Let op: dit verhaal bevat spoilers voor de andere verhalen in dit boek, en de verhalen die eraan verbonden zijn. Dit geldt vooral voor het bloedbad, maar ook in mindere mate voor de dingen die zich daarvoor afspelen.

Bijna. Het was bijna begonnen.
Mystee kon de adrenaline al door haar lichaam voelen stromen op het moment dat het plateau haar had opgetild, maar op het moment dat de Hoorn des Overvloeds in haar vizier verscheen, had ze pas echt het gevoel dat ze leefde.
Terwijl ze in haar hoofd begon af te tellen, liet ze haar blik door de arena glijden. Zover ze kon zien, was de arena een mix van steen en plant, met elkaar in gevecht om te overleven - ironisch. Ergens had ze gehoopt op water, heel veel water, wat haar het voordeel van een thuiswedstrijd zou geven, maar zodra ze de lucht van de arena voor het eerst ingeademd had, had ze geweten dat dat niet het geval was. De lucht hier was anders dan thuis, minder zout, minder warm, minder vochtig. Ze miste het, maar ze zou het niet lang hoeven missen. Ze zou snel weer thuis zijn. En zo erg was het niet - Mystee hield wel van een uitdaging.
In de opening van de Hoorn kon ze haar buit al zien: een stalen tritant glinsterde in de zon, schreeuwde haar naam. Dat zou haar eerste doelwit zijn. Waarschijnlijk zou dat doelwit haar niet heel veel concurrentie en conflict opleveren, maar ze was voorbereid op ieder mogelijk beetje tegenstand. De kans bestond dat een tribuut uit een lager district het wapen zou willen pakken, om maar íéts ter verdediging in zijn handen te hebben, maar de kans was groter dat haar eigen Districtgenoot het ook op het wapen voorzien had. Het zou hoe dan ook geen groot probleem zijn. Ze was sowieso sneller dan zij.
Ze kon Ocean, haar Districtgenoot, niet zien, wat betekende dat hij waarschijnlijk aan de andere kant van de Hoorn stond. Ze mocht de jongen meer dan ze aanvankelijk verwacht had. Het scheelde natuurlijk dat ze zich geen zorgen hoefde te maken dat hij haar met romantiek ofzo lastig zou vallen, maar ondanks zijn alsnog best flirterige houding, had ze een beetje een zwak voor hem gekregen. Niet dat het veel voorstelde: als de situatie erom vroeg, zou ze hem doden, maar ze hoopte dat iemand anders dat voor haar zou doen, en dat het nog even zou duren voor het zover was. Hoezeer het doden van tributen in de beroepsdistricten ook geprezen werd, de dingen werden altijd een beetje zuur zodra dat om een Districtgenoot ging. De families en vrienden van de andere overledenen zou ze maar één keer hoeven zien, maar thuis zou ze regelmatig omringd zijn door mensen die Ocean gekend hadden. Hoewel Mystee nooit erg gewaardeerd was geweest en daar nooit veel om gegeven had, wist ze beter dan zorgen dat ze echt gehaat zou worden. Als het even kon, zou ze dat voorkomen. Ocean zou sterven, maar niet door haar.
Voor de andere tributen kon ze dat niet met zekerheid zeggen. Van een aantal kinderen vermoedde ze dat ze in de komende paar minuten zouden overlijden, zodra haar medeberoeps zouden gaan jagen. Mystee zelf zag daar het nut niet zo van in - ze was verstandig genoeg om te besluiten om haar energie waar mogelijk te sparen voor wanneer ze het echt nodig zou hebben. Een paar doden op je naam krijgen tijdens het bloedbad was iets wat je kon helpen om sponsors te krijgen, maar daar hoefde Mystee zich geen zorgen over te maken. Ze was de meest waarschijnlijke winnaar. Dat wist heel Panem. Wie verstandig was, zette zijn geld in op haar.
De jongens uit District 5 en District 3, die aan weerskanten naast haar stonden, zouden allebei waarschijnlijk niet de meeste gokkers en sponsoren aantrekken. Ze vermoedde dat de jongen uit District 5 het einde van de dag wel zal kunnen halen, als hij verstandig was of veel geluk had. De jongen uit District 3 was een twijfelgeval, maar dat verbaasde Mystee totaal niet meer. Casio Babylon was vreemd. Dat begon al bij zijn naam, Casio Babylon, maar daar stopte het niet. De vreemde dingen die hij gedaan en gezegd had de afgelopen waren haar niet ontgaan, en zelfs als dat haar wel ontgaan was, had ze nog wel opgemerkt dat hij zich vreemd kleedde: meisjesachtig, eigenlijk. Ze kon het wel waarderen - Mystee kon iedereen die anders durfde te zijn wel waarderen. Als je zelf afweek van de norm, was dat een gebruikelijk gevolg.
Ook nu had de jongen iets vreemds. Misschien was het hoe hij haar aankeek, misschien was het het feit dat hij haar überhaupt aankeek. Wat het ook was, Mystee kon een kleine glimlach niet onderdrukken, ook al zou er over een halve minuut weinig meer zijn dat haar ervan zou kunnen weerhouden hem te doden.
Misschien was het wel het kleine voorwerp in zijn handen. Ze kon niet precies zien wat het was, maar het was klein, rond, glimmend, en dus deed het Mystee denken aan haar eigen aandenken. Haar parel zat veilig opgeborgen in haar zak, maar ze kon het niet laten hem even tevoorschijn te halen. Parels waren niet uitzonderlijk in District 4, maar voor haar was deze dat wel. Het was de sleutel tot haar toekomst. Ze zou deze parel bij zich dragen, tijdens dit hele avontuur en daarna, in de winnaarswijk. De parel zou er zijn als ze de Hongerspelen won, als ze Seanna zou vragen om bij haar te komen wonen in de winnaarswijk, en uiteindelijk, over een paar jaar, zou de parel een deel zijn van de ring in haar handen, als ze voor Seanna op één knie zou gaan. De parel was er geweest vanaf hun eerste jaarlijkse jubileum, en zou er zijn tot ze allebei te oud en grijs waren om de parel en elkaar nog vast te kunnen houden.
Het idee van Seanna liet haar nogmaals glimlachen, en het idee dat ze nu naar haar keek, thuis, op televisie, was genoeg motivatie om haar schouders te rechten en te zorgen dat ze glom van trots, voor alles echt begon. Ze miste haar nog veel meer dan ze de zeelucht miste, maar voor nu was haar verbeelding even genoeg: de herinneringen aan hun relatie, maar ook het idee van haar vriendin in een trouwjurk, en de gedachte aan alle momenten die ze samen zouden maken, in de toekomst. Ze dacht aan haar thuiskomst in District 4, aan hoe ze haar vriendin daar in de armen zou vliegen, en ze dacht aan haar jawoord, haar hand in de hare, vlak voor ze de ring om haar vinger zou schuiven en ze de bruid zou mogen kussen. Ze dacht aan samen oud worden en samen nog even jong zijn. Ze dacht aan alles wat er op haar wachtte, als ze deze Spelen zou winnen. Seanna.
Tussen al haar dromen door, zag ze het ronde voorwerp de hand van de jongen verlaten en haar kant op komen. En hoewel ze het aan zag komen, was het nog steeds te plotseling, toen de de wereld en haar toekomst explodeerden.

Reacties (3)

  • fin_de_vers

    fnsmfn huilen

    2 weken geleden
  • inktzwart

    dit is mijn favoriete hoofdstuk in het universum nu

    sorry mystee
    except not really bc i enjoy this scene too much-

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      ThanksxDHet is heftig en ik huil vanbinnen maar ook niet want dit is een heerlijke manier om de toon te zetten voor de rest van de verhalen

      2 weken geleden
    • inktzwart

      het is zo sad want het is like "ah yeah i support queer people lgkdjkg my gf i'm gonna marry my gf-" *gets killed by a marble*

      2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Precies, het is sad, zeker omdat ze eerst is van "oh Baby hij is cool" en dan vermoordt hij haar

      2 weken geleden
  • Megaeraaa

    En dat was dan Mystee...

    Ik zou je een kudo willen geven, maar dat gaat niet. Dit is gewoon zo ironisch en onverwachtxD

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Je had het hoofdstuk al gezien, toch?
      Ik geef het wel een kudo namens jou dan, aangezien co-auteurs dat volgens mij wel kunnenxD

      2 weken geleden
    • Megaeraaa

      Ja, maar het blijft geweldig!

      Thx

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen