Bill POV.

Wanneer we thuis zijn aangekomen legt Caleb zijn hand op mijn rug en samen lopen we naar binnen. Nog voordat Monica met volle snelheid mijn benen kan knuffelen tilt Caleb haar op. "Wel een beetje voorzichtig he liefje," zegt Caleb en Monica knikt.

"Je wilt vast wel je zusje ontmoeten," zeg ik dan tegen Monica en ze knikt vrolijk en ik maak Eve goed zichtbaar voor Monica. "Dit is Eve," zeg ik dan en Monica buigt iets voorover.

"Kusje?" Vraagt ze.

"Heel voorzichtig," zegt Caleb en hij brengt Monica iets dichter naar Eve toe en Monica drukt haar lipjes op het wangetje van Eve, waarna Caleb haar weer voorzichtig op de grond zet.

"Moest jij trouwens niet al slapen?" Vraag ik dan aan Monica.

"Ze moest en ze zou wachten tot haar ouders thuis waren, sorry, ik heb echt geprobeert om haar op bed te krijgen," zegt de oppas.

"Het is niet erg, we kennen Monica langer dan vandaag," zeg ik dan en ze knikt waarna Caleb haar betaald zodat ze kan vertrekken.

"Dan zal ik jou maar naar bed brengen," zegt Caleb tegen Monica die knikt.

"Slaap lekker papa," zegt ze tegen mij en ik glimlach even.

"Jij ook liefje," zeg ik en ik zie Caleb even naar mij kijken of ik okay ben en ik knik waarna Caleb Monica met zich meeneemt.

Ik loop naar de slaapkamer en ben echt blij dat we er aan hebben gedacht het wiegje vast klaar te zetten. Ik moet er niet aan denken dat dat nu nog gedaan moest worden. Ik leg Eve voorzichtig in haar wiegje neer en wanneer ik zeker weet dat ze blijft slapen. Ik kleed mij dan snel uit, trek eerst nog een schone boxer aan om dan in bed te gaan liggen, maar hoe moe ik mij nu ook voel, het lukt mij niet om de slaap te vatten.



De volgende ochtend heb ik nog niks van Tom gehoord en ik zucht even. "Nog niks?" Vraagt Caleb en ik schud mijn hoofd. "Het komt goed," zegt Caleb dan en ik ben blij dat hij mij gerust probeert te stellen. "Ik doe de flesjes voor Sam en Eve wel," zegt Caleb dan en ik knik even.

"Dan maak ik het ontbijt voor ons, Monica, Joey en Jasper," zeg ik en Caleb knikt en ik pak de spullen waarna ik aan tafel ga zitten om het brood te smeren. Natuurlijk zou Caleb z'n eigen brood kunnen smeren, maar ik doe het graag voor hem, en op andere dagen doet hij dat voor mij.

Wanneer ik het brood net heb gesmeert gaat de bel, dus sta ik op. "Ik ga wel," zeg ik dan, aangezien ik de kans groot acht dat het Tom is, misschien is er nieuws?

Ik open de deur en zie inderdaad Tom staan. "Ik heb de kinderen gevonden hoor," zegt Tom en ik zucht opgelucht, maar Tom z'n gezicht ziet er niet echt uit als iemand die opgelucht is dat hij z'n kinderen weer heeft gevonden.

"Tom, wat vertel je mij niet?" Vraag ik daarom streng en ik zie een traan over zijn wang rollen.

"Mijn kleine meisje, Ava, ze is geschept door een auto Bill, z.ze leeft niet meer Bill," snikt Tom en gelijk sla ik mijn armen om hem heen.

"Sst," zeg ik zachtjes, proberend hem wat te sussen.

"Het is mijn schuld, je had gelijk Bill, ik had ze niet uit het oog moeten verliezen," zegt Tom.

"Ik meende niet wat ik zei, ik weet als geen ander dat je niet 24/7 je kinderen in de gaten kunt houden," zeg ik zachtjes en ik voel Tom knikken in mijn nek waarna ik hem weer loslaat. "Hoe zijn de kinderen eronder?" Vraag ik dan zachtjes.

"Geschrokken, verdrietig, schuldgevoel, een beetje een combinatie van die 3 dingen," zegt Tom zachtjes.

"Laat je ze met mij bellen zodra ze daar klaar voor zijn?" Vraag ik dan.

"Ja, natuurlijk, ik, ehm, ik kan beter gaan, er is veel dat nog geregeld moet worden," zegt Tom en ik knik begrijpend en pak even kort zijn hand vast.

"Sterkte, Tomi," zeg ik en Tom knikt even.

"Ik laat binnenkort nog wel wat horen, en misschien kan je over een aantal weken eens op bezoek komen, voor de kinderen?" Vraagt Tom en ik knik.

"Natuurlijk, je kan mij altijd bellen, goed? Ook als je alleen maar wilt praten," zeg ik dan en Tom knikt waarna hij vertrekt en ik loop terug de woonkamer binnen.

"Bill, is alles okay?" Vraagt Caleb bezorgd en hij loopt naar mij toe.

"Ik ben een slecht mens, Caleb," zeg ik zachtjes.

"Dat kan niet, er zijn veel slechte mensen, maar jij bent daar niet één van," zegt Caleb.

"Jawel, Tom heeft de kinderen gevonden, maar zijn dochtertje, Ava is aangereden, ze heeft het niet gered. Het enige waar ik verdrietig over ben is het feit dat ze nog een heel leven voor zich had en voor Tom natuurlijk, maar ik stort niet in zoals ik zou hebben gedaan als het één van mijn eigen kinderen zou zijn. Ik kan alleen maar denken, gelukkig is het niet één van mijn kinderen. Ik dacht dat ik haar altijd als mijn eigen dochter zag, maar blijkbaar toch niet zo erg als ik dacht, en dat maakt mij een slecht mens," zeg ik.

"Dat maakt je geen slecht mens, Bill, die gedachten kun je niet afsluiten, daarnaast, misschien moet het nog echt tot je doordringen, soms komt het echte verdriet pas later," zegt Caleb en hij geeft mij een knuffel. "En als ik jou goed inschat heb je Tom proberen te troosten, heb je, je beschikbaar gesteld voor wanneer hij je nodig heeft en dat maakt jou een hartstikke lief mens. Als het je allemaal niks zou doen, dat zou je een slecht mens maken, maar het doet je wel wat Bill, wees niet te streng voor jezelf," zegt Caleb en hij veegt voorzichtig een traan weg die toch mijn oog heeft verlaten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Vind het wel zielig voor Tom

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen