Foto bij 49 - Instinctive skills

Je voelt je hart bonken in je keel, terwijl je jezelf ervan overtuigt dat je wel moet gaan kijken wat er gebeurt. Je hebt natuurlijk wel overwogen om Jamie te bellen, of Bill, maar je wil geen van beide de indruk geven dat je je niet redt in je eentje. Je zou de politie kunnen bellen, maar je weet niet eens waarvoor je belt. Plus, de kans dat Bill er dan alsnog achter komt is veel te groot.
"Oké, op drie. Eén, twee, drie!" Je zwaait je benen over de rand en dwingt jezelf op te staan, terwijl je jezelf bemoedigend toespreekt. "Juist. Nu hoef je alleen maar de trap af en dan..." Je ademt diep in en uit. "En dan zien we daar wel weer wat de volgende stap wordt."
Met gespitste oren sluip je richting de trap. Het lijkt wel alsof het geluid uit de tuin komt, behalve het geblaf dan - het geblaf komt uit de woonkamer, waar je Stitch hebt achtergelaten. Je gaat op je tenen de trap af en als één van de treden kraakt, stokt je adem. Je blijft even stil staan, maar als je tot de conclusie komt dat niemand dat gehoord heeft, sluip je langzaam verder. Je grist de staande lamp in de vorm van een microfoonstandaard (rocksterren en hun vreemde style soms) mee. Je hebt geen idee wat je te wachten staat achter de deur, maar je kan maar beter voorbereid zijn. Je ademt een paar keer diep in en uit en legt dan je hand op de deurklink, terwijl je met je andere hand de stang van de microfoonstandaard steviger vast pakt.
"Oké, op drie," mompel je opnieuw. "Eén, twee - fuck! M'n telefoon!"
Je blijft twijfelend staan. Ga je terug naar boven om je telefoon te pakken of loop je door? Er is een vaste lijn in de keuken, weet je, maar dat is nog best een stuk rennen vanuit de tuin als het echt moet. Denk na, Maud. Wat is er nog meer? Er is een alarmknop boven in de hal en... en één in de woonkamer! Dus als het moet, kan je ofwel naar de alarmknop in de woonkamer of naar de vaste lijn in de keuken rennen. Oké, top. Dan maar zonder telefoon de woonkamer in dus.
"Het zijn vast jongeren die een feestje houden," mompel je jezelf toe, in een poging jezelf moed in te spreken. "Die alarmknop en telefoon heb je vast niet nodig. Zie jezelf nou eens staan, met je stok, alsof je heel wat van plan bent."
Hoe overtuigend je ook probeert te klinken, je kan jezelf er niet van overtuigen dat er niks aan de hand is. Je ademt een paar keer diep in en uit en legt opnieuw je hand op de deurklink. "...Drie."
Je opent langzaam de deur en sluipt dan de donkere woonkamer in. Je hoort Stitch hierop reageren. Hij draait naar je toe, blaft een paar keer, en draait dan weer terug naar de achterdeur, waarnaar hij gromt.
"It's okay, boy," fluister je hem toe. Je schuifelt richting de achterdeur en houdt de microfoonstandaard boven je hoofd, klaar om een zwiep te geven. Je draait geruisloos de sleutel om en schuift voorzichtig de schuifdeur open. Je ademt nog één keer diep in en uit en klikt dan het licht in de tuin aan, om vervolgens met de microfoonstandaard in de aanslag de tuin in te springen. Er klinkt heel wat gerommel uit de buurt van de vuilnisbakken en als je die kant op draait, zie je een aantal wasberen al hissend het hazenpad kiezen. Je ademt opgelucht uit.
"It's just stupid raccoons," deel je mee aan Stitch, die grommend achter je aan naar buiten stapt. Hij wordt pas stil als de laatste wasbeer uit het zicht verdwenen is. Je voelt je hartslag eindelijk rustiger worden en neemt Stitch weer mee naar binnen. "It was just raccoons. Nothing to worry about. You can come and sleep with me, Stitch. We'll keep each other company, okay?"
Stitch kijkt je met een scheve kop aan en volgt je nieuwsgierig richting de hal. Als je de trap oploopt, schiet hij je kwispelend voorbij en hij ligt al op bed voordat je zelf boven bent. Zodra je gaat liggen, neemt hij plaats naast je benen en hij legt zijn kop op je bovenbeen. Je aait hem eventjes en kan een zacht gegrinnik niet onderdrukken. Dat is echt weer wat voor jou, om als een held op sokken door het huis te slapen omdat er een paar wasberen in de vuilnisbakken zaten. Hoewel, eerlijk is eerlijk, in Nederland zou je daar nooit last van hebben gehad. Je knipt gapend het licht uit en voelt je ogen dichtzakken. "'night, Stitchi."

Reacties (2)

  • Luckey

    Hahahaha die is heeft ook wat mee gemaakt
    Vind het nog knap dat ze het durfde

    1 maand geleden
  • Luckey

    Hahahaha die is heeft ook wat mee gemaakt
    Vind het nog knap dat ze het durfde

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen