Foto bij 63 - Counting the tears

Hoewel Heidi onwijs haar best gedaan heeft die avond om uit te leggen dat ze echt niet vindt dat je je aanstelt, maar dat voor haar en de tweeling (en de rest van America, als je haar moet geloven) school shootings niet bepaald nieuw meer zijn, merk je dat je haar nu toch een beetje ontloopt.
Je kan haast niet geloven dat de shooting alweer ruim drie weken geleden is en hoe dat aan iedereen, behalve jou, te merken is. Natuurlijk, de eerste week was erg rommelig en vreemd. Veel leerlingen misten hun lessen en je dacht oprecht dat dat kwam omdat ze het zwaar hadden, gezien wat er gebeurd was. Het was pas de tweede week dat je doorkreeg dat de leerlingen er vooral uitgebreid gebruik van hebben gemaakt dat ze afwezig mochten zijn van de schoolleiding. Van al jouw leerlingen leek alleen Jenna er echt last van te hebben en dat is ook niet zo gek, als je bedenkt dat ze alleen op dat toilet heeft gezeten en de shooter heeft gezien. Zij is ook de enige waarvan je weet dat ze nog iedere week minimaal twee keer bij de guidance counselor langs gaat. Pas aan het einde van de eerste week werd, in ieder geval voor jou, duidelijk dat docenten ook gebruik mochten maken van gesprekken met de guidance counselors, maar op dat punt voelde het zo beladen om er alsnog aanspraak op te maken, dat je het maar gelaten hebt.
Iedereen blijft je maar vertellen hoe het 'no big deal' is en dat zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat je je nog rotter gaat voelen - ligt het dan echt aan jou?! Ben je je aan het aanstellen? Of is het misschien toch een vorm van heimwee - het enige wat je jezelf maar blijft vertellen is dat je dit in Nederland nooit zou meemaken namelijk... Je betrapt jezelf er ook op dat je eigenlijk veel meer aan het aftellen bent voor je reis naar huis -uh, Nederland- op vrijdag (nog 3 dagen!), dan dat je bezig bent met wanneer je daarna weer terug naar Amerika gaat en Bill weer ziet. Niet dat je Bill niet wil zien, maar het gevoel dat je weer even bij je moeder, bij Sophia, bij Roos, bij je stamkroeg en je andere vrienden en familie kan zijn, heeft duidelijk de overhand. Het is pas net december en je hebt nog alle tijd om er over na te denken, maar je kan het feit dat je een keuze tussen Nederland en Los Angeles (en Bill) moet maken maar niet loslaten. Vooral nu je eigenlijk heel erg neigt naar Nederland, naar alles wat je daar hebt achtergelaten. Een brok verschijnt in je keel als je eraan denkt om Bill achter te laten en je voelt de tranen voor de zoveelste keer in je ogen branden.
Het lijkt wel alsof je alleen nog maar kan huilen de laatste tijd. Alles wat ook maar een beetje tegen zit, zorgt ervoor dat de tranen over je wangen stromen. Je merkt dat Jamie jou langzaam steeds meer begint te ontlopen en echt kwalijk nemen kan je hem dat niet. Je bent nu eenmaal geen leuk gezelschap op dit moment. Al drie weken niet. Sinds die vervloekte vrijdag waarop een oud-leerling het nodig vond om de school in te lopen met een vuurwapen en...
Je dwingt jezelf om die gedachtestroom te stoppen en werpt nog een blik op je bijna lege kledingkast. Als je dat zo ziet, lijkt het haast wel alsof je echt van plan bent om nooit meer terug te komen. Je voelt opnieuw tranen opkomen en zucht diep. Je veegt je wangen droog en slentert naar beneden om een sigaret te roken.
"Hey," klinkt het voorzichtig uit de keuken. Je kijkt op en ziet tot je verbazing Jamie en Heidi samen aan de tafel zitten. "Have a seat. I think we need to talk."
"I think we don't," mompel je. "I think I need a cigaret, so I'm going out for a smoke."
Zonder ze verder een blik te gunnen, loop je door de tuin in. Je steekt een sigaret op en gaat aan de tuintafel zitten. Natuurlijk duurt het niet lang voordat Heidi en Jamie je de tuin in gevolgd hebben en ook gaan zitten.
"I really think we need to talk, honey," zegt Heidi voorzichtig. "We're really worried about you."
"Fine. Then talk."

Reacties (1)

  • Luckey

    Gaat ook niet goed met der
    Spreekt ze Bill nog??
    Daar zegt ze niks over

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen