Anderhalf jaar later

Emilio vloekte toen hij door het raam naar beneden keek en zijn spullen daar zag liggen. Zijn kleren lagen over de tegels verspreid, er liep een man met een hond overheen, die verbaasd omhoog keek. Emilio stak zijn middelvinger naar hem op, daarna keek hij naar de rest van de ravage. Zijn laptop lag er ook, ongetwijfeld kapot, zijn dvd’s, zijn games, het leek alsof ze een fucking verhuisdoos ondersteboven had gehouden. Hoe de fuck had hij daar doorheen kunnen slapen? Hij moest wel in coma zijn geweest. Hij wreef over zijn gezicht. Zijn hoofd bonkte, hij had een beste kater. Veel herinnerde hij zich niet van de vorige nacht. Hij liep naar de kledingkast, maar die was leeg. Logisch, de inhoud lag op straat. Lekker dan. Dan maar naakt naar beneden.
      De trap kraakte toen hij naar beneden liep, zijn hoofd bonkte bij iedere stap die hij zette. Eerst naar de koelkast. Hij trok er een biertje uit en nam een paar slokken.
      ‘Serieus??’ gilde Amanda. ‘Je komt hier in je nakie naar beneden om bier te drinken? Ga weg, klootzak! Ga verdomme weg!’
Ze huilde.
      Hij kneep zijn ogen even dicht tegen haar schelle stemgeluid en nam een paar slokken. ‘Wat de fuck is er aan de hand? Waarom ligt al mijn zooi op straat?’
      ‘Omdat je me vanochtend negeerde! Ik vond een string in de kamer die niet van mij was, confronteerde je ermee en het enige wat je zei, was dat ik niet zo moeilijk moest doen!’
      Emilio haalde zijn schouders op. Hij kon zich niet herinneren dat hij vanochtend ook maar íéts tegen haar had gezegd. Maar ze verzon het vast niet.
      ‘Hoelang doe je dit al Emilio? Hoelang ga je al vreemd?! Tijdens al mijn nachtdiensten?!’
      ‘Sorry,’ zei hij. Dat was altijd het makkelijkste.
      ‘Sorry??’ gilde ze. ‘Denk je echt dat ik daar genoegen mee neem? Het is uit, Emilio! Rot op uit mijn huis, ik wil je nooit meer zien.’
      Zuchtend wreef hij over zijn voorhoofd. Die verdomde koppijn. ‘Je hoeft niet zo te brullen,’ bromde hij. ‘Ik hoor je heus wel hoor. Laat me effe wat eten, dan ga ik.’
      ‘Nee! Ga nú weg!’ Ze greep zijn arm en begon er aan te rukken. Ze was echter klein en hij schoof haar met gemak aan de kant, waarna hij brood op een bord legde en in de koelkast keek of er nog eieren en spek waren.
      ‘Rustig Amanda. Ik ben zo weg man, doe niet zo dramatisch. Die tien minuten maakt toch ook niet meer uit.’ Hij draaide zich naar haar toe. ‘En haal mijn kleding van straat. Tenzij je nog even wilt genieten wilt van het uitzicht.’ Hij bewoog zijn wenkbrauwen op en neer.
      Ze keek hem giftig aan, daarna draaide ze zich met een ruk om en stormde naar boven.
      ‘Oké, geen make-up seks deze keer dus.’ Hij zette de koekenpan op het fornuis en sloeg wat eieren kapot. Daarna liep hij naar de voordeur toe om wat kleding bijeen te rapen, voordat een of andere mongool het zou jatten. Hij negeerde de blikken die op hem werden geworpen; voor de meesten was het waarschijnlijk het beste wat ze vandaag zouden zien. Bovendien was hij toch niet van plan om hier ooit nog terug te komen.
      Waar hij wel heen wilde, wist hij ook niet. De voornaamste reden dat hij bij Amanda was ingetrokken, was omdat zijn ouders hem uit huis hadden getrapt en hij niet van plan was geweest om onder een brug te gaan slapen. Het waren gewoon een reeks onenightstands geweest, hij rouwde er niet om dat het voorbij was.
      Maar hij moest wel een andere plek hebben. En eigenlijk was er maar één persoon bij wie hij altijd terecht kon.

‘Lul,’ gromde Emilio toen Juan de telefoon niet opnam. Hij stak het toestel weg en keek omhoog naar het wooncomplex. Hoewel hij hier al vaker was geweest, had hij geen flauw idee op welk nummer zijn vriend woonde. Hij hees zijn tas iets hoger op zijn schouder. Daar zaten de enige spullen in die hij nu nog had. Hij leek verdomme wel een zwerver. Gelukkig had hij zijn motor nog, hij bezat in ieder geval nog íéts waardevols.
      Hij streek met zijn vinger langs de verschillende bellen en besloot ze maar gewoon allemaal in te drukken – dan was er vast wel iemand die open kwam doen.
      Het leek alsof er een halve eeuw voorbij was gegaan toen er een klik klonk en die teringdeur eindelijk openging. Emilio hees zijn tas wat hoger op zijn schouder en liep de gang door totdat hij bij Juans appartement was. Daar bonsde hij op de deur terwijl hij ongeduldig wachtte tot er werd opengedaan.
      Emilio fronste. 'Wie de hel ben jij?' Hij keek langs de roodharige griet de woonkamer in. De twee meiden die hij daar zitten herkende hij wel, de een was de definitie van een nerd en de ander van raar. 'Waar is Juan?'
      'Ik - ik ben Kate,' zei ze zacht. 'Ik ben hier nieuw... Juan staat onder de douche.'
      Heel even kalmeerde hij iets omdat Juan hem niet straal genegeerd had, tot hij besefte dat ze hier net was komen wonen. Nou, zijn vriend had wel even mogen melden dat hij een nieuwe huisgenoot zocht. Dan had zijn ex zijn spullen niet op straat hoeven gooien.
      'Nou, dan wacht ik wel,' mompelde hij, terwijl hij naar de keuken toe liep, de koelkast opentrok en er een blikje bier uit trok.
      'Nee,' piepte Juans paarsharige huisgenoot toen ze het klikkende geluid van een geopend bierblikje hoorde. 'Die zijn voor het feestje! Of kom je ook?' Ze keek hem vragend aan. ‘Het is een welkomstfeestje voor alle nieuwe inwoners.’
      Emilio nam een slok. 'Ja hoor.'
      Elk feestje was waarschijnlijk beter dan deze dooie boel.
      Hij had slechts een paar slokken op toen de badkamerdeur openging en Juan naar buiten stapte, geschoren en wel. 'Zo, zijn jullie klaar om te gaan?' vroeg hij zodra hij de woonkamer binnenliep.
      'Gast jij doucht zo fucking lang dat ik dacht dat je d'r met Dana onder stond,' zei Emilio voor een van de meiden kon antwoorden.
      Juan fronste zijn wenkbrauwen. 'Wat doe jij hier?'
      Emilio baande zich een weg langs de anderen, gaf hem een dreun tegen zijn schouder en trok hem daarna in een halve omhelzing. 'Amanda heeft me eruit getrapt. Dus ik dacht - als jij nou bij Dana slaapt kan ik op jouw kamer blijven.' Hij liep langs hem heen, opende de deur naar z'n kamer en gooide zijn tas er neer.
      'Wat fijn dat je op z'n minst wacht tot ik klaar ben met douchen voor je mijn kamer claimt,' antwoordde hij met rollende ogen.
      'Zo ben ik.' Hij leunde tegen de deurpost. 'Maar als je moeilijk doet dan vind ik het ook niet erg om bij je vriendin in bed te kruipen hoor. Kan ik lekker lepeltje lepeltje met d'r liggen. Slaapt ze naakt?'
      'Waarom is het uit met Amanda?'
      Emilio haalde zijn schouders op. 'Blijkbaar dacht ze dat ik monogaam was. Zeg, ik hoorde dat er een feestje was. Gaan we? Die huisgenoten van je zijn nog dooier dan dood. Je had mij als huisgenoot moeten nemen man. Nog even en je verandert zelf in een wijf met al die wijven om je heen. En 't zijn nog lelijkerds ook.'
      'Zonder baan of studie had je nou niet echt voorrang.'
      'Ik ben je beste vriend. Natuurlijk heb ik voorrang.'
      'Ik ga d'r niet over.'
      'Ach, je geeft die ouwe vrek gewoon een goeie beurt en ze doet alles voor je.'
'Ik geef je een week om een baan te zoeken,' antwoordde Juan. 'Als je een beetje lief voor mijn huisgenoten bent.'
      Emilio grijnsde breed. 'Oh, ze vinden een single vent vast heel fijn in huis.'

Het feestje was boring as fuck. Zelf was hij geen student, maar hij had toch wel verwacht dat ze wildere feestjes gaven. De wijven hier durfden echter amper wat te zeggen en staarden naar hun voeten als hij een gesprek probeerde aan te knopen.
      Onderling voerden ze wel gesprekken, maar niets wat hem interesseerden. Hun studies, hun toekomstdromen… Het waren dingen waar hij niet over kon meepraten. Hij had geen baan, hij had geen dromen, en daardoor voelde alles wat hij deed vluchtig en betekenisloos.
      Een peuk roken – dat was het enige verlangen dat hij nu voelde. Hij trok zich terug uit het feestzaaltje en ging naar het dakterras waar hij op de rand neer zakte en in de verte staarde.
      Emilio keek opzij toen er na een tijdje iemand naast hem ging zitten. Hij had geen in gezelschap. Moest hij dat op zijn fucking achterhoofd schrijven?
      ‘Hé.’
      Het was een kerel met een ring door zijn lip, ondergetatoeëerde armen en een half weggeschoren kapsel. Hij mompelde een begroeting toen hij het biertje aanpakte dat hij hem toereikte. Dat was in elk geval iets.
      ‘Ben je van het ontvangstcomité?’ vroeg hij nors toen de ander niet wegging. ‘Ik woon hier niet, dus je kan mij overslaan.’
      ‘Ik woon hier ook niet.’
      Een beetje verrast keek hij opzij.
      ‘Ik heb m’n zusje hierheen helpen verhuizen en besloot nog even een biertje te doen. Gratis drank hè?’
      Nu hij de ander wat langer aankeek, begon hij zich af te vragen of het wel een jongen was. Het kapsel was mannelijk en hij droeg geen make-up, maar het gezicht had toch iets zachts. Zijn blik dwaalde omlaag. Het wijde bandshirt dat hij droeg gaf niet veel weg en de wijde skatebroek evenmin.
      ‘Ben je een kerel of een wijf?’ vroeg hij maar gewoon.
      'Wou je neuken dan?’
      Oké… niet echt de reactie die hij verwacht had. Het kwam niet vaak voor dat hij zelf met zijn mond vol tanden stond. Hield dat in dat het dan toch een meisje was?
      ‘Dat hangt er vanaf of je een kut hebt.’
      De ander grijnsde. Het ringetje in zijn/haar lip tikte tegen het glas toen er slok van werd genomen. Bij de beweging zakte de mouw iets naar beneden, waardoor hij kon zien hoe gespierd de armen waren. Dat moest toch wel bijna een kerel zijn?
      ‘Wil je voelen dan?’ klonk het spottend.
      Emilio had net een slok bier genomen en verslikte zich door die woorden. Hoestend boog hij voorover. Het gegrinnik naast hem was zo irritant dat hij naar opzij wilde uithalen. ‘Ben je een nicht ofzo?’
      ‘Ik val in elk geval op mannen.’
      Oké, dat was genoeg. Hij kreeg de kriebels van die vent. ‘Whatever. Ik ben weg.’
      Hij maakte aanstalten om overeind te komen.
      De ander schoot in de lach. ‘Wat een vogel ben jij. Proberen mij uit de tent te lokken en vervolgens zo makkelijk op de stang te jagen zijn.’ Hij trok zijn sigaretten uit zijn zak en reikte hem het pakje aan. ‘Ik geef geen moer om die gender shit en hoewel ik kleinere tieten heb dan sommige mannen, heb ik geen pik. Maak er maar van wat je wilt, mij boeit het niet.’
      Emilio wist niet wat de reden was dat hij bleef zitten, de sigaretten of het feit dat ze toch een meisje was. Hij voelde zich gegeneerd omdat ze hem inderdaad zo makkelijk op de stang had kunnen jagen en grimmig trok hij een peuk uit het pakje en stak hem op.
      ‘Ik ben Alex. En jij, Mister Sunshine? Heb jij nog een naam?’
      Hij aarzelde, al wist hij niet waarom. ‘Emilio,’ zei hij toen.
      ‘Oké dan.’
      Het was even stil terwijl ze beiden rookten. Vanuit zijn ooghoeken keek hij opzij. Ze was veel te onvrouwelijk om haar te willen versieren, maar ze had toch iets intrigerends, zoals ze zo ontspannen naast hem zat. Hij keek naar haar tattoosleeves. Die van haar waren in grijstinten, terwijl die van hem in donkergroen en blauw waren. Hij zag schedels, speelkaarten, slangen, een nummerbord… Eigenlijk was hij wel benieuwd of ze ook de rest van haar lichaam bedekten.
      Haar voor een vrouw toch wel lage stem haalde hem uit zijn gedachten vandaan. ‘Zo. Dus wat doe je hier als je hier niet woont?’
      Hij blies een wolk rook uit. Hij had geen zin om een zielig verhaal op te hangen. ‘Een vriend van me woont hier. Ik pit een tijdje bij hem.’
      Ze knikte langzaam. ‘Zit je tussen twee verhuizingen in ofzo?’
      ‘Zoiets.’ Hij besloot te liegen. ‘Ik woonde in een antikraakpand en ik moest eruit. Ik hoop hier wat te vinden.’ Hij staarde weer in de verte. ‘Maar eerst maar eens een baan.’ Aarzelend voegde hij toe: ‘Weet jij of ze nog ergens mensen zoeken?’
      ‘Hmm. Wat voor soort werk?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb niet echt een diploma ofzo,’ mompelde hij. Niet eens zijn middelbareschooldiploma, maar hij wilde niet helemaal achterlijk overkomen. ‘Heb een tijdje een opleiding tot autotechnicus gedaan, maar met een halve opleiding kun je niet zoveel. Misschien wat in de logistiek ofzo.’
      Ze beet even op het ringetje in haar lip terwijl ze hem peinzend aankeek. Hij voelde zich een beetje ongemakkelijk onder haar blik, het was alsof ze ergens naar zocht en hij had geen idee waarnaar.
      ‘Waarom ben je gestopt?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Mot met m’n stagebedrijf.’
      Weer gleed haar blik peilend over zijn gezicht. ‘Het is te laat om je nog in te schrijven voor een studie, maar je kan bij ons in de garage wel wat ervaring opdoen als je wilt?’
      Hij staarde haar aan, zijn mond zakte nog net niet open. Dat aanbod kwam wel heel onverwacht. Zou ze de administratie doen of was ze zelf ook monteur? Hij had nog nooit een vrouwelijke monteur gezien. Maar damn… hoeveel beter zou dat zijn dan ergens vakken vullen?
      ‘Denk je dat er iemand is die me wil opleiden?’ vroeg hij aarzelend.
      ‘Ik.’
      Dus toch. Hij snoof. ‘Alsof iemand me dan ooit serieus neemt. Als ik word opgeleid door een wijf.’
      ‘Nergens op je cv hoef je te vermelden of je door een man of vrouw werd opgeleid.’
      ‘Heb je ooit eerder iemand opgeleid?’
      ‘Nope. Je mag mijn proefkonijn zijn.’
      Natuurlijk wilde geen enkele vent bij een wijf stage lopen. Die zouden dat werk fysiek niet eens aan moeten kunnen. ‘Zoek maar een ander,’ mompelde hij. ‘No fucking way dat jij mijn baas wordt. Hoe wanhopig denk je dat ik ben?’
      Ze haalde haar schouders op en kwam overeind. ‘Je bent in elk geval bekrompen genoeg om te denken dat alleen mannen auto’s kunnen fixen. Maar let’s face the facts, knul. Ik heb een baan en huis en jij niet.’ Ze liet haar sigaret vlak naast zijn hand vallen, en trapte hem met haar schoen uit.
      Daarna draaide ze zich om en liep weg.
      Emilio’s humeur werd er niet beter op.

Reacties (1)

  • Gisborne

    Wieuw, die eerste twee hoofdstukken waren echt heftig om te lezen, zeker omdat ik in mijn achterhoofd nog af en toe bang ben om niet geaccepteerd te worden, ondanks dat ik inmiddels al een tijdje vrij openlijk bi ben, maar je hebt dit (zoals altijd (; ) echt heel goed beschreven!
    Hopelijk heeft Rory zijn leven een beetje op orde gekregen nadat hij uit huis is gezet, ben heel benieuwd hoe dit verder gaat!
    Het is inmiddels weer een tijdje geleden dat ik iets nieuws van je heb gelezen, maar elke keer dat ik weer wat van je lees vind ik het mooi c: Also, heel tof dat je over dit onderwerp schrijft!

    3 weken geleden
    • Croweater

      Hé! Wat naar om te horen dat je dat nog altijd moeilijk vindt! Ik ben blij dat het in ieder geval geloofwaardig overkwam. Super leuk om je weer bij een verhaal van mij te zien. (:

      3 weken geleden
    • Gisborne

      Tis gelukkig nog maar af en toe hoor, van de mensen met wie ik veel omga weet ik inmiddels wel dat ik gewoon mezelf kan zijn, maar zoals met alles zijn sommige nieuwsberichten nog wel even slikken... Maar gelukkig heb ik zelf persoonlijk nog nooit echt iets negatiefs meegemaakt (hopen dat dat zo blijft)! (:
      En ik heb heel veel zin om weer meer van je te lezen! c:

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen