Ik had nog zo nagedacht over wat mijn vader mij vertelde over het daten met jongens.
Geen vriendjes, Mallory Stark, had hij tegen mij gezegd. Ze brengen problemen. Alleen maar problemen en gezeur, en hij had gelijk. Peter had mij zó in de problemen gebracht.
‘Weet je, als jij vanaf moment eerlijk was geweest, was er nu niets aan de hand geweest!’ snauwde ik tegen hem, terwijl ik om mij heen keek om te achterhalen waar ik mij bevond.
‘Ho, even! Jíj bent degene die besloot om míj te achtervolgen!’ antwoordde Peter, terwijl hij net als mij om zich heen keek en ik haalde geërgerd mijn schouders op en sloeg mijn ogen neer. Hij had gelijk. Ik wilde mee, ik wilde de actie van dichtbij meemaken, net als mijn vader. ‘Dus, eigenlijk, is het ook een beetje je eigen schuld.’
Mijn handen trilden, net als mijn benen en eigenlijk de rest van mijn lichaam. Het was hier koud, mijn kleren waren vochtig van de regen en mijn bruine haar plakte aan mijn gezicht. Voor zo ver ik kon zien bevond ik mij in een soort loods in het centrum van New York. Het geluid van voorbij rijdende auto’s, politie wagens en ambulances klonk zoals het alleen in New York zou klinken. Overweldigend en allemaal tegelijkertijd, alsof de tijd in De Grote Appel nooit stil stond.
‘Mallory, sorry,’ Peter, of beter gezegd Spider-man kwam naar mij toegelopen en pakte mijn trillende handen vast. ‘Ik had je hier nooit, maar dan ook nooit, bij mogen betrekken en ik had je nóóit mogen laten weten wie ik werkelijk ben…’
Ik zuchtte, wetende dat hij het meende en ik kneep zachtjes in zijn handen.
‘Het komt goed!’ Probeerde ik hem duidelijk te maken, maar voor ik hem verder kon omhelzen draaide Peter zich om met zijn rug naar mij toe en duwde mij zachtjes naar achter.
‘Ah, die Spider-sense van je is toch beter dan ik dacht…’ Een bekende stem naderde ons vanuit de verte van de loods. Ook Peter was er van overtuigd dat de stem bekend klonk en fluisterde iets wat ik amper kon verstaan. Het enige wat ik kon horen was de naam van de persoon die ons naderde en zodra ik kon achterhalen wie het was zag ik de angstaanjagende tentakels die maar van één persoon konden zijn. Dr. Octavius…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen