“Pubert?”

Ogen turend naar een scherm tikt de man met een pen tegen zijn glimmende lippen. Hij draait zich om in zijn stoel. “Hallo, Samuel. Ging alles goed, bij de training?”

“Prima,” zegt Samuel. Dan realiseert hij zich dat zijn gezicht nog op standje donderwolk staat. “Ik heb honger,” voegt hij snel toe.

“Dat komt goed uit, de lunch staat al klaar.” zegt Pubert. “Ik moet nog even dit bericht beantwoorden. Je hebt je eerste sponsor bijna binnen.” Pubert glimlacht en draait terug naar het bericht.

Tegen zijn zin in voelt Samuel zijn humeur beter worden. Het is fijn om te weten dat niet iedereen in dit gebouw tegen hem is. “Oh, dat is— goed. Tot zo.”

Pubert steekt een duim op en begint te typen. Samuel loopt naar de eettafel en gaat zitten. Tegenover hem rolt Naeve haar ogen naar hem.

“Had je dat niet beter kunnen laten, met Adey? Jouw gesukkel geeft mij een slechte reputatie,” zegt ze.

Samuel negeert haar en stopt een handvol aardbeien in zijn mond. Hij concentreert zich op de zoete smaak van het fruit. Zonder twijfel zijn het de beste aardbeien die hij ooit gegeten heeft.

Robert en Valentina komen met de lift omhoog en gaan naast elkaar zitten. Kort daarna klinken vanuit de andere kamers Puberts voetstappen. Na een korte stop bij één van de koffiemachines gaat hij naast Samuel zitten.

“Smakelijk eten, iedereen!” zegt Pubert. Hij schuift Samuel een mok toe. “Je ziet er gespannen uit, vriend. Ik weet dat koffie daarvoor niet dé oplossing is, maar… Misschien helpt het gebaar van deze espresso.”

Samuel staart omlaag naar de koffie. Als het aan de geur ligt is het precies wat hij nodig heeft. Naeve’s opgetrokken wenkbrauw is zo luid dat hij de mok een stukje naar achter schuift, verstopt achter een schotel salade. Hij kijkt Pubert kort aan en knikt.

Robert schraapt zijn keel. “Ik raad jullie aan dik belegde broodjes te eten, het liefst met vlees. Extra energie kan in de arena nooit kwaad.”

Verslagen pakt Samuel een broodje kip. Soms is het makkelijker je keus voor je te laten maken. Hij ziet Naeve met een demonstratieve frons salade opscheppen. Opnieuw kiest zij ervoor alles zo moeilijk mogelijk te maken.

“Ik hoor dat er gezondheidsvoordelen zitten aan een vegetarisch dieet. Een van de andere tributen, je weet wel, tien of elf, heeft me dat vanmorgen verteld. Zij hebben er wel verstand van, lijkt me.” Naeve neemt een hap sla en werpt kauwend een blik op Robert.

Hij kijkt Naeve een paar seconden lang in stilte aan. “Als je honderd jaar oud wil worden, misschien.”

Naeve draait met haar vork en spietst er met geweld een plakje komkommer aan. “Ik wil wel honderd worden, hoor,” zegt ze koeltjes.

Samuel focust zich op de smaak van het broodje. De kip is mals, de tomaat perfect rijp, en de saus smaakt ondanks zijn paarse kleur prima. Hij laat het gekibbel in de achtergrond opgaan, als een vlieg die je nooit volledig kan negeren.

Op die manier eet Samuel nog twee andere broodjes met wat hij denkt dat vlees is. Hij veegt zijn mond af aan zijn mouw en pakt de koffiemok. “Pubert,” zegt hij, “heb je dadelijk even tijd?”

“Natuurlijk, Samuel, ik ben hier om te helpen,” zegt Pubert. “Oh, voor ik het vergeet, ik moet je nog iets geven. Help me eraan denken?”

Samuel neemt een slok van zijn afgekoelde koffie en maakt een geluid grotendeels bestaand uit de letter ‘m’. “Interessant. Deal.”

-

Naeve vertrekt net te vroeg om sociaal acceptabel te zijn terug naar de trainingszaal. Niet dat Samuel veel verstand heeft van gedragsregels, maar hij is volwassen genoeg om tegenover hemzelf toe te geven dat hij een vooroordeel over haar heeft ontwikkeld. Valentina komt kort naar Samuel toe om te zeggen dat ze er is voor vragen en advies. Samuel hoeft haar maar twee keer te vertellen dat alles goed gaat, en hij weet haar te vinden als hij tegen een probleem oploopt, echt waar, voor ze met Robert vertrekt.

“We hebben het rijk voor ons alleen,” zegt Pubert. “Kom, we gaan aan de werktafel zitten. Etensvlekken gaan niet samen met glitters.” Hij knipoogt naar Samuel.

Die grap was— niet afgrijselijk. Maar de knipoog was toch echt teveel van het goede. “Jij weet het beter dan ik,” zegt Samuel met een grijns, “Weet jij hoe ik de boetes kan terugkijken?”

“Jazeker weet ik hoe je de boetes kan terugkijken. Ga jij maar zitten op deze bank.” Pubert wijst naar het hoge bouwsel wat twee muren van de zogenoemde werkkamer in beslag neemt en loopt naar een paneel met knoppen aan de muur. “Ik zal de boetes tevoorschijn toveren voor je ‘hypermoderne projecteer-gerelateerde technologische vooruitgang’ kan zeggen.”

“Hypermoderne project-watte?”

“Hypermoderne projecteer-gerelateerde technologische vooruitgang, Samuel. Dankzij dat kun je de boetes kijken over de hele breedte van deze speciaal witte muur.”

“Uh, oké,” zegt Samuel. Pubert drukt een laatste aantal knopjes in en het logo van het Capitool verschijnt op de muur.

“Zie je wel? Voor je hypermoderne techno— Nee wacht, wat was het nou? In elk geval, hier zijn de boetes,” zegt Pubert, met een wijd gebaar naar de muur.

“Dankjewel,” zegt Samuel vertwijfeld. “Wat was het dat je niet moest vergeten?”

“Och, natuurlijk!” Pubert overhandigt Samuel een envelop. “Ik ken de afzender, Marlo. Ik heb bij zijn broer in de klas gezeten. Hij gaf altijd de leukste feestjes. Heb ik gehoord.”

Samuel opent de brief en leest. Tussen de bloemrijke taal en overdreven bijvoeglijke naamwoorden door vindt hij met moeite een uitnodiging. “Vanavond geeft deze Marlo inderdaad een feest, ter ere van de Hongerspelen of zoiets. Een aantal tributen zijn ook uitgenodigd. Ik ook, ‘inclusief accompaniment van één introducee’, wat dat ook mag betekenen.”

“Dat betekent dat je iemand mag uitkiezen om mee te nemen! Naderhand moeten jij en de gelukkige me alles vertellen. Marlo’s reputatie kent geen grenzen,” zegt Pubert.

Samuel kijkt naar de brief. Hij kijkt naar Pubert. Hij stelt zich Naeve’s gezicht voor als hij suggereert dat ze vrijwillig tijd doorbrengt op een feest. Samuel overweegt de uitnodiging in zijn geheel af te slaan, maar dat is vast een ongelooflijke belediging. Hij heeft die sponsors nodig.

“Pubert,” begint Samuel. Hij kan geen betere kandidaat bedenken om hem aan de meest vrijgevige gasten voor te stellen. “Wil je dit feest met je eigen ogen zien?”

Pubert’s ogen vullen met hoop. “Dat is heel gul van je, Samuel, maar er is vast iemand anders, iemand met dezelfde interesses als jij, zodat je iets hebt om over—”

“Jij bent mijn,” Samuel kijkt met samengeknepen ogen naar de brief, “accompaniment van één introducee, Pubert, en dat is mijn definitieve keus.” In een uiting van mededogen legt Samuel de brief naast hem op de bank neer en richt hij zijn blik op de muur. “Nu wil ik de boetes zien.”

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Tegen zijn zin in voelt Samuel zijn humeur beter worden.
    Dit is echt wel een bijzondere zin

    Adey
    Mijn innerlijke Chris is sterk vandaag want mijn eerste gedachte was Ieuw Adey

    Hij ziet Naeve met een demonstratieve frons salade opscheppen.
    Dit is zo hard de typische energie van een 16/17jarige puber. Like deze zin is mijn zusje in a nutshell

    Die grap was— niet afgrijselijk.
    Ja die verbazing is accurate

    Heb ik gehoord.
    Oh gosh Pubert is een mood en het is een beetje sneu awh

    “Nu wil ik graag de boetes zien.”
    Riemen vast, het is downhill vanaf hier

    2 maanden geleden
    • Incidium

      Samuel is een hele bijzondere jongen:D
      Ieuw Adey is een heel valide reactie
      Ik dacht, ik laat Naeve op een andere manier dan oogrollen tegendraads zijn. Het werd een beetje erg kinderachtig oeps XD
      Pubert verdient nog steeds beter maar meer screen time is een begin
      ikr, ik moet Chris' vampiertekening evenaren

      2 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Naeve is echt wel die verschrikkelijk moeilijke puber die je gewoon niet in je team wil hebbenxD
      Oh absoluut, go Pubert
      Well succes daarmee - Chris' vampiertekening had een cape(cool)

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen