Foto bij Chapter 1

Veel lees plezier en laat vooral een comment achter!

POV Emily Silver


Ik zit in de klas en schrijf de laatste notities op voor het examen tot Tracy zich naar me omdraait. Ze leunt met haar ellenboog op mijn tafel. "Die jonge, die links achter in zit, zit je de héle tijd aan te kijken, ken jij hem misschien?" vraagt ze aan me. "Die gozer die hier net twee weken zit? Nee die ken ik niet." zeg ik tegen haar. "Lijkt wel of hij interesse in je heeft. Hij ziet er wel goed uit." Ze wiebelt met haar wenkbrauwen en ik lach. "Hij mag kijken wat hij wil, ik heb geen interessen." Tracy zucht en draait zich weer om. Na de laatste woorden van de leraar over het examen, gaat de bel. "Leer er goed voor en fijn weekend allemaal." zegt hij. Iedereen pakt zijn tas en en loopt het lokaal uit. Ik voel een ruk aan mijn tas en zie dat het Max en Yasmin zijn. "En hoe was jullie laatste les voor het weekend?" vraagt Yasmin. Ik zucht en haal mijn schouders op. "Emily heeft een geheimen aanbidder." zegt Tracy. Yasmin kijkt me aan. "Het is niks, het is die nieuwe jonge, die bij ons in de klas zit." zeg ik. "Wat ga je doen als hij je mee uit vraagt?" vraagt Max. "Dan stuur ik hem wel naar jou." zeg ik lachend. "Max, als jij hem ziet, hij is zo lekker, ik weet zeker dat ze hem gaat afwijzen." zegt Tracy. "Oh kom op Emily, leef een beetje! We zitten niet meer op de middelbare, give him some pussy power!" zegt Max. "Of ben je van plan voor altijd een heilige Maria te blijven?" zegt Yasmin. "OKE, oke, i get it." sus ik haar. "Ze hebben wel gelijk Silver, je moet een beetje van je leven genieten, je bent 23 jaar, kom op." zegt Tracy. Ik voel mijn telefoon in mijn kontzak trillen en kijk wie er belt. Saved by the holy mother. Ik excuseer me van de drie en neem op. "Miss Silver!" hoor ik aan de andere kant. "Dag Sam." zeg ik lachend. De persoon die ik aan de telefoon heb is Samantha. Ik ken haar al sinds de kleuterklas en sinds de eerste dag waren we onafscheidelijk. Ook hadden haar ouders mij en mijn zus Jolie onder hun hoede genomen, toen mijn ouders verongelukte. Tot op de dag van vandaag, ben ik ze nog steeds erg dankbaar. "Hoelaat ben je klaar op school?" vraagt ze. "Ik loop net naar mijn kluisje om alles er in te proppen en dan ben ik klaar." zeg ik tegen haar. "Oke! dan vier je het weekend bij mij!" zegt Samantha. "Ik heb alles al in huis." Ik lach. "Had ook niks anders van jou verwacht." zeg ik tegen haar. "Oke, dan zie ik je straks!" en ze hangt op. Ik loop het school gebouw uit naar de parkeerplaats en pak alvast mijn sleutels. Wanneer ik bijna bij mijn auto ben, wordt ik op mijn rug getikt. Uit schrik laat ik mijn sleutels vallen. Ik draai me om en kijk een onbekende bekende aan. "Emily toch?" begint hij mee. "Uh, ja en wie ben jij?" vraag ik hem een beetje bot uit de hoek. Ik heb hier namelijk geen tijd en zin in. "Ja, sorry, ik heb me nog niet voorgesteld, ik ben Micheal, ik zit sinds twee weken bij jullie op school." zegt hij. Hij zet een scheve glimlach op en gaat met zijn hand door zijn haren. Hij flext nu zo hard zijn arm. Niet dat hij niet knap is, hij mag er zeker wezen, maar op een of andere manier hebben die versier trucs dus totaal geen werking op mij. Uit beleefdheid lach ik maar terug. "Hey, ik had een vraagje, heb je misschien zin om eens wat met mij te gaan drinken?" vraagt hij. Oh, heb ik weer. Ik kan nog net een zucht onderdukken. "Umh, misschien wel eens een keertje, maar dan gewoon als vrienden. Als je het niet erg vind, ik moet nu gaan, ik heb dingen op de planning staan." zeg ik tegen hem. Ik buk om mijn gevallen sleutel te pakken en als ik weer rechts sta, staat er een hele andere, minder vrolijke Micheal voor mijn neus. "Nou, oke dan. Als vrienden. Ik laat nog van me weten." zeg hij en hij loopt weg. Ben benieuwd hoe hij iets laat weten zonder mijn nummer. Ik open mijn Ford Mustang uit 1970 en stap in. Deze auto was eerst van mijn vader, maar toen hij overleed, kregen mijn zus en ik hem. Alleen Jolie hoefde hem niet dus kreeg ik deze prachtige wagen en god, wat maakt dat ding een geluid zeg. Ik app Sam dat ik onderweg ben en dat ik eerst langs huis moet om wat dingen te pakken. Het enige wat ik terug kreeg was dat ik op moest schieten. Ik start de auto en rijd weg.

Eenmaal langs mijn apartement te zijn geweest, stop ik op de oprit van het huis van de ouders van Samantha. Vergeleken met hoe ik vroeger woonde, woont Sam in een kasteel van een huis. Ik stap uit de auto en loop naar de voordeur. Ik hoef nog niet eens op de bel te drukken want de deur zwaait al open. Een vrolijke Samantha vliegt me om de hals. "Lucht, ik leef op lucht Sam." zeg ik. Lachend laat ze me los. "Niet zo aanstellen jij, kom binnen!" zegt ze vrolijk. Ik schop mijn schoenen uit bij de voordeur en loop haar achterna de keuken in. "Zo en hoe was school?" vraagt ze me. "Wát een ellende, zo veel informatie voor de examens en dan komt er een of andere gozer naar me toen, die me mee uit vraagt." klaag ik. Sam stopt met het inschenken van de thee. "Wacht wat?" zegt ze. "Ja, hij was zo ziek hard aan het flirten en hij flexte ook nog eens zijn arm." zeg ik en ik probeer hem na te doen. Samatha kijkt me aan en schud lachend haar hoofd. "En jij hebt hem zeker afgewezen." ze kijkt me met opgetrokken wenkbrauw aan. Ik haal mijn schouders op. "Ik zei dat het wel een keertje kon, als vrienden. Hij zei, 'Nou oke, als vrienden, ik laat welnwat weten' en toen liep hij weg." vertel ik. "Silver, leef je leven! Of wil je voor altijd de heilige Maria zijn?" Ik zucht, niet zij ook al. "Nee, dat niet, je weet hoe ik er over denk Sam, ik wacht gewoon op de ware en tot nu toe is hij nog niet op mijn pad beland." zeg ik tegen haar. Ze haalt haar schouders op en opeens lacht ze heel eng naar mij. "Ik ken die lach, wat ben jij van plan jonge damen." Ze schud lachend haar hoofd. "Mijn familie en ik zijn uitgenodigd voor het bal van de Livingstone!" roept ze vol enthousiamse. Ik kijk haar verrast aan. "Maar dat is geweldig! Ik dacht even dat je weer met een van je gekke ideeën aan kwam." zeg ik opgelucht. "Ik ben zo blij voor je dat je kan gaan Sam, je sprak er over al sinds dat je klein bent." Nog steeds kijkt ze me met die lach aan. "Nou.." begint ze. Oh god, hier komt het. "Jij gaat ook mee." zegt ze een beetje twijfelend. Ik kijk haar even blanco aan. "Uhm, niet om het een of ander, maar dat is een weerwolf event, ik ben een mens, weet je nog. Ik denk niet dat ze me erbij willen hebben." zeg ik tegen haar. Oh ja, klein gemist detail. Mijn beste vriend? Is een weerwolf.

Reacties (1)

  • Luckey

    Hihi
    Nu al leuk !

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen