Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
We stappen in de auto en blijven even in stilte zitten om de motor op te laten warmen. Wanneer we dan uiteindelijk toch vertrekken, is het enige wat ik nog zeg: 'Ik ben niet verliefd aan het worden op Hailey.'
Nathan knikt, en hij gelooft er niets van.

Tegen de tijd dat ik thuis ben, rond een uur of vijf, voel ik me zo ziek dat ik gewoon meteen even naar bed ga. Ik zet een wekker van een uur en kruip zonder me om te kleden onder de dekens. Wanneer een uur later de wekker gaat, sleep ik mezelf overeind. Soms kook ik wel eens te veel, en dan doe ik de restjes in de vriezer, voor het geval ik ooit geen tijd heb om 's avonds te koken. Nu pak ik zo'n ingevroren maaltijd en begin hem op te warmen, leunend tegen het aanrecht van vermoeidheid.
Ik dek met moeite de tafel. Het voelt alsof ik elk moment in kan storten. Bij elke beweging lijkt het alsof mijn spieren het gaan begeven. Toch, zodra Dean de deur binnenloopt, heb ik alles netjes klaarstaan. Terwijl hij de eetkamer binnenloopt, trekt hij zijn jasje even uit. Zodra hij me ziet, rillend en hijgend en steunend tegen een stoel, breekt er een golf van bezorgdheid door op zijn gezicht.
Hij komt meteen naar me toe en neemt me in zijn armen. Ik huiver en voel hoe mijn knieën het bijna begeven. Hij vang moeiteloos het extra gewicht op. Ik verberg mijn gezicht tegen zijn schouder en laat een zacht, kermend geluidje horen.
'Jezus Christus, schatje, gaat het wel?' vraagt hij geschrokken.
Ik haal mijn schouders op. Ik voel tranen opkomen en bijt op mijn lip, vastberaden me nog even groot te houden.
'Ik voel me gewoon even heel erg ziek,' weet ik zachtjes uit te brengen. 'Laten... Laten we maar gewoon even eten.'
Hij kijkt me aan en fronst. Ik maak zijn stropdas even voor hem los, zoals ik wel vaker doe als hij thuiskom van werk, en hoop hem ermee te kunnen overtuigen dat het toch wel een béétje goed met me gaat. Hij knikt, maar zijn hand verlaat mijn onderrug geen moment, wanneer we naar de eettafel lopen. Hij staat elk moment klaar om me op te vangen.
We gaan aan tafel zitten. Hoewel ik helemaal geen eetlust heb, dwing ik mezelf om toch iets te eten. Als ik wil herstellen, moet ik mezelf genoeg brandstof geven. Uiteindelijk krijg ik maar een klein beetje weg, maar het is beter dan niets.
‘Hoe was werk?’ vraag ik na een eindeloze stilte, herinnerend hoe moe hij klonk toen ik hem belde.
We zijn inmiddels allebei al klaar met eten en ik kom net overeind om af te ruimen.
‘Lieverd, je moet naar bed,’ zegt hij maar gewoon. ‘Ik ruim wel af en zo.’
Ik schud mijn hoofd.
‘Ik wil helpen,’ houd ik vol.
‘Je hebt al genoeg gedaan,’ zegt hij, ‘Kom. Ik laat het bad voor je vollopen. Dan kun je even in bad en dan kun je daarna gaan slapen.’
Ik aarzel, maar knik dan.
Hij leidt me naar de slaapkamer. Ik plof neer op de rand van het bed en hoor hoe hij de kraan aandoet. Terwijl het bad volloopt, rommelt hij wat in de keuken. Ik wil overeind komen om hem te helpen, maar ik ben er te moe voor.
Het duurt niet lang voordat ik de slaapkamer binnen komt lopen en me meeneemt naar de badkamer. Hij stroopt mijn kleren van me af en helpt me om in het warme water te stappen. Even nog blijft hij geknield naast het bad zitten, zachtjes strijkend over mijn haren. Ik vind het naar om de frons op zijn voorhoofd te zien, rimpelend van bezorgdheid.
‘Lieverd, je hebt zulke erge koorts,’ prevelt hij.
Ik antwoord niet. Ik kan hem niet eens aankijken. Ik heb geen idee waarom.
Na een paar minuten staat hij op om alvast mijn pyjama voor me te pakken. Hij doet even snel een handdoek voor me in de droger, zodat die zometeen lekker warm is.
Tegen de tijd dat het bad af begint te koelen, is hij terug. Ik moet rillen wanneer ik het water uit stap, maar hij is er al meteen om de dikke, opgewarmde handdoek om me heen te slaan en een warme pyjama aan te trekken.
We gaan naar de slaapkamer en hij dekt me toe. Nog eventjes komt hij bij me liggen, steunend op een elleboog. Hij strijkt over mijn wang en kijkt me in het donker aan. Ik laat hem maar gewoon zijn gang gaan en zucht vermoeid.
Hij buigt voorover om me een kusje op mijn slaap te geven.
‘Oh, schatje, wat is het naar dat je nu zo ziek bent. Ik vind het jammer dat ik gisteren heb moeten doen wat ik gedaan heb,’ zegt hij zachtjes. Zijn adem strijkt langs mijn huis tot ik er kippenvel van krijg. ‘Samen zorgen we ervoor dat ik zoiets nooit meer hoef te doen. Goed?’
Ik voel me verplicht om te knikken. En hij vertrekt.

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, is het half elf ‘s ochtends. Ik spring zo snel uit bed dat ik er duizelig van word. Ik ren de slaapkamer uit om duizend dingen tegelijk te doen. Ontbijten. Tanden poetsen. Kleren, ik moet nog kleren aan.
Dean, die vandaag blijkbaar thuiswerkt, komt snel naar me toe. Hij strijkt sussend over mijn armen.
‘Liefje, het is al goed,’ belooft hij me.
Ik schud heftig van nee.
‘Verslapen. Ik heb me verslapen. Ik... ik...’
‘Schatje, je kunt niet naar de universiteit, vandaag. Je bent echt te ziek. Dat weet je zelf ook. En je kunt prima een dagje missen. Gewoon om aan te sterken,’ probeert hij me te overtuigen.
Ik sta even te draaien op mijn benen, golvend van duizeligheid.
‘Maar... M-Maar...’
Hij schudt zijn hoofd.
‘Lief, het is al goed. En Davis weet er zelfs al van. Ik heb het hem laten weten, zodat hij niet zou schrikken en zou weten dat hij wat aantekeningen naar je door moet sturen, van alles dat je gemist hebt,’ zegt hij.
Dean die op een vredige manier contact met Davis op heeft genomen. Dan moet hij zich wel héél veel zorgen over me maken.
Ik frons.
‘Maar.. Hoe... Hoe kom je aan Davis’ nummer?’ vraag ik aarzelend.
Hij haalt zijn schouders op.
‘Ik heb hem via jouw telefoon gebeld.’
'Oh.' Ik weet niet precies wat ik daarvan moet denken, en ik ben te moe om mijn gevoelens uitgebreid te gaan onderzoeken.
Hij legt even een hand op mijn heup, zijn duim strijkend over mijn zij, en glimlacht zwakjes naar me.
'Ga maar weer even naar bed, liefje. Dan breng ik je lekker wat thee. En ik zal gelijk ook je antibiotica pakken,' zegt hij, terwijl hij me terug naar de slaapkamer begint te leiden.
Ik laat mijn zorgen varen en ga maar gewoon met hem mee. Hij dekt me toe, strijkt een lok haar uit mijn koortsige gezicht, en vraagt: 'Ik kan wel wat yoghurt met muesli voor je pakken. Zou je dat lusten?'
Ik knik, ook al heb ik niet zo heel erg veel honger.
Dean geeft me nog een kus op mijn wang en vertrekt. Even later komt hij terug met een dienblad met ontbijt. Ik ga in bed zitten, met mijn kussen tegen het hoofdbord aan voor mijn rug.
'Ik heb er ook wat vruchtjes voor je doorgedaan,' zegt hij, terwijl hij met een lepel wat door de yoghurt roert.
Ik glimlach en bedank hem.
Eerst geeft hij me wat te drinken en de antibiotica. Daarna komt hij even bij me zitten terwijl ik hapje voor hapje de yoghurt naar binnen probeer te werken.
'Wil je zometeen even in bad?' vraagt hij, terwijl hij kleine kusjes op mijn haar drukt.
Ik knik.
'Kom jij dan ook even in bad? Of heb je het heel druk vandaag?' vraag ik.
'Ik heb wel eventjes de tijd, schatje. Voor jou wel. Ik werk vandaag even thuis, zodat je niet alleen hoeft te zijn. En ik kan best wel eventjes wat minder doen dan normaal. Dat haal ik morgen wel weer in,' belooft hij me.
'Zeker?' vraag ik. 'Ik wil niet dat je in de problemen komt.'
Hij doet wat yoghurt op zijn wijsvinger en zet ermee een stipje op mijn neus.
'Als jij je eens niet zoveel zorgen maakt, schatje,' zegt hij, en ik veeg lachend de yoghurt van mijn neus.
Hij staat op om het bad vol te laten lopen. Ondertussen eet ik de rest van mijn ontbijt op, hapje voor hapje. Ik voel me wat beter dan gisteren, ook al lijkt het alsof mijn hoofd van lood is en heb ik helemaal geen energie. Hoewel ik wel dankbaar ben voor het eten, proef ik het nauwelijks. Al mijn zintuigen lijken een beetje gedempt.
Terwijl het bad volloopt, komt Dean weer bij me zetten, met zijn hand op mijn knie.
Als Davis, Marco en Nathan deze kant maar eens zouden kunnen zien, zouden ze het misschien begrijpen. Dean kan best zorgzaam zijn, en lief en zachtaardig. Hij toont het alleen niet graag aan vreemden. Als ze nou maar eens zouden kunnen begrijpen dat dit ook Dean is, zouden ze misschien van gedachten veranderen. Maar ze zullen het nooit weten, en ergens wil ik dat ook niet. Dit moment, hier, is van mij en Dean, en van niemand anders. Ze zouden zoiets niet moeten hoeven zien om te accepteren dat we van elkaar houden. Ik ben een volwassen vrouw, en ik kan prima zelfstandig nadenken, en ze zouden me op mijn woord moeten kunnen geloven.
Zodra het bad vol is gelopen, gaan we erin zitten. Het voordeel van de hele tijd een hersenschudding of longontsteking hebben, is dat je lekker vaak ongegeneerd in bad kan gaan.
Ik zweef in de warmte, dankbaar voor de rust en kalmte, ondanks de ongemakken van mijn longontsteking. Misschien was het helemaal niet zo'n slecht idee van Dean om me een dagje ontspanning te gunnen. Eigenlijk had hij het wel goed ingeschat.
'Dank je wel,' zeg ik dan, mijn stem een beetje gedempt.
Dean neemt mijn hand in de zijne en strijkt met zijn duim over mijn natte huid. 'Waarvoor, schatje?'
Ik haal mijn schouders op en leun wat tegen hem aan.
'Gewoon. Voor alles. Ik... Ik vind het fijn om bij je te zijn,' zeg ik. 'Het maakt niet uit wat alle anderen zeggen. Ik weet dat je van mij houdt, en ik houd van jou. En voor mij is dat genoeg. De rest van de wereld kan zeggen wat het wil. Ik hoor bij jou.'
Hij glimlacht en geeft me een kus tegen mijn slaap, zijn arm glijdend om mijn middel, om mijn lichaam, om me dichter naar zich toe te trekken, om me nooit meer los te laten.
'En zo is het,' zegt hij, zachtjes over mijn wang strijkend, zijn ogen diepbruin en innemend en doordringend. 'Het is gewoon jij en ik tegen de rest van de wereld.'

Reacties (2)

  • BethGoes

    jeez hoe vaak gaat ze wel niet in bad?

    2 weken geleden
    • AmeranthaGaia

      idk
      Dean lijkt me gewoon echt iemand die de hele tijd een bad voor haar vol laat lopen zodat ze denkt dat hij heel erg goed voor haar zorgt en heel veel moeite voor haar doet en haar een heel luxe leven biedt, terwijl hij in werkelijkheid gewoon een kraan open heeft gedraaid.

      2 weken geleden
    • BethGoes

      Aha ja, klopt

      2 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Hij praat zo denigrerend tegen haar..

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen