Om de ultieme uitdaging voor mezelf aan te gaan, en een poging om een groot onderdeel mijn trauma onder ogen te komen, besluit ik te oefenen op mijn patronus in de badkamer... Daar waar het allemaal gebeurde en daar waar ik geen nacht meer door kan slapen. Als ik het juist daar voor elkaar krijg om mijn gelukkigste herinning om te zetten in een krachtige spreuk, dan hoop ik toch echt eens en voor altijd van die nachtmerries af te zijn. Of in ieder geval een stap in de juiste richting te zetten.

Terwijl ik over de gangen dwaal richting die ene gure badkamer, voel ik mijn maag protesteren. Ik had ergens wel gedacht dat ik angstig zou gaan worden, maar mijn lichaam verrast mij weer met pijn op plekken waarvan ik geen eens wist dat ik er pijn kon hebben. Ik neem een grote hap lucht voor ik de badkamer binnenstap. Dit keer is de vloer droog en er is geen bloed meer te bekennen, maar ik kan het hele tafereel nog helder voor ogen zien. Slechts twee stappen in de richting van waar Draco haast dood lag te bloeden en ik voel dat ik over mijn nek ga. Ik ren haastig naar de toiletten toe en geef flink over. Even vraag ik mij af waarom ik dit ook alweer doe en of dit het wel allemaal waard is, maar dan herpak ik mezelf.

Vastberaden ga ik in het midden van de badkamer staan en sluit ik mijn ogen. De vreselijke beelden van wat er gebeurd is blijven maar in gedachten voorbij flitsen... "Stop... Ik wil het niet meer zien!" Roep ik gefrustreerd uit, alsof ik daarmee mijn gedachte kan beheersen. Gek genoeg lijkt het te werken.
Opeens zie ik het glashelder voor me.

Een warme zomerdag op het strand in Nederland. Ik, een klein, mollig, vierjarig meisje, zit bij mijn vader op schoot in een strandstoel en speel met wat schelpen. Een van de schelpen valt uit mijn handen en verdwijnt in het zand. Ik begin te huilen en mijn vader troost mij lachend. "Kom, kom Arminta. Huil niet om dat wat je verliest, maar wees blij met de herinneringen die je eraan overhoudt!" Ik weet zeker dat ik als klein kind zijnde niet wist wat dat betekende. Op dat moment verschijnt een prachtige, glanzende, helderblauwe schelp, die mijn vader vanuit het zand omhoog laat zweven. "Je krijgt er soms zelfs mooiere dingen voor terug."

Ik voel mijn hart sneller kloppen en ik krijg een warm gevoel vanbinnen. Ik wist niet eens dat ik deze herinnering bij me droeg, maar ik voel me beter dan ooit. Op dat moment grijp ik mijn toverstok en roep ik de magische woorden. "Expecto Patronum!"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen