." Dan pakt hij mij even stevig bij mijn schouders beet en glimlacht vriendelijk. "Kom, ik wil je iets laten zien."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen