Als we het trainingsveld dat ver achter in de enorme tuin ligt aankomen, kijk ik mijn ogen uit. Er staan een aantal zwerkbal doelen en tal van houten poppen waar zo te zien pijl en boog oefeningen op zijn gedaan. Maar we lopen niet richting de trainingsattributen, in plaats daarvan neemt Draco mij nog een stuk verder, aan de rand van een bos. Ik kan haast niet geloven dat dit allemaal nog toebehoort aan de familie Malfoy. Er staat een hoog, stalen hekwerk omheen, waardoor ik goed kan zien hoe ver de tuin reikt. Dan komen we aan de rand van het bos een aantal grappige wezentjes tegen. Het lijken wel levende tuinkabouters, maar dan niet met zo'n gekleurd puntmutsje. Dit zouden dan de tuinkabouters van de echte magische wereld zijn.

"Oke. We gaan het eerst op de tuinkabouters proberen." Zegt Draco kil terwijl hij zijn toverstok op een van de wezentjes richt. "Wat proberen?" Vraag ik voorzichtig, maar het staat me niets aan. Hij recht zijn rug en schraapt zijn keel. "Crucio!" Zodra hij de spreuk uitspreekt lijkt het wezentje door een bliksemstraal geraakt te worden en het begint hevig rond te spartelen. Hij krijst het uit van de pijn! "Stop, stop! Je doet hem pijn!" Roep ik terwijl ik hem een harde duw in zijn zij geef. "Hmpf... dat is ook de bedoeling!" Antwoordt hij droogjes. "Dacht je dat je moeder dierenarts was ofzo?" Vraagt hij nu kil. Beledigd sla ik mijn armen over elkaar. "Ik weet niet wat mijn moeder voor werk deed! Blijkbaar weet iedereen het hier behalve ik zelf." Draco zucht diep en legt een hand op mijn schouder. "Des te eerder je leert haar ehm... taken over te nemen, des te veiliger je zal zijn." Bij dat laatste hoor ik twijfel in zijn stem. Volgens mij is niemand op dit moment echt veilig...

Ik bijt zo hard op mijn tanden dat de spieren in mijn kaken hard worden, terwijl ik de spreuk met veel moeite uit mijn strot krijg. Mijn toverstok lijkt meteen te reageren, alsof het een soort resetknopje vanuit het verleden was die nu weer geactiveerd werdt. Ik voel de stok een lichte terugslag geven en ik verlies hem daardoor bijna uit mijn greep. De tuinkabouter heb ik overduidelijk in een keer geraakt. Het arme wezentje ligt op de grond te creperen en ik kan het na een seconde al niet meer aanzien. "Laat het stoppen, nu!" Smeek ik Draco en ik zie aan zijn gezicht dat hij er net zo min van geniet als ik.

"Waarom moeten we dit doen? Als het al zo vreselijk is om een dier te zien lijden, hoe moet dat dan bij mensen wel niet zijn! Deze spreuk zou verboden moeten worden." Ik plof aangedaan neer in het gras en Draco komt direct naast me zitten. "Hij is ook verboden, alleen wij dooddoeners moeten hem toepassen om informatie los te krijgen uit gevangenen..." Het lijkt of hij zelf schrikt van wat hij zegt en stopt abrupt met praten. "Wij dooddoeners?" Herhaal ik nadrukkelijk. Ik heb er wel eens iets over gelezen, dat het aanhangers zijn van... Opeens begrijp ik het en vallen alle puzzelstukjes op hun plaats.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen