Bill POV.

Adam is inmiddels hoogzwanger en ik heb Tom weten te overtuigen dat hij de laatste maand bij ons mocht verblijven. Ik ben Tom erg dankbaar. Ik wil ook gewoon niet dat Adam alleen is als er wat gebeurt. Zelf ben ik inmiddels 5 maanden zwanger van mijn Tomi. "Adam? Gaat het wel, je ziet wat bleek," zeg ik bezorgd wanneer hij de keuken uit komt gelopen.

"Ik denk dat er wat mis is," zegt hij zachtjes waarna hij ineens neervalt en ik weet hem net op tijd op te vangen.

"Tom!?" roep ik gelijk in paniek, die dan ook gelijk naar beneden komt gerend. "Hij viel zomaar neer," zeg ik en ik voel of er nog een hartslag is, maar die is er nog gelukkig.

"Ik bel een ambulance," zegt Tom gelijk en hij begint te bellen.

"Kom op Adam, blijf vechten, voor jezelf, de kinderen, maar ook voor mij," zeg ik en een traan loopt over mijn wang.



Inmiddels zitten Tom en ik al een hele tijd te wachten in het ziekenhuis. "Bill, het komt echt wel goed," zegt Tom die over mijn rug wrijft.

"Waarom duurt het dan zolang?" Vraag ik en Tom neemt mij vast.

"Niet twijfelen, okay? Adam is sterk," zegt Tom en ik knik even en wanneer ik een dokter zie ruk ik mij gelijk bij Tom vandaan om naar die dokter toe te lopen.

"Hoe is het met Adam? En de baby?" Vraag ik gelijk.

"Bent u familie?" Vraagt de dokter dan aan mij.

Even kijk ik kort achter mij of Tom mij zou kunnen horen, maar hij zit ver genoeg. "Ik ben de vader van Adam z'n zoons en van de baby die hij nu draagt, of droeg," zeg ik dan zachtjes.

"Okay, we hebben de baby's moeten halen. Adam zelf heeft veel bloed verloren, dus we houden hem nog even in slaap totdat hij voldoende herstelt is, maar u heeft 2 gezonde dochters," zegt de dokter.

"Twee?" Vraag ik, toch wat geschrokken en de dokter knikt. "Mag ik Adam en de kinderen zien?" Vraag ik dan en de dokter knikt.

"Kamer 504," zegt hij en ik knik dankbaar. Ik loop dan terug naar Tom en geef hem een knuffel.

"Hij heeft twee gezonde dochters gehad. Zelf houden ze hem nog even in slaap, maar ik hoop dat, dat niet te lang gaat duren," zeg ik en Tom knikt. "Ik ga nu even bij ze langs, jij kan vast naar huis gaan," zeg ik en ik geef Tom een zoen waarna ik naar kamer 504 loop.

Ik stap de kamer binnen en zie Adam in het bed liggen en daarnaast liggen voor nu nog de twee meiden. Ik loop naar de meiden toe en pak één eruit. De afgelopen maanden heeft Adam vele namen voorbij doen komen en ik weet precies wat zijn favoriete namen waren. "Hallo Zoey, ik weet dat ik er niet altijd voor je zal zijn, maar ik hou wel van je," fluister ik waarna ik naar de andere kleine meid kijk. "Hetzelfde geldt voor jou Alicia," zeg ik dan zachtjes waarna ik Zoey weer neerleg. Ze zijn echt prachtig en het doet nu misschien nog meer pijn dat ik niet een echte vader voor ze kan zijn, maar ik moet mij sterk houden.

Ik zet mij dan naast Adam en pak zijn hand vast. "Wordt maar snel wakker, onze dochters hebben je nodig," zeg ik zachtjes.


De afgelopen twee dagen heb ik het ziekenhuis amper verlaten. Wel heb ik voor Zoey en Alicia een rompertje gekocht met hun naam erop. Ik kan ze inmiddels wel uit elkaar houden, niet dat het heel makkelijk is, want ze zijn beiden elkaar evenbeelden. Dat is ook de reden waarom ik die rompertjes heb gekocht, dan weet Adam gemakkelijk wie, wie is totdat hij het ook uit zichzelf gaat kunnen.

"Bill?" Hoor ik Tom vragen die de kamer binnenkomt en ik draai mij even naar hem toe. "Je bent amper thuis geweest de afgelopen 2 dagen, je moet ook aan jezelf denken, Bill," zegt Tom en ik zucht even.

"Sorry, maar vandaag zal Adam wakker worden," zeg ik dan en ik sta op en loop naar Zoey en Alicia toe. "Kijk Tomi, deze rompertjes heb ik voor ze gekocht. Met hun naam er op, handig, niet?" zeg ik dan.

"Bill, dat is jouw taak helemaal niet. Je bent hun vader niet," zegt Tom en ik bijt in mijn lip. Die woorden deden pijn, het doet mij des te meer beseffen dat ik voor de buitenwereld geen vader voor deze meiden kan zijn. "Maar dat betekent natuurlijk niet dat je niet om ze mag geven, ze zijn wel de halfzusjes van Gijs en Scott," zegt Tom en hij legt zijn armen om mij heen en ik knik even.

Wanneer ik wat gekreun hoor komen vanaf het bed snel ik naar Adam toe en leg mijn hand op zijn arm. "B.Bill?" Vraagt hij en ik knik.

"Tom is er ook, hoe voel je, je?" Vraag ik dan.

"Ik heb mij wel eens beter gevoeld," zegt hij en ik knik begrijpend. "En de baby? Waar is onz, ehm, mijn kindje?" Vraagt Adam en ik loop weer terug naar de meiden en pak ze voorzichtig op.

"Meet Zoey en Alicia," zeg ik en ik leg ze bij Adam in de armen en ik zie tranen in zijn ogen ontstaan.

"Bill, kan ik dit wel? Twee baby's tegelijk?" Vraagt Adam en ik knik.

"Je kan dit Adam en als er ooit wat is kan je Tom of mij altijd bellen, toch Tom?" Vraag ik en ik kijk even naar Tom.

"Ja, natuurlijk," zegt Tom en ik glimlach even waarna ik terugkijk.

"Zie je? Het komt gewoon goed," zeg ik wanneer ik wat pijn in mijn buik voel, maar aangezien de pijn ook weer snel weg is maak ik mij niet heel veel zorgen. "Tomi, wil je ook één van de meiden even vasthouden?" Vraag ik dan en wanneer ik hem zie knikken pak ik Zoey en ik geef haar voorzichtig aan Tom. Ik moet toegeven dat het verdomd lastig is om niet met de meiden om te gaan als mijn eigen kinderen, maar dat is iets wat ik de rest van mijn leven moet gaan volhouden.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha twee kleintjes zelf
    Dacht in eerste stukje dat Adam het niet zou overleven 🤣

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen