Bill POV.

Tom is werken wanneer de bel ineens gaat. "Adam?" Vraag ik verbaasd.

"Tom vroeg of ik wat op je wou letten," zegt Adam dan en ik zucht even.

"Ik had hem nog zo gezegd dat ik geen oppas nodig heb," zeg ik daarom ook.

"Bill, ik snap Tom wel, je kan ieder moment bevallen, je mag de kinderen geen eens optillen," zegt Adam en ik knik en kreun even pijnlijk wanneer er een steek door mijn buik gaat.

"Alles okay?" Vraagt Adam bezorgd.

"Ja, ja, het is okay, gewoon vals alarm net zoals vorige week," zeg ik en dat weet ik nog goed. Tom die mij zo snel als hij kon naar het ziekenhuis bracht, Adam die er kwam aangesneld. En waarvoor? Helemaal nergens voor.

Ik ga dan voorzichtig op de bank zitten en kijk Adam even aan. Sinds Tom de uitnodiging aan Adam heeft gegeven heb ik hem niet meer alleen gesproken. "Je hoeft niet te komen op onze bruiloft over 5 en een halve maand he," zeg ik dan tegen Adam.

"Als we willen dat Tom nergens achterkomt, al is het alleen maar achter mijn gevoelens voor jou, dan moet ik vooral niet komen," zegt Adam en daar heeft hij een punt.

"Ben je ooit wel gestopt met van mij te houden in die 2 jaar?" Vraag ik dan voorzichtig, eigenlijk bang voor het antwoord.

"Nee, als ik heel eerlijk ben niet," zegt Adam en ik voel alweer een steek in mijn buik en ondanks de pijn weet ik het dit keer te verbergen, maar niet veel later volgt er alweer één en nu is het echt niet meer te verbergen.

"Adam, het is toch geen vals alarm," zeg ik.

"Sinds hoelang heb je al weeën?" Vraagt Adam dan gelijk.

"Sinds vannacht dan, ik had moeten weten dat het echte waren, ik heb het al drie keer eerder meegemaakt," zeg ik terwijl ik wat puf.

"Okay, kom," zegt Adam en hij helpt mij naar boven en legt mij daar op bed. "Ik bel de verloskundige, de oppas zodat die op de kinderen beneden kan letten en ik bel Tom natuurlijk ook," zegt Adam en ik knik waarna hij begint te bellen.

De oppas is er gelukkig al vrij snel waardoor Adam vanaf nu de hele tijd bij mij kan zijn. "Waar blijft Tom?" Vraag ik en Adam komt naast mij zitten.

"Ik kon hem niet bereiken, maar ik weet zeker dat hij zo snel mogelijk thuis is zodra hij mijn bericht hoort," zegt Adam en ik knik even en niet veel later is de verloskundige er gelukkig al.

"Ik zal even checken," zegt ze en ik kijk Adam gespannen aan. "Je bent er klaar voor," zegt ze dan.

"Maar Tomi is er nog niet," zeg ik.

"Daar kunnen we niet op wachten, als de baby langer blijft zitten dan nodig komt ie zuurstof tekort, daarnaast doe je jezelf er ook geen plezier mee," zegt ze dan waarna ik naar Adam's hand grijp.

"Je kan het Bill, ook zonder Tom," zegt Adam en bij de eerstvolgende wee begin ik met persen en Adam veegt tussendoor het zweet van mijn voorhoofd. Hij is zo lief.

Uiteindelijk hoor ik de baby huilen en even kijk ik naar Adam die duidelijk ontroert is. "Het is een jongetje," zegt de verloskundige die hem na even in mijn armen legt en Adam komt naast mij op het bed liggen zodat hij onze zoon ook goed kan bewonderen.

"Hij lijkt zo erg op Gijs," zeg ik zachtjes.

"Ja, hij heeft duidelijk onze genen," zegt Adam die een kus op mijn wang drukt.

"Wil je hem ook even vasthouden?" Vraag ik dan aan Adam die natuurlijk knikt en ik geef hem voorzichtig aan hem. "Wat dacht je ervan om hem Scott te noemen? Volgens mij past dat wel bij deze kleine man," zeg ik en Adam glimlacht.

"Scott is perfect," zegt hij en ik kijk hoe hij naar Scott kijkt. "Ja, je bent net zo knap als je broer, en als je andere papa he," zegt Adam waardoor mijn wangen een rode kleur krijgen.

"Sorry dat ik zo laat ben. Oh, is het al gedaan?" Vraagt Tom verbaasd die gehaast de kamer in kwam lopen.

Ik zie Adam dan met Scott opstaan. "Kijk Scott, dit is je derde papa," zegt Adam en hij geeft Scott voorzichtig aan Tom. Ik vind het knap van Adam, dat hij dit zo kan zonder te laten blijken dat hij jaloers is. "Ik ga beneden op de kinderen letten, dan kan de oppas ook weer naar huis. Laten jullie weten wanneer de kinderen kunnen komen kijken?" Vraagt Adam en Tom en ik knikken waarna Adam naar beneden loopt.

Tom komt dan bij mij zitten met Scott en ik glimlach even. "Ik hoop dat Adam niet te onrustig was tijdens de bevalling," zegt Tom.

"Nee, hij was eigenlijk zelfs aardig kalm, hij deed niks uit blinde paniek ofzo," zeg ik en Tom knikt tevreden.

"Ik ben trots op je," zegt Tom en hij drukt zijn lippen kort op die van mij waarna hij Scott weer voorzichtig in mijn armen legt.

"Ik zie er al tegenop wanneer hij over een week naar Adam moet, de eerste keer is nooit leuk," zeg ik zacht.

"Je weet dat ik het niet erg zou vinden als je een week meegaat he, gewoon omdat hij nog zo jong is en nu jullie vrienden zijn," zegt Tom, maar ik schud mijn hoofd. Dat lijkt mij namelijk geen goed idee. Bij Gijs was ik er ook heel snel aan gewend dat hij om de week weg zou zijn, dus dat zal bij Scott ook zo zijn.

"Okay, het is hoe jij het, het liefste wilt," zegt Tom en ik knik met een glimlach waarna ik weer naar mijn lieve Scott kijk.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Te schattig hoe Tom reageert

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen