Tom POV.

Eindelijk mag Bill mee naar huis, maar de kleine moet voorlopig nog wel in het ziekenhuis blijven. "Het voelt niet goed om Gijs achter te laten," zegt Bill zachtjes en ik streel over zijn rug heen.

"Ik weet het liefje, maar het is niet anders, over een paar weken zal de situatie anders zijn," zeg ik en Bill knikt, en het is niet zo dat we de komende weken niet dagelijk naar het ziekenhuis zullen gaan. Wanneer we thuis zijn staat Adam voor de deur en ik houd Bill dicht tegen mij aan.

"Waar is mijn zoon?" Vraagt hij dan met zijn armen over elkaar en ik draai met mijn ogen.

"In het ziekenhuis natuurlijk, denk je echt dat hij na zo vroeg te zijn geboren nu al mee naar huis zou mogen?" Vraag ik en Adam haalt zijn schouders op.

"Wat weet ik daar nou van?" Vraagt hij waarna hij zucht. "Okay, voor mijn zoon zou het niet goed zijn als we telkens ruzie maken, dus ik ga mijn best doen dat niet te doen," zegt hij waarna hij een kaartje pakt. "Bel mij als jullie weer in het ziekenhuis zijn, misschien kan ik dan mijn zoon ontmoeten," zegt Adam en ik neem het kaartje aan waarna ik knik en zodra Adam weer vertrokken is gaan Bill en ik naar binnen,

"Ga maar wat rusten, rust kan je nog altijd gebruiken," zeg ik dan en Bill knikt waarna hij naar boven loopt om daar in bed te gaan liggen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Adam is echt erg gewoon

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen