Rachel Berry

Kurt bedankte Britt voor de tekening en ze liepen naar hun kluisje. Rachel schoof haar boeken van de afgelopen les erin en pakte voor de volgende les haar boeken. ‘Wat wilde je vertellen Rach?” vraagt Kurt haar iets bezorgd. Mercedes voegde zich toe bij hem ‘Ja, wat is er mis Rach?” ze kon de bezorgdheid door haar stem horen. ‘de Les kan wachten, jij bent veel belangrijker’ zei ze en dat maakte haar aan het glimlachend. ‘JE weet dat je ons alles kunt vertellen we zijn er voor je’ zei ze. Dankbaar knikt ze ‘Dat weet ik, dat is lief van jullie’ zei ze en klapt haar kluisje dicht en ze leunt er tegen aan en zucht even lichtjes. ‘Mijn vaders zijn deze zomer uit elkaar gegaan. Ze zijn officieel gescheiden en Leroy is naar verder in de stad verhuisd en ik heb een coach gehad die mij er door heeft geholpen’ vertel ik hen zachtjes. Het was lastig erover praten soms. Heel de zomer had ze het voor zich kunnen houden. Op het gemak met haar vaders kunnen verwerken en af kunnen sluiten. Hoewel de relatie niet meer stand hield waren ze zo liefdevol en dat was overduidelijk voor Rachel haar belangen geweest. Ze wisten hoe gevoelig ze kon zijn, ze hadden haar zelf opgevoed. En hoewel er in het huwelijk continue ruzie en gezeur was geweest hadden ze samen besloten als vrienden uit elkaar te gaan, ze hadden haar verzekerd dat er geen foute keuzes waren. Dat had gemaakt dat ze met een goed gevoel had kunnen kiezen om te blijven in het huis bij Hiram en regelmatig naar Leroy te gaan. Ze zag soms de spanningen maar het had haar goed gedaan dat haar vaders haar voorop gesteld hadden. Rachel ontwaakte weer uit haar gedachten en keek naar haar vrienden.


Novan Dwight

Novan merkt dat het groepje een beetje lijkt te schrikken als hij ze aanspreekt gezien alles stil valt. Even vervloekt Novan zichzelf. Wat dacht hij wel niet? Nu had hij zichzelf voor schut gezet, lekker bezig! De knappe jongen draaide zich om en leek een beetje in twee strijd. ‘James’ zei hij voorstellend maar toch ook wat kortaf. ‘Football en Hockey. Dus w zullen zien of je het red, nieuwe’ zei hij en glimlachte lichtjes. Novan onthield de naam en knikte ‘Aangenaam en ik denk inderdaad dat we het wel zullen gaan zien. ‘knikte hij instemmend. Hij voelde zichzelf van binnen ongemakkelijk worden maar probeerde het te verbergen. Er draaide nog een jongen om en ook hij viel op bij Novan. De jongen had bruin haar en bruine ogen en van binnen zuchtte hij. Hoe kon het dan ook dat dan weer precies hier knappe jongens zaten? Hij steekt zijn hand hartelijk uit en Novan probeert zijn gezicht niet te laten verrekken. ‘Adam. Welkom Novan. Ik zit ook in het Football team’ sprak hij en Novan liet een glimlachje zien. Hij gaf hem tenminste een warm onthaal. Nu had hij niet persé het gevoel dat dit zijn nieuwe vrienden konden worden. Ze leken populair de manier waarop ze hem hadden gekeken en haast geschokt leken dat hij ze aanspraak. Populaire mensen hield hij niet van, althans niet als het dezelfde stereotypes waren als op zijn oude school. ‘Leuk kennis te maken, dan zie ik jullie vanmiddag’ sprak hij glimlachend. Een andere jongen voegde zich toe aan het groepje maar hij leek er wel wat meer bij te horen. Novan besloot dat het wel genoeg schaamte voor een dag was en kijkt rond en ziet dat Puck weg is. Vast naar zijn locker. ‘Ik zie jullie vanmiddag bij de try outs’ knikte hij en draaide zich om en liep naar zijn kluisje voor Puck. “hey mate’ zegt hij vrolijk. Pas toen besefte hij zelf dat hij de dames totaal geen aandacht had gegeven en sloeg hij zichzelf letterlijk voor zijn hoofd. Hoe obvious wilde hij het hebben.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen