Niet voor de jonge, gevoelige lezers!

Het is ijskoud op de logeerkamer in het Malfoy landhuis, waar ik door mijn eigen domme schuld gedwongen ben te verblijven. Het moet inmiddels al bijna ochtend zijn, zo lang heb ik liggen malen en piekeren. De angstaanjagende geluiden die vanonder deze verdieping komen helpen ook niet erg mee. De dunne dekens bieden geen enkele warmte of isolatie voor de geluiden en ik voel mij ontzettend eenzaam. Na nog een uur woelen ben ik het zat en sta ik op. Ik sluip de gang op, maar er lijkt niemand op de gang te zijn. Dan open ik voorzichtig de slaapkamerdeur van Draco.

"Draco, ben je nog waker?" Fluister ik rillerig. "Hmm-hmm" Ik sluit de deur achter me en het wordt opeens pikkedonker in de kamer. Via de muur vind ik mijn weg naar zijn bed en ik kruip voorzichtig naast hem onder de dekens. Hij lijkt er geen problemen mee te hebben en draait zich langzaam naar mij toe, terwijl hij een arm om mij heen slaat. Ik kruip nog dichter tegen hem aan en druk een kus op zijn voorhoofd. "Je koos er uiteindelijk toch voor om hem niet te vermoorden." Zonder dat het gesprek nog verder voert beginnen we lang en intiem te zoenen, en even vergeten we beide alle narigheden die zich afspelen.

Ik voel zijn handen over mijn hele lichaam glijden en ik krijg kippenvel. Hij merkt dit op en trekt zijn handen snel weer van mij af. Maar ik wil niet dat het ophoudt, dit gevoel is nieuw voor mij en ik wil er meer van weten. Ik streel met mijn handen over zijn ontblootte bovenlijf en voel mijn hart sneller kloppen. Zijn borst voelt mager en ingevallen en er zijn littekens te voelen. Draco's ademhaling en hartslag versnelt. Ik schrik ervan en nu ben ik het die mijn handen terugtrekt. "Nee, ga door..." Fluistert hij verlangend in mijn oor. Ik had nooit verwacht dat mijn eerste keer op zo'n moment zou zijn, in een kille kamer, misschien wel in levensgevaar en met deze persoon... Ik voel zijn lichaam langzaam de overhand nemen over mij en laat hem gulzig bezit van mij nemen.

De volgende ochtend wordt ik al vroeg gewekt door Draco. Hij lijkt al helemaal opgefrist te zijn en van alle kwetsbaarheid die hij de laatste uren heeft laten zien, lijkt niets meer over te zijn. De zelfvoldane, zelfverzekerde Draco die ik van school ken staat opeens weer voor mijn neus. "Je moet er nu echt uit, we hebben een hoop te doen!"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen