Nadat we het kantoor van Slughorn hebben verlaten, besluiten Blaise en ik nog een wandeling te gaan maken langs het meer. De nachtmerries wil ik graag zo lang mogelijk uitstellen en Blaise lijkt opeens nieuwe energie opgedaan te hebben, alsof hij een soort cafeïne boost heeft gekregen door een driedubbele espresso te drinken. Hij is blijkbaar erg tevreden met het feit dat ik mijn koffers voorlopig nog even op de slaapzaal zal laten staan.

Buiten is het ijskoud, de sneeuw begint al aardig door te zetten en de storm is nog maar net gaan liggen. Ik begin te rillen, maar ik wil het niet laten merken. Blaise heeft het wel door en hij slaat zijn sjaal beschermend om mij heen. "Eh... dank je..." Mompel ik ongemakkelijk. Ik ben het helemaal niet gewend dat iemand oprecht zo vriendelijk tegen mij is en al helemaal niet wanneer het om een jongen gaat. De sneeuw kraakt onder onze voeten, waar ik stiekem erg van kan genieten. Het is heerlijk om even in de buitenlucht te zijn. Het kasteel lijkt opeens op een sprookjeskasteel in een winterwonderland. Ik was vergeten dat die wereld waar ik zo bang voor ben geworden, ook zo mooi kan zijn.

We strijken neer op een bankje dat uitkijkt over het meer. Het meer is aardig bevroren. Het zal niet lang meer duren voor we erop kunnen staan. Zouden ze in deze wereld ook schaatsen? Wat een fantastische ervaring zou dat zijn! Dromerig staar ik voor mij uit tot ik in de gaten krijg dat Blaise mij al een tijdje aan zit te staren. "Wat?" Giechel ik als ik er ongemakkelijk van begin te worden. Blaise kijkt vlug naar de grond. Wordt hij nou... verlegen? Hij legt zijn hand op mijn hand, waardoor beelden van de ziekenzaal, wanneer Draco mijn hand zo hardhandig vastgreep, voorbij schieten. Ik trek vlug mijn hand weg en de beelden verdwijnen direct weer uit mijn gedachten. Blaise lijkt er niet veel van te merken en kijkt me nu strak aan.

"Ik ben zo blij dat je blijft... Weetje, er is iets wat ik al heel lang wil." Voordat ik in de gaten krijg wat hij daarmee bedoelt pakt hij opeens mijn wangen beet en komt hij met zijn gezicht heel dichtbij mijn gezicht. Gaat hij mij nou... zoenen? Geschrokken duw ik hem van mij af en sta ik op van het bankje. "N-nee... Nee..." Stamel ik nog half in shock. Blaise staat op en kijkt me streng aan. "Wat? Ben ik niet goed genoeg voor je?" Hij lijkt opeens veel minder vriendelijk dan vijf minuten geleden en ik doe een stapje achteruit. "Nee dat is het niet..." Probeer ik nog maar hij gaat ongeduldig verder. "Of heb je soms een oogje op iemand anders?" Bij dat laatste kan ik niet op een verstandig antwoord komen en dat lijkt Blaise direct op te merken. Zijn ogen worden opeens wat groter en hij doet nu zelf een stap achteruit. "Juist ja. Ik begrijp het al." Voor ik nog iets kan zeggen loopt hij woest van mij weg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen