Bill POV.

De dag die volgt gaat mijn telefoon. "Het is Tom, videochat," zegt Caleb en hij geeft de gsm aan mij.

"Dankje, het zal denk ik voor de kinderen zijn," zeg ik dan en Caleb knikt waarna ik opneem.

"Hey Bill," zegt Tom en ik glimlach even.

"Hey, hoe gaat het?" Vraag ik.

"In hoeverre het kan gaan als je net je dochter bent verloren," zegt Tom en ik knik begrijpend.

"Je kan Riley zo vast spreken, bij hem lukt het toch niet meer om hem van de technologie weg te houden, maar ik dacht, de week na de begravenis kan je langskomen voor ze" zegt Tom en ik knik.

"Dat is okay, dan kom ik zeker eens langs," zeg ik en Tom knikt.

"Ehm, de begravenis is over 4 dagen, als je wilt komen? Je kan Caleb ook meenemen," zegt Tom en ik weet dat hij dat laatste met tegenzin zegt, maar ik ben blij dat hij geen tijd met mij probeert te krijgen over de rug van zijn dochter.

"Natuurlijk, we zullen er zijn, tenminste, geen media of mensen van het volk in de buurt die dag?" Vraag ik.

"Nee, we houden het op een geheime locatie," zegt Tom en ik knik opgelucht.

"Dan zal ik er zijn," zeg ik.

"Okay, de kinderen zullen er niet zijn, we hebben besloten dat we het voor hen op een andere manier doen," zeg ik en ik knik begrijpend.

"Nja, hier komt Riley," zegt Tom.

"Is goed, en nogmaals sterkte he, Tomi," zeg ik en Tom knikt waarna Riley in beeld komt.

"Hey, liefje, ik heb je gemist," zeg ik en Riley glimlacht even.

"Ik jou ook ma," zegt hij en zo praat ik wat door met mijn oudste zoon, voor wie de puberteit aardig dichtbij begint te komen, nog steeds een jaar of 5 verwijdert, maar die tijd gaan ook snel voorbij zijn.

Na even komt Monica ineens binnen gelopen en ze kijkt gelijk met mij mee, want dat is hoe nieuwsgierig ze is.

"Mam, wie is dat?" Vraagt Riley dan en ik slik even.

"Heeft je vader niks verteld?" Vraag ik dan en Riley schudt zijn hoofd en ik kijk even naar Monica die enthiousiast naar het schermpje zwaait, maar Riley reageert er niet op. "Dit is je halfzusje," zeg ik dan maar en zoals ik al had verwacht reageert Riley niet heel enthiousiast.

"Ik mag haar niet," zegt Riley en ik zucht even terwijl Monica gestopt is met zwaaien en nu wat verdrietig kijkt.

"Ga maar naar je andere papa," zeg ik tegen Monica en ik druk een kus op haar bolletje waarna ze wegloopt. "Riley, daar kan je niks over zeggen als je de moeite niet hebt gedaan om je halfbroertjes en zusjes te leren kennen."

"Oh, er zijn er meer?" vraagt hij en ik knik. "Ik hoef ze niet te leren kennen," zegt hij dan en ik besluit het er maar bij te laten, hij rouwt ook om Ava, misschien als hij dat verwerkt heeft, dat hij dan zijn halfbroertjes en zusjes wel wilt leren kennen.

"Hou je sterk liefje," zeg ik dan.

"Doe ik, dag ma," zegt hij waarna ik ophang.



Vandaag is de begravenis en Caleb en ik hebben ons net omgekleed. "Papa, ik wil mee," zegt Monica, wat ze altijd wilt als we allebei, of één van ons weggaat.

"Je weet dat, dat niet kan, liefje, maar morgen gaan we naar de speeltuin, zoals beloofd," zeg ik en Monica zucht en ietwat chagrijnig laten Caleb en ik haar, samen met haar broertjes en zusje, achter bij de oppas. "Monica wilt ons hele leven meemaken, lijkt het," zeg ik en Caleb knikt.

"Ze vindt het helemaal niet leuk zonder ons, maar ze moet er aan wennen, en uiteindelijk zal ons dat lukken," zegt Caleb en ik knik.


Wanneer we zijn aangekomen bij het adres dat Tom mij gestuurd heeft loop ik samen met Caleb naar binnen. Wanneer we voor Tom staan geef ik hem een knuffel en Caleb geeft Tom een hand. "Gecondoleerd," zegt Caleb en Tom knikt even.

"Zijn je ouders er niet?" Vraag ik dan.

"Je weet hoe ze over Ava dachten, dus nee," zegt Tom en ik knik. Ik vind het lullig voor Tom dat zijn ouders daardoor geen eens de moeite nemen om hun zoon te steunen, maar voor mijzelf is het een opluchting, die ouders kom ik liever niet meer tegen. "Jullie kunnen voorin komen zitten," zegt Tom en ik knik waarna we plaatsnemen.

Wanneer de dienst bezig is hoor ik dat Tom naast mij begint te huilen en ik begin met mijn hand over zijn rug te wrijven, terwijl ik met mijn andere hand Caleb z'n hand vast blijf houden. Tom legt dan zijn hoofd in mijn nek. Ik druk een kusje op zijn wang. "Gooi het er allemaal maar uit," fluister ik terwijl ik hem met één arm blijf vasthouden, totdat hij uitgehuild is.

Wanneer we uiteindelijk aan de cake zitten komt Tom naar mij en Caleb toe. "Dank je voor het troosten Bill," zegt Tom en ik knik.

"Natuurlijk, we zijn dan weliswaar geen koppel meer, maar goede vrienden zullen we altijd zijn," zeg ik en Tom knikt.

"Ehm, we spreken nog wel een dag af voor volgende week, voor de kinderen," zegt Tom en ik knik.

"Dat zeker, ik kan niet wachten tot ik ze weer in mijn armen kan sluiten," zeg ik, want ook al ben ik de laatste jaren druk geweest met Caleb en mijn groeiende gezin bij hem, mijn andere kinderen ben ik natuurlijk nooit vergeten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dit word nog wat zeg

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen