Dunya P.O.V:
Snel geef ik aan dat ik even een luchtje ga scheppen. Buiten steek ik gelijk een sigaret op. Waarom ben ik zo interessant voor als die paparazzi? Ik ben mijzelf maar? Ze hebben je wel door. Kijk maar, ze houden je allemaal in de gaten. De rillingen lopen over mijn rug. Snel kijk ik om mij heen en trek mijn capuchon over mijn hoofd heen. Ik kan de rust niet vinden om rustig mijn sigaret op te roken. Ik kijk van de ene kant van de straat naar de andere kant. Er lijkt niets verdachts, toch voel ik mij totaal niet prettig. Alsof ik wordt bekeken. Zo snel al ik kan rook ik mijn sigaret op, waarna ik weer het restaurant in loop. De docent kondigt net aan dat wij als klas nog wat bezienswaardigheden gaan bekijken. Fijn. Om dan vanavond samen te eten als afsluiter.

We lopen al weer even door Berlijn. Het is best een mooie stad, maar het is niet Amsterdam. Man, wat mis ik Amsterdam. Ik mis de bekende straten, de terrasjes. De trams en metro's maar ook mijn fiets, de dolmans ritten en de lol. We lopen langs een monument. Op dat moment hoor ik de ene klink na de andere klink. Serieus? Hier, waarom hier dan? Wat is dit nu weer voor een onzin. In mijn broekzak voel ik mijn telefoon af gaan, ik neem op terwijl ik nog een bordje lees wat op het monument staat.

Aan de andere kant van de lijn hoor ik Babs, "hoe heb je het op school?" Even heb ik de tijd nodig om te bedenken wat ik kan zeggen. "Ja, eerste dag van de introductie week. Kan er nog niet zo veel over zeggen." Een zucht volgt aan de andere kant van de lijn. "Ik snap je, ik mis het samen naar school gaan echt heel erg." Even lach ik kort. "Ik ook. Die gasten hier zijn niet goed joh. Je moet Bild.de eens bekijken. De gekste dingen komen naar voor. Tom moet mijn liefje zijn of zo iets. Ik lach mij rot." Aan de andere kant van de lijn hoor ik gegrinnik. "Ik moet door, de pauze is afgelopen, ik spreek je vanavond weer?" Zegt Babs voor ze ophangt.

Weer hoor ik het geklik achter mij. Hoe lang zal het duren voor deze foto's op de website komen te staan. Een zucht verlaat mijn mond. Ik kijk even in het rond om er achter te komen dat de klas en docent zijn verdwenen. Top! Waar de Hell ben ik eigenlijk. Ik steek een sigaret op, en zoek een mooi bankje waar ik op kan gaan zitten in het park. Dit lijkt mij een hele goede plek. "Je houd je mond en Owe als ik je hoor schreeuwen of gillen" Hoor ik de al te bekende stem van Dave achter mij. Hij is nog niet klaar met zijn woorden of ik voel de loop van een pistool tussen mijn schouder bladen. "Dave, wat wil je van mij? Was de afgelopen keer niet genoeg? Wil je hier ook nog een foto van of ben je laks geworden?" De laatste woorden rollen over mijn lippen en ik kan mijzelf wel voor mijn kop slaan. Binnen één seconde voel ik zijn arm om mijn nek en de loop in mijn zij. Shit. Rustig rook ik door, alsof er niets aan de hand is en ik geen loop in mijn zij heb staan. Aan het eind van het park zie ik de klas lopen, ze lijken in groepjes rond te lopen en te verzamelen bij een boom.

Michael P.O.V:
In de verte hoor ik Dunya haar telefoon opnemen. De klas loopt verder door, heeft ze door dat wij verder zijn gaan lopen? Stiekem houd ik haar een beetje in het zich. Maar niet veel later lopen wij een beelden park in. van af daar kan ik geen zicht houden op Dunya en verdwijnt ze. Na een half uur door het park gelopen te hebben telt de docent de hoofden en komt tot de conclusie dat hij iemand mist. "Wie kan mij vertellen waar Dunya is?" Gerda en Laura fluisteren iets wat lijkt op net goed. De docent verdeelt ons in groepen, om te gaan zoeken, iedereen krijgt een deel van het park. Ik krijg samen met Hans en Jack de opdracht om het begin af te zoeken.

Na een half uur hebben we nog niets gezien. Ik zie de klas in de verte alweer bij elkaar komen. "Waarom let ze ook niet op waar iedereen is. Kom op zeg, de hele wereld draait niet om haar of denkt ze dat ze Miss Kaulitz is of zo? Wat een egoïst is ze." Hans blaast er wat woorden uit, tot ik het meisje zie staan met een capuchon over haar hoofd. Ik kan niet verstaan wat ze zegt. De jongen die achter haar staat slaat zijn arm om haar nek, zijn arm laat zien dat hij iets vast heeft. Mijn benen lopen naar hen toe. "Dunya waar zat je nou. Kom op, de groep is op je aan het wachten." Zonder dat ik door heb wat ik doe sla ik mijn arm door die van haar heen en huppel al naar de rest van de groep. Dunya laat zich gewillig mee trekken. Na nog geen 10 passen worden we tot halt geroepen door de jongen die om haar nek hing. "Ga weg" zegt hij en richt onzichtbaar voor de anderen het pistool op mij. "Ik moet nog even iets met haar afhandelen" gromt hij is gebrekkig Duits.

Jack die toch wel redelijk op zat te letten en de situatie aan het in schatten is pakt zijn telefoon er bij, loopt achter uit en bost zo vol op de jongen met de pistool. Zijn grip laat los om Dunya haar nek. Dunya maakt zich uit de voeten en gaat achter mij staan. De jongen begint te vloeken, of in ieder geval dat denk ik. Hij stopt zijn pistool snel weg. "Wij zijn nog niet klaar. Kijk maar over je schouder, want ik krijg je nog wel" Sist hij naar Dunya. Wat hij nu precies heeft gezegd weet ik niet, Ik en Jack slaan snel een arm om Dunya heen en samen met Hans lopen we terug naar de groep. Wat een creep was die vent. "gaat het?" Dunya ziet een beetje wit, verder lijkt ze on geschaad. Ze knikt even.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen