"Luister naar je moeder, lieverd" Plaag ik Draco, wanneer we de keuken voorbij lopen. Stiekem heb ik zelf best wel honger en zo te zien was hij van plan de opdracht van zijn moeder over te slaan. Chagrijnig geeft hij mij een duwtje en ik begin te grinniken. "Kom op, ik maak wel wat voor je." Draco haalt zijn schouders op en neemt mij mee naar de keuken. Het is een enorme keuken wat je bijna zou kunnen vergelijken met dat van een restaurant. Er lopen verschillende kleine wezentjes in oude vodden rond, die verschrikt opkijken als we de keuken binnenstappen. "Eh... Draco?" Vraag ik voorzichtig. "Dat zijn onze huiselven. Die werken voor ons, wat wil je voor ontbijt?" Aan de huiselven te zien krijgen ze niet genoeg betaald voor wat ze doen, ze lopen er niet eens fatsoenlijk bij. Ook aan hun postuur te zien denk ik niet dat ze zelf mee mogen snoepen van de maaltijden en ik voel medelijden voor de kleine wezentjes. Ik kijk hem even streng aan en schudt mijn hoofd. "Nee, ik zou wat gaan maken. Geef ze anders maar een middagje vrij!" Een van de elven kijkt hem nu hoopvol aan maar Draco begint te lachen. "Vrij? Zo werkt dat niet hoor!" Ik zucht en ga door mijn knieen om de hoopvolle elf van dichtbij te kunnen bekijken. "Jullie hoeven geen ontbijt te maken hoor, ik voedt dat verwende nest wel!" Fluister ik giechelend. De elf kijkt angstig naar Draco, maar die negeert hem.

Ik open de enorme koelkast en zie dat er flink inkopen gedaan zijn. Dat is niet zo gek met zoveel man in huis. Door zulke rare omstandigheden zou je haast vergeten dat er ook nog gegeten en geleefd moet worden. Ik pak wat eieren en boter uit de koelkast. Wanneer ik iets niet kan vinden vraag ik het aan een van de huiselven, aangezien Draco blijkbaar nog nooit zelf in de keuken is geweest. Gelukkig is hij inmiddels wel gestopt met mokken en lijkt hij het wel amusant te vinden dat ik me sta uit te sloven aan het fornuis. Ik besluit een omelet te maken op de manier waarop ik het gewend was voordat ik met magie te maken kreeg. Draco kijkt zijn ogen uit naar hoe ik alles met de hand doe. Wanneer ik een ui in stukjes snijdt raakt hij zelfs even in paniek. "Pas op!" Gelukkig kon ik mijn hand nog net op tijd weghalen, anders had ik mezelf van de schrik in mijn hand gesneden.

Na een krappe twintig minuten heb ik het omelet klaar en twee stukken stokbrood geroosterd en wel op het bord liggen. Draco ziet er opeens veel hongeriger uit dan voorheen en pakt zijn bord gretig beet. Dan lopen we met ons ontbijt in handen naar buiten en gaan we op een koud bankje in de tuin zitten. In stilte eten we allebij ons ontbijt op en komen we er beide achter hoe erg we dat nodig hadden. Nadat het op is zakken we even door en zuchten we allebij tevreden. "Als dit allemaal voorbij is kan ik iedere dag zulke ontbijtjes voor je maken als je dat wil." Draco glimlacht lief naar me en staart daarna weer voor zich uit. "Ik denk niet dat dit nog voorbij gaat ben ik bang. Hij is gewoon te sterk, te machtig." Hij zucht diep en ik zie zijn gezicht weer betrekken. "Dan moeten we maar eens beginnen met die training van je, denk je niet?" Zeg ik vastberaden terwijl ik opsta.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen