Foto bij OO4

Inspiration mode on :')

Aleesha Harris

'Moet je echt alweer gaan?' Met een pruillip staat Lando voor mij terwijl we bij mijn auto staan met mijn spullen. 'Helaas wel, vakantie is voorbij, dus ik mag nu echt beginnen met het afronden van de studie én jij moet je gaan bezig houden met de verplichtingen bij Mclaren en het nieuwe seizoen welke begint.' 'Als die al begint ja, zoals het er nu uit ziet wordt dat nog spannend.' Zegt hij doelend op de Corona uitbraak. Een hoop overzeese races zijn al onzeker en sommige zijn al gecanceld, helaas. Nog steeds hoop ik dat niet het hele seizoen geschrapt gaat worden, waar ik wel bang voor ben mocht het virus zich naar Europa verspreiden, het is per slot van rekening niet uitgesloten dat het virus niet hierheen komt nu het in China zo snel en zo ver verspreid én het pas januari is en het laait heel hard op. Toch hoopte ik wel dat het seizoen gewoon zou lopen zoals het de bedoeling was, maar mijn gevoel zei van niet. 'Heb je trouwens nog een afstudeerplek kunnen vinden?' Teleurgesteld schud ik van nee. 'Nog niet, ben nog hard op zoek.' Voor mijn studie Mediastudies had ik inmiddels al een mooie plek mogen bemachtigen, echter hield ik dat nog even voor mijzelf. 'Wanneer moet je officieel starten dan?' 'Eigenlijk komende maandag dus al, en jij maandag naar het hoofdkantoor?' Lando knikt bevestigend. 'Yes, mag mij maandag weer melden. Hebben eerst een afspraak met het PR team en daarna mogen we de simulator in. Carlos moet zich ook melden, dus in ieder geval ben ik niet de hele dag alleen. Maar ik vind eigenlijk wel dat je een Playstation moet kopen en met ons mee moet racen, zou leuk zijn.' 'Ik zal eens kijken of mijn budget dat toelaat.' Lando opent zijn armen om een knuffel te geven en sla mijn armen ook om hem heen. 'Tot snel?' 'Ja, sowieso, zal eens kijken of ik komend weekend naar jou toe kan komen of iets.' 'Lijkt me gezellig, tot snel.' 'Rijd voorzichtig.' Zegt hij terwijl ik mijn auto in stap. 'Doe ik altijd.' Zeg ik dan wanneer mijn raampje naar beneden is. Het knopje welke de auto tot leven laat komen druk ik in en zwaaiend naar Lando rijd ik de parkeergarage uit op weg terug naar huis.

Thuis aangekomen zijn de verhuizers, mijn vader en onze oude buurman, al bezig met de laatste van mijn spullen in de vrachtwagen zetten. 'Hé pap, staat er nog veel boven?' 'Hé lieverd, nee alleen nog wat dozen.' Ik knik en loop naar binnen waar ik mijn weg naar boven vind en mijn nu behoorlijk lege slaapkamer in loop. 'Hé mam.' Zeg ik als ik mijn moeder op de grond zie zitten met 1 van mijn oude knuffels in haar handen. Ik loop op mijn moeder af en geef haar een kus op haar wang die ze met een glimlach aanneemt. 'Het blijft gek dat je nu gewoon het huis uit gaat, helemaal alleen wonen en leven. Was het gezellig met Lando?' Een klein traantje ontsnapt uit haar ooghoek en ik ga dan ook bij haar op de grond zitten en omhels haar stevig. 'Ja het was heel gezellig, hij is nog steeds enorm verslaafd aan gamen, dus nog niets veranderd. Wel een gek idee, straks helemaal alleen niet meer hier wonen, het is maar voor even maar toch wel een beetje vreemd.' Mijn afstudeerstage had ik niet heel dicht bij huis gevonden, wat helaas betekende dat ik zo direct na de lunch achter mijn vader aan reed naar mijn nieuwe huisje buiten Londen. Ik was er met hulp van de organisatie waar ik mijn stage ga doen gelukkig snel in geslaagd een mooi en betaalbaar appartement te vinden in de buurt. Mijn moeder geef ik nog een kus op haar wang waarna ik opsta en de laatste spulletjes in de dozen stop. Mijn vader en onze oude buurman komen ondertussen weer binnen en pakken elk nog 2 dozen waardoor er nu nog maar 3 dozen op de grond staan. Mijn moeder stopt de knuffel ook terug in de doos en maakt deze dicht. Zelf tape ik de laatste 2 dozen dicht en kijk zuchtend nog even rond in de kamer, bah dit voelt raar. Met de twee kleinere dozen in mijn handen loop ik de trap af en mijn moeder volgt met de laatste doos. We plaatsen de dozen netjes in de wagen waarna mijn vader deze afsluit. Ik loop weer terug het huis in en ga naar boven om nog een laatste rondje in mijn nu lege kamer te lopen. Het komende half jaar staat de kamer waar de groei streepjes op de muur staan en waar de lichtgevende plak sterren nog aan het plafond zitten, leeg. De sterren had ik daar heel wat jaren geleden op geplakt samen met Lando en ook de muur welke wij samen met 26 verschillende kleuren hadden versierd, zou voorlopig alleen maar fletser worden. Nog een laatste keer check ik of ik niets vergeten ben en loop vervolgens de gang weer op en volg de trap naar beneden. 'Klaar voor?' 'Ik denk het wel, alles is als het goed is mee.' 'Mooi zo, neem jij je broertjes mee? Dan rijden ma en Cisca achter jullie aan en rijden Adam en ik de verhuiswagen mee.' 'Fine with me, waar zijn de twee druktemakers eigenlijk?' De zin nog niet uitgesproken te hebben komen mijn tweelingbroertje van 13 samen aanrennen. 'Kom dan doen we nog even een broodje eten en dan kunnen we gaan rijden.' We volgen allemaal mijn moeder naar binnen richting de keuken. 'Was het voor jullie ook zo zwaar toen Lando uit huis ging?' Hoor ik mijn moeder vragen aan Cisca terwijl ik achter ze loop. 'Ja het is lastig, maar het went wel en we zoeken hem gelukkig regelmatig op, dat helpt ook.' Hoor ik haar antwoorden naar mijn moeder. 'En ze wonen zo direct dicht bij elkaar dus ze houden elkaar wel een beetje in de gaten.' Adam geeft mij een knipoog en neemt dan naast mijn vader plaats aan tafel. Nog even en ik was praktisch Lando zijn buurvrouw, just like the old days.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen