Foto bij 61 - Don't you cry

"Kijk nou gewoon even. Heidi blijft me maar appen en ik weet het niet." Tom steekt zijn telefoon onder je neus.
Heidi: Tommi, dit is toch niet de school waar Maud werkt?!
Tom: Weet ik veel.
Heidi: [foto]
Je tikt op de foto en ziet een krantenartikel met een foto van een school en de titel School Shooting. Je ogen vliegen over het scherm.
"Dat is niet Maud's school, toch?" zucht Tom, en hij wil zijn telefoon weer onder je neus vandaan trekken.
"Laat me nou lezen," mopper je, en je trekt de telefoon weer naar je toe. ...It must have been a nerve-wrecking couple of hours for the students of the Hamilton Highschool, when a shooting disrupted their classes on Friday. Luckily, there were no casualties and after three hours, the shooter was caputered and students were released to their parents/caretakers.
Je blijft even verbijsterd naar de telefoon staren, totdat Tom hem uit je handen rukt. "Bill, geef mijn telefoon terug!"
"Sorry." Je draait je met een ruk terug naar je eigen telefoon, waar Maud je vragend aanstaart. "Are you sure there's nothing you want to tell me?"
"Uh, yeah? Weren't you going?"
"In a minute. So, you caught a cold, huh?"
"Eh, yes?"
"Ah. And, have you been feeling under the weather for a while now?"
"Uh, I don't know. Why?"
"Oh, just wondering. So you weren't at work yesterday?"
"Bill? What's happening?"
Tom staat met een open mond naast je en begint dan als een gek Heidi's nummer in te tikken, zodat hij haar kan bellen.
"How long have you been feeling unwell, Maud, and were you at work yesterday?"
Het kwartje lijkt bij Maud te vallen en ineens begint ze keihard te huilen. Tussen het snikken door weet ze uit te brengen: "You know?"
"Hey, it's okay!" Je staart een tikkeltje ongemakkelijk naar je telefoon - dit was nu ook weer niet je bedoeling. "Maud, honey, it's all right. You're all right."
"...at home, I suppose," hoor je Tom op de achtergrond zeggen. "No, I reckon she's not doing fine, otherwise she wouldn't have cancelled on you, Heidi."
"I am so sorry," snottert Maud. "I didn't know how to tell you and I-"
"It's okay, babe. At least you're safe and sound. You know you can always call me, right?"
Ze knikt langzaam. "I guess..."
"Oh, shit. That's why you tried to call me yesterday, isn't it?"
Ze knikt opnieuw langzaam. "Yeah."
"I am so sorry I didn't pick up, I promise that won't happen again. How are you feeling now?"
"I don't know." Ze staart moeizaam naar haar telefoon, alsof ze twijfelt wat ze je wel of niet kan vertellen. "I was so scared yesterday and I keep having these flashbacks and I'm all alone now and-"
"Heidi's on her way," mengt Tom zich in jullie gesprek.
"See, Heidi's on her way," glimlach je. "So you won't have to be alone for long. Did you get any sleep?"
Ze fronst. "How are you so calm?"
"How do you mean, calm?" Je haalt je schouders op. "I'm just saying, I am really glad that you're safe, but honestly, most school shootings nowadays end without victims and-"
"How did you even find out," onderbreekt ze je dan. "How did you know?"
"Heidi forwarded an article to Tom, I think from the Los Angeles Times?"
Ze knikt langzaam. "And you're all right with what happened and me not telling you?"
"I mean, sure, I would have preferred if you told me but... I don't know, it's not like anything really happened. Do you have any idea how many school shootings happen in America that nobody knows of?"
Een verdwaalde snik verlaat haar mond en ze staart je verbijsterd aan. "No?"
"Last year there were like 30 or something, I think this year we're close to a shooting a week. It's just something that happens here. Students get angry, everybody has the right to carry a weapon, so..."
"So, that's that? I should just get used to the fact that there might be another one next week?"
"No, of course not. I'm just saying, it is not that, äh, shocking when you've been in the US for a while, like we have."
Ze knikt langzaam. "So, you're not coming home?"
"Huh? No, Heidi's on her way to you. You can always call me, though. I will be back before you know it!"
"Oh. Okay." Ze glimlacht voorzichtig. "I guess I'll leave you to it, then. Talk soon?"
"Definitely! Call me anytime, okay?"
"Okay."
Je blaast nog een kus richting de camera en begint dan als een gek door de kamer te rennen om je spullen te verzamelen, terwijl je Tom bij praat.
"Ja, dat gebeurt nou eenmaal," zucht hij. "Er was niemand dood toch?"
"Nope." De liftdeuren sluiten net achter jullie, als je telefoon gaat. "Hey babe, are you okay?"
"You said I could call anytime," klinkt het voorzichtig.
Je grinnikt. "I guess I did. I mean, I didn't really mean you should call me every couple of minutes."
"Oops, sorry." Tot je opluchting, hoor je haar kort lachen.
"No worries. What's up?"
"Nothing. I mean, uh, I thought you said Heidi was on her way and she's not here yet."
"Oh, I'm sure she'll be there any minute, silly. I spoke to you, what, like five minutes ago. You should at least give her the time to get in her car."

Reacties (1)

  • Luckey

    Het is me idd nu wel duidelijk

    Hahaha Bill komt echt wel
    En is wel waar wat die zei. Er word meer geschoten daar als we allemaal lezen en horen
    Vind als nog zielig en vind dat Bill het voor zijn doen wel goed op geeft gepakt en meteen uitgepraat met der heeft

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen