Bill POV.

We zijn inmiddels uitgekomen rond de dag dat ik ben uitgerekend. Caleb masseert mijn rug wat. “Papa, kijk, ik voor jou gemaakt,” zegt Monica en ze laat de tekening aan mij zien en ik glimlach.

“Dat ziet er prachtig uit liefje, zijn wij dat allemaal?” Vraag ik en Monica knikt vrolijk. Caleb laat mij dan los en tilt Monica op de bank. Ze knuffelt Caleb en daarna gelijk mij.

“Ikke wil er ook bij,” zegt Joey en Caleb zet Monica op mijn schoot zodat hij Joey op de bank kan tillen.

Ondertussen kijk ik wat naar Jasper die wat aan het tekenen is, of eigenlijk meer aan het krassen is. Jasper is wat stiller, waardoor hij zich ook niet mengt in het vragen om aandacht. Caleb en ik letten wel altijd op dat, ondanks dat hij er minder om vraagt dat hij toch de aandacht krijg.

Wanneer Sam begint te huilen zet Caleb Joey naast mij op de bank. “Ik ga wel,” zegt hij en ik knik waarna hij naar de kamer van Sam loopt en niet veel later komt hij terug met onze kleine man en ik glimlach even.

Wanneer ineens de bel gaat kijk ik Caleb verrast aan. “Verwacht jij iemand?” Vraag ik dan en Caleb schudt zijn hoofd.

“Ik zal de deur wel open doen,” zegt hij, en met Sam in zijn armen loopt hij naar de voordeur om niet veel later terug te komen. “Het is Tom,” zegt Caleb en ik slik even.

“W.Wat doet hij hier?” Vraag ik.

“Geen idee, maar hij wou jou spreken, het lijkt dringend,” zegt Caleb en ik knik en zet Monica naast Joey op de bank waarna ik naar de voordeur loop.

“Hey Bill,” zegt Tom.

“Hey Tomi, wat is er aan de hand? Die vijf jaar zijn nog niet om,” zeg ik dan en Tom zucht even.

“Je moet mij helpen de kinderen te vinden,” zegt Tom dan.

“W.Wat?! Hoe kunnen de kinderen weg zijn terwijl jullie op een veilige plek zaten!” roep ik uit.

“Ik was ze gewoon uit het oog verloren,” zegt Tom beschaamd en gelijk geef ik hem een klap in zijn gezicht. En ik maar denken dat ik Tom wel de zorg kon toevertrouwen aan onze vier kinderen, plus zijn 2 dochters.

“Ik help ze wel zoeken,” zeg ik dan.

“Kan dat wel in jouw, ehm, conditie?” vraagt Tom, die nog steeds over zijn wang wrijft na mijn klap.

“Het moet maar, ik ben zo terug,” zeg ik en ik loop terug de woonkamer in. “Caleb, ik moet mijn kinderen vinden, Tom is zo stom geweest om ze uit het oog te verliezen,” zeg ik.

“Maar je kan ieder moment moeten bevallen,” zegt Caleb en ik snap zijn zorgen.

“Als er wat is bel ik je,” zeg ik en Caleb knikt.

“Okay, ik zou voor onze kinderen hetzelfde doen in jouw situatie,” zegt Caleb en ik geef hem een kusje waarna ik ook de kleine Sam een kusje geef.

“Papa, mogen wij mee!” Roept Monica uit en ze komt voor mij staan, samen met Joey.

“Dit is niet iets voor jullie, maar een speeltuinbezoek binnenkort?” vraag ik en Monica knikt vrolijk waarna ze met Joey wegrent en ik geef Jasper die nog aan de tafel zit ook snel een zoen op zijn bolletje waarna ik het huis verlaat om bij Tom in de auto te stappen.

“Hoeveel kinderen hebben jij en Caleb nu?” Vraagt Tom wanneer de auto in beweging komt.

“Zodra deze kleine geboren is, vijf,” zeg ik dan en ik ga met mijn hand over mijn buik en ik zie Tom naar mijn handen kijken.

“Ook getrouwd, zie ik,” zegt Tom en ik knik.

“Bijna een jaar nu,” zeg ik.

“Ik ben blij dat je zo gelukkig bent, Bill, maar ik had je misschien toch niet zo los moeten laten,” zegt Tom.

“Als je mij niet zo los had gelaten was ik nu ook samen geweest met Caleb, misschien had het dan wat langer geduurd. Misschien hadden we dan niet meer dan drie kinderen gehad en waren we niet getrouwd geweest omdat jij het huwelijk niet had ontbonden, maar de gevoelens waren hetzelfde geweest. Ik ben echt gelukkig nu. Ik hield echt van jou, maar niet van het leven op die manier. Op dit moment, alles klopt gewoon. Dus ik kan je alleen maar dankbaar zijn, misschien als je Jenny weer weet te vinden kan je met haar verder,” zeg ik dan waarna de auto tot stilstand komt.
“Ik hou nog steeds van jou Bill,” zegt Tom en ineens voel ik zijn lippen op die van mij waarna ik hem opnieuw een klap geef.

“Hey! Dat is nu al de tweede keer,” brengt Tom uit.

“We zijn hier voor wat belangrijkers, daarnaast zal ik Caleb nooit kwetsen, de dag dat ik 100% besloot om met hem te trouwen is de dag dat ik voor hem heb gekozen,” zeg ik dan.

“Ik win je wel terug, let maar op,” zegt Tom en hij stapt de auto uit. Hij doet maar, het gaat hem toch niet lukken.

Ik stap dan de auto uit terwijl er een pijnscheut door mijn buik gaat. Okay, dit was een slecht idee, Tom had beter in zijn eentje verder kunnen zoeken, ik houd alleen maar op. “Bill, is alles wel okay?” Vraagt Tom die naast mij komt staan en zijn hand op mijn rug legt.

“Ik ben weer okay, denk ik,” zeg ik dan en Tom kijkt mij aan.

“Weet je het zeker?” Vraagt Tom dan. “Wanneer ben je uitgerekend?” Vraagt Tom.

“Morgen,” zeg ik zachtjes.

“Bill, weet je zeker dat de baby niet nu komt?” Vraagt Tom.

“Dat mag niet, de kinderen moeten worden gevonden,” zeg ik wanneer er een nieuwe pijnscheut door mijn lichaam gaat. “Okay, bel Caleb,” zeg ik dan, want als ik daar niet nu toe besluit is hij niet op tijd.

“Ik kan toch ook helpen?” Vraagt Tom en ik kijk hem woedend aan.

“Die ervaring heb je helemaal niet met al die mensen die voor je werken, bel Caleb, nu!” roep ik uit en Tom knikt en begint gelijk te bellen en ik draai even met mijn ogen. Ik had kunnen weten dat hij Caleb z’n nummer zou hebben, dat is ook gewoon typisch Tom.

“Hij komt er aan, als het goed is ziet hij de auto vanzelf, als hij mijn aanwijzingen volgt,” zegt Tom en ik knik dankbaar en Tom helpt mij in de auto en probeert mij zo comfortabel mogelijk te laten liggen.

Wanneer Caleb er eindelijk is komt hij naar mij toe. “Ik ben er liefje,” zegt hij en ik zucht opgelucht.

“Tom, ga de kinderen zoeken,” zeg ik dan, want als hij hier gaat blijven verliezen we te veel tijd. Tom knikt dan.

“Zet de auto straks verdekt in het bos zodat niemand hem ziet, ik vind hem wel,” zegt Tom en hij gooit de autosleutels naar Caleb toe die knikt en ik kreun weer pijnlijk.

“Waar zijn de kinderen?” Vraag ik dan zachtjes.

“De oppas is bij ze, geen zorgen, dat is het voordeel als de oppas het buurmeisje is,” zegt Caleb en ik knik.

“Je kan dit Bill, ook in deze situatie,” zegt Caleb en ik knik en zodra ik kan persen, begin ik ook te persen. Wanneer ik na even een baby hoor huilen kijk ik gelijk op en Caleb maakt de baby schoon. “Ons meisje,” zegt Caleb en hij legt haar in mijn armen.

“Welkom in deze wereld Eve,” zeg ik dan zachtjes waarna ik weer opkijk naar Caleb.

“Denk je dat Tom de kinderen gaat vinden?” Vraag ik dan.

“Ik weet het wel zeker, en anders vinden de kinderen hem of jou wel. Tom’s oudste, Michelle, die is al wat ouder en je zei eens dat zij erg slim is, en als het nodig is ga ik Tom wel helpen, jij moet eerst herstellen,” zegt Caleb en ik knik even, nu alleen nog naar huis, ik kan een bed nu wel gebruiken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hij moet ze vinden gewoon

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen