Foto bij Hoofdstuk 5:  Ontmoeting in de struiken!

---Viridian City---



Amy parkeerde de auto op de oprit voor hun huis waarbij ze trok aan de handrem om deze tot stilstand te laten komen. Max weigerde nog steeds om zijn moeder aan te kijken waardoor het angstvallig stil bleef in het voertuig. De jongen begon zich af te vragen of hij überhaupt ooit wel zijn eerste Pokémon mocht ontvangen want als het aan zijn moeder lag.. ging dit er niet van komen. Dit vond hij niet eerlijk en het ergste van alles was nog dat hij op zijn donder kreeg omdat hij iets te vér van het lab vandaan was gegaan. Alsof hij nog een klein kind was. Max slaakte een diepe trillerige zucht voordat hij zonder een woord te zeggen de autodeur open maakte en deze boos dicht gooide om naar het huis toe te lopen, waar zijn fiets tegen de veranda stond geparkeerd. “Max, wat ga-?” hoorde hij zijn moeder nog zeggen maar de jongeman deed alsof hij dit niet hoorde. De klap was jammer genoeg niet harder dan hij eigenlijk bedoeld had. Ergens wist de jongen dat zijn moeder het wel goed bedoelde maar ze hoefde haar frustraties niet op hem af te reageren. Max sjokte om het gebouw heen waardoor hij via het tuinhek naar de achtertuin kon wandelen, zodat hij in zijn boomhut kon klimmen. Zijn vader had dit hutje voor hem gebouwd toen hij ongeveer vijf jaar was. Max plofte op het houten krukje neer en keek met zijn donkere kijkers over de rand van het hutje heen naar het bos waar hij vlakbij woonde. “Pap?” Max legde zijn hand tegen het houten blad aan voor hij naar voren boog om . “..wanneer kom je terug? Ik- nee mam, heeft je nodig.. denk ik..” voegde hij eraan toe nadat hij zijn hoofd tegen een balk liet leunen. Weer slaakte de dertienjarige een zucht toen hij zich besefte dat zijn vader hier nooit een antwoord op zou geven omdat hij niet aanwezig was. Al had de jongen het tof gevonden als dit wel had gekund. Vanuit het raam van zijn hut kon hij zien hoe zijn moeder door de woonkamer heen ijsbeerde met de telefoon in haar handen. Aan haar houding kon hij zien dat het een belangrijk telefoontje was.


Max tikte ietwat verveeld met zijn wijsvinger op het blad toen hij een geluid hoorde. Nieuwsgierig stak hij zijn hoofd uit het gat om te zien waar hij het geluid vandaan kwam, maar zo gauw als dat het gekomen was, was het ook weer verdwenen. “Misschien is het die Pikachu,” dacht hij hardop na en stond van het krukje op waarop vlug naar de uitgang van het hutje sjokte. Max pakte het touw beet waar hij een van zijn voeten op de lus zette en liet zich vervolgens naar beneden liet zakken om met de ander zich af te zetten. Toen hij op de grond terecht was gekomen richtte hij zijn blik even op de woonkamer om te kijken of hij in de gaten werd gehouden. Zijn moeder was inmiddels niet meer in de kamer, waarschijnlijk vervolgde ze het gesprek boven, dus hij kon er wel even tussenuit piepen. Een grijns verscheen rond zijn lippen voor hij zich op de grond liet vallen en snel onder de struiken door kroop. Zijn pet werd haast van zijn hoofd geworpen omdat deze bleef steken aan een uitstekende tak maar de jongen pakte het kledingstuk in zijn hand en kroop op handen en knieën door het struikgewas heen. Niet veel later spotte hij een donker silhouet dat met veel moeite ervandoor probeerde te strompelen maar iets bleef haken in de struiken. Het was een staart. “Pika! Pika!” riep het wezentje volledig in paniek. Max stopte met kruipen omdat hij nu recht op zijn knieën kon zitten en een beter beeld kon krijgen van het wezentje. Het was een Pikachu, maar dit was een jong exemplaar, want de Pokémon zag er een stuk kleiner uit dan degene die hij in Pallet had geholpen. “Oh arm ding,” zei hij tegen het wezentje in een poging het te kalmeren. “Piiiikaaa!” piepte het wezentje waarop het zijn staart probeerde los te krijgen dat inmiddels helemaal verstrikt zat in de takken. “Hooo rustig aan, zo doe je je zelf nog pijn!” sprak Max vluchtig waarop hij zijn hand uitstak naar het wezentje om hem te kalmeren en kroop op zijn hurken wat dichterbij. Met grote angstige ogen dook het gele wezentje in elkaar tegelijkertijd kneep het beestje ook zijn oogjes samen. Uit angst dat de jongen hem pijn zou doen. Voorzichtig legde hij zijn hand op het hoofdje van de Pikachu neer dat zijn spieren liet ontspannen zodra het wezentje merkte dat Max hem geen pijn zou doen, maar hem geruststellend over zijn kopje aaide. “Hey, zie je nou wel?” De jongen glimlachte vriendelijk naar het wezentje waarop de knul voorzichtig de staart van Pikachu probeerde los te maken. Het lukte Max na een kwartier, zo leek het wel, om de staart uit de takken te bevrijden. Zijn handen zaten flink onder de schrammen en sneetjes omdat er doornstruiken tussen zaten. “Ziezo, kleine vriend, je bent los,” grijnsde Max vriendelijk maar deze grijns gleed van zijn gezicht toen hij voelde dat het wezentje gloeiend heet was. De jongen herinnerde zich vaag iets over dat sommige Pokémon extra gevoelig waren als deze last van stress hadden, vooral de wat kleinere Pokémon. Max trok zijn vest uit waar hij de Pikachu in wikkelde als een klein baby’tje en begon zo snel als het kon terug door de struiken naar huis te kruipen. “Hey kereltje, hou vol.. hulp is onderweg!”

“..ik spreek je gauw weer..moet even iets afhandelen met mijn zoon..” Amy drukte op de knop van de telefoon om het gesprek weg te drukken en legde haar telefoon op de leuning van de trap. Ze had de jongen helemaal niet meer gezien na vanochtend en nadat hij boos was weggelopen uit de auto. Ze had hem even laten afkoelen omdat ze wist dat hij even tijd voor zichzelf nodig had. En het was nu ook tegen lunchtijd. Ongerust wierp Amy een blik naar de achtertuin waarop ze tot de ontdekking kwam dat de jongen niet meer in zijn boomhut zat. Ze gooide de tuindeur open om naar de jongen te roepen dat hij thuis moest komen toen er geritsel hoorbaar was uit de struiken. Niet veel later zag Amy dat haar zoon onder haar rozenstruik vandaan kroop en voelde woede opborrelen.. toen ze iets geels in zijn vest gewikkeld zag. Plus de jongen zag er niet uit hij zat onder de aarde en stof, alsof hij door een zandbak was gerold. “Wat in vredesnaam is hier aan de hand!” riep Amy lichtelijk verontwaardigd toen Max dichtbij genoeg was. “Leg ik straks wel uit.. kun je me alsjeblieft helpen?” reageerde haar zoon en liet de Pikachu zien die hij vast had. Even aarzelde Amy maar zag toen de vastberadenheid in zijn ogen voor ze langzaam op de knul af liep. “Nou goed dan..” Amy legde de achterkant van haar hand tegen het hoofdje van de Pikachu, waar ze voelde dat deze hele hoge koorts had. “..kom mee naar binnen,” vervolgde ze en gebaarde dat hij haar moest volgen. Max slaakte een opgeluchte zucht toen zijn moeder niet boos op hem werd. Hij volgde haar op de voet. “Wat is gebeurd?” vroeg ze kalm aan hem. Nu was het Max die aarzelde omdat hij sowieso wist dat hij in de nesten zat als hij de waarheid zou vertellen en zeker na hun woordenwisseling van vanmorgen. “Deze Pikachu zat verstrikt in de struiken met zijn staart en ik heb hem alleen maar proberen te helpen… meer niet,” legde Max vluchtig uit. Nerveus richtte hij zijn ogen naar zijn voeten omdat hij wist dat hij in de problemen zat. Amy legde een geruststellende hand op zijn schouder voor ze hem mee begeleidde naar de keuken om hem tot rust te laten komen. Max kalmeerde uiteindelijk toen hij op een stoel werd neergezet en de Pikachu op tafel neerlegde. Hij had het geluk dat zijn moeder vroeger als zuster had gewerkt in een Pokémon ziekenhuis. Ze maakte de wond op de staart van het gele wezentje schoon en verbond deze met een druk verband omdat er veel snijwondjes op dezelfde plek zaten. Terwijl Max toekeek hoe ze de kleine Pikachu verzorgde.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Max trok zijn vest uit waar hij de Pikachu in wikkelde als een klein baby’tje en begon zo snel als het kon terug door de struiken naar huis te kruipen. “Hey kereltje, hou vol.. hulp is onderweg!”
    Awh, dit is heel lief

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen