Foto bij 54 - I need you so

Langzaam begint de lerarenkamer leeg te lopen, maar je krijgt het niet voor elkaar om van de stoel op te staan. Een gevoel van onmacht en onbegrip raast door je lichaam. Een deel van je is nog aan het verwerken dat vandaag daadwerkelijk gebeurd is, terwijl een ander deel van je vol verbazing toekijkt hoe rustig en nuchter je collega's eronder lijken te blijven.
"Aren't you going home?" vraagt Ashley, terwijl ze opstaat en haar tas van de grond pakt.
"Oh, uh, yeah. I am." Je weet het voor elkaar te krijgen om op te staan en kijkt zoekend om je heen. "Where's my.. ah, shit. I left my bag in the classroom."
"Do you want me to walk with you to pick it up?"
Je bijt op je onderlip en knikt dan. Het laatste waar je nu zin in hebt, is het klaslokaal weer betreden, maar je weet ook dat de beste manier om over dit soort angsten heen te komen is om ze zo snel mogelijk weer onder ogen te komen. Jullie lopen zwijgend door de uitgestorven gangen tot je bij het lokaal aankomt. Als ze de voorste deur van slot wil draaien, houd je haar snel tegen.
"I tried to push the cabinet in front of it and it fell over," leg je uit. "We better use the backdoor."
Je loopt door naar de achterste deur en voelt - hij zit niet op slot. Eigenlijk best logisch, want in de haast om het gebouw te verlaten, zal niemand eraan gedacht hebben om de deuren op slot te draaien. Met een naar gevoel in je buik stap je het lokaal binnen. Stoelen en tafels staan scheef en sommigen liggen op de grond, precies zo als het lokaal achtergelaten is. Je bijt nogmaals op je onderlip en je zet onderweg naar het bureau een aantal stoelen en tafels recht. Je pakt je tas van de grond en schuift je bureaustoel onder het bureau terug. Je staart naar de omgevallen kast tegen de deur en zucht diep.
"Are you okay?" klinkt het voorzichtig achter je. Je draait je met een ruk om. Even was je vergeten dat Ashley met je meegelopen was. Je knikt langzaam en loopt naar terug naar de achterdeur. In je hoofd zie je nog precies waar welke leerling zat, wat ze aan het doen waren, wie huilden... Je knipt het licht in het lokaal uit en stapt naar buiten. Je draait de deur op slot en stopt je sleutels in je tas.
"Ready to go home?" vraag je, terwijl je een neppe glimlach opzet. Ashley doet net alsof ze dat niet ziet en ze knikt. Jullie lopen, opnieuw in stilte, het gebouw uit. Je zwaait nog even naar haar, voordat je de Cadillac instapt. Pas als je haar van de parkeerplaats af ziet rijden en zeker weet dat er verder niemand in de buurt is, laat je je tranen de vrije loop. Je haalt je telefoon uit je kontzak en ziet dat je berichtje van je moeder en van Sophia hebt gekregen. Nog steeds niks van Bill...
mama: Ik hou toch ook van jou, lieverd. Wil je even bellen?
Je drukt direct op bellen en zodra je moeder opneemt, begin je nog harder te huilen.
"Hey, lieverd! Wat is er aan de hand?!"
"Ik... Er was... Hij..."
"Is er iets met Bill gebeurd?"
"Nee, hij... ik..."
"Lieverd, ik kan je haast niet verstaan. Probeer eens rustig adem te halen."
Je ademt een paar keer diep in en uit en weet dan uit te brengen: "Ik was zo bang, mam."
"Bang?" Je hoort direct de bezorgdheid in haar stem. "Oh, lieverd. Ik ben er nu, doe maar rustig aan. Wat is er gebeurd?"
Al snikkend en snotterend begin je haar te vertellen over hoe je de schoten hoorde vanochtend en het alarm en hoe iedereen voor je het wist onder hun tafels gedoken in het donker zat. "De leerlingen wisten beter wat ze moesten doen, dan ik, mam. En... en... Ik was helemaal alleen. Ik ben helemaal alleen."
"Alleen? Wat is er met je babysitter gebeurd?"
Een kort lachje klinkt uit je mond. "Jamie is thuis dit weekend."
"Heh, godver." Je lacht opnieuw zacht als je je moeder hoort vloeken. "Ik vind het heel vervelend voor je, lieverd, dat dit gebeurd is, maar gelukkig is er niemand echt, nou ja, je weet wel wat ik bedoel. Ik ben blij dat je in ieder geval veilig bent nu. Is er niemand anders naar wie je toe kan?"
"Nee, niet echt. Heidi komt vanavond laat terug en ik heb morgen met haar afgesproken om te gaan shoppen, maar daar heb ik niet echt zin meer in nu."
"Kan je niet naar haar toe gaan dan vanavond? Misschien wel fijner dan alleen zitten. Wat zei Bill?"
"Niks." Je voelt een kleine steek in je buik, maar besluit die te negeren. "Ik krijg hem niet te pakken."

Reacties (1)

  • Luckey

    Mama stem is altijd fijn
    Ze heeft wel een klap
    Bill zoek naar je telefoon! En snel!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen