Foto bij 52 - My heart is heavy

Omdat het de verjaardag van de twins is, een extra stukje vandaag! (En omdat ik Luckey niet te lang in spanning wil laten wachten :') )

Weer een uur later, zitten jullie nog altijd in dezelfde positie op de grond van het lokaal. Een aantal leerlingen hebben er een boek bij gepakt, anderen hun laptop. Je kan je moeilijk voorstellen dat ze de ernst van de situatie niet inzien, maar aan de andere kant kan je ze ook niet kwalijk nemen dat ze afleiding opzoeken. Je drukt voor de zoveelste keer op de vingerafdrukscan van je telefoon om hem te ontgrendelen. Er heeft nog steeds niemand gereageerd op je berichtjes. Je voelt je behalve angstig en gespannen ook steeds eenzamer. Je zit hier in een lokaal vol met pubers, die steeds minder door lijken te hebben dat jullie leven op het spel staat, en er is niemand in de buitenwereld die door heeft wat jij nu doormaakt.
“Miss, can I go to my own classroom?” klinkt het zacht naast je. Het is het meisje dat samen met Jenna op het toilet verstopt zat. Je hebt haar wel eens in de gangen zien praten met een aantal van de juniors die je zelf lesgeeft, dus je gaat er vanuit dat zij zelf ook een junior is.
“I’m sorry,” fluister je terug. “You’ll have to wait for the all clear here.”
Het meisje knikt beteuterd. “I hope we can go out soon.”
“Me too.”
De onrust in het lokaal begint langzaam weer toe te nemen. De leerlingen worden ongeduldig van het lange wachten en, hoewel sommigen het goed proberen te verbergen, er heerst een gespannen sfeer.
“Please, stay where you are,” his je, als een aantal leerlingen over de grond schieten om ergens anders te gaan zitten. “And stay quiet!”
“There’s no one out there,” klaagt Andrew stoer, wat hem een duw van Jenna oplevert. “What?! It’s probably just a drill.”
“Is not,” fluistert ze met een scherpe ondertoon terug. “I saw him.”
Zevenentwintig paar ogen, inclusief dat van jou, zijn op haar gericht. Ze vertelt hoe ze van het toilet terug naar de les wilde komen, toen ze iemand met een bivakmuts en een geweer in de gang zag staan.
“I am so sorry,” zeg je zacht en je werpt haar een blik vol medelijden toe. Ze perst haar lippen op elkaar en knikt.
“So don’t you dare say this is fake or unnecessary,” snauwt ze Andrew toe. Hij knikt terughoudend. Het blijft weer een tijd stil in het lokaal, tot je opnieuw voetstappen in de gang hoort. Iedere spier in je lichaam spant zich aan en je voelt hoe de spanning in het lokaal weer toeneemt. Dan flikkeren de lichten in de gang en gaan de lichten in het lokaal plots ook weer aan. Er klinkt gebonk op de deur en één van de meiden slaakt een gil.
“Anybody in there? This is the LAPD.”
Met een verdoofd gevoel weet je jezelf overeind te hijsen en je opent met trillende handen het slot van de achterdeur. De leerlingen verlaten één voor één het lokaal en worden door de LAPD begeleid naar buiten. Zelf verlaat je als laatste het lokaal. Je wordt in een soort waas mee naar buiten genomen, waar het blauw ziet van de politie. Achter de auto’s en dranghekken, zie je een menigte gevormd door bezorgde ouders. Leerlingen gaan alleen of in tweetallen op zoek naar hun ouders, broers en zussen, maar jij blijft naast de voordeur van de school staan. Er is niemand hier die komt kijken of jij het hebt overleefd, realiseer je je plots, en dat voelt misschien nog wel rotter dan de afgelopen drie uur op de grond van het lokaal. Iemand slaat een reddingsdeken om je heen, die je met beide handen vastgrijpt.
Langzaam beginnen de leerlingen en ouders te vertrekken, het merendeel vluchtend voor de media die inmiddels ook gearriveerd is. Je draait je om en trekt de deken over de achterkant van je hoofd. Het laatste waar je nu behoefte aan hebt is om met je giechel op televisie te komen. Een stukje verderop zie je Ashley staan en je schuifelt haar kant op. Zodra ze jou ziet, verschijnt er een opgeluchte glimlach op haar gezicht en ze slaat haar amen om je heen.
"Thank God, you're all right!"
"So are you!" weet je uit te brengen. "How's everybody? Did anyone... Is anyone..?"
"So far, nobody's missing, so that is a good sign," verzucht ze. "The LAPD arrested someone, but I am not sure who it was. Oliver is, oh, you know Oliver, right? He teaches Maths." Als je knikt, gaat ze verder: "One of the bullets grazed his arm, when he pulled a student out of the way, so he is on his way to the hospital now, but he should be all right."
"Thank God." Je blijft een beetje ongemakkelijk naast haar staan. "I'm sorry, this is al so surreal. I didn't know what to do and the students were so scared and-"
"Hey, it's okay." Ze legt een arm op je bovenarm als ze ziet dat je van slag begint te raken. "You did okay. The students are safe, you did fine."
Ze kijkt even over je schouder en kijkt je dan inschattend aan. "We're all supposed to be in the teacher's lounge in five minutes, do you think you're up for that?"
Je ademt diep in en uit en knikt dan dapper. "Just need to have a ciggie first."

Reacties (1)

  • Luckey

    Als Bill hier lucht van krijgt staat die binnen een uur bij der
    Dat weet ik nu al

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen