Ik stuur Shawn een sms. 'Kun je me vanavond naar huis brengen?' ik leg mijn telefoon weg en ga op bed zitten. Hij is geweldig! Trishia is duidelijk blij. In tegenstelling met mij. Nu begrijp ik wat Nadine bedoelt. Een geluid klinkt. Ik pak mijn telefoon 'Natuurlijk. Over 10 minuten?' ik beantwoord Shawn zijn bericht en pak mijn spullen in. Ik moet hier weg. Alleen zo kan ik helder nadenken. Het is te gevaarlijk hier. Wat als zijn vrouw er achter komt? En dan? Ik dacht dat hij gelukkig getrouwd was, uit liefde. Waarschijnlijk heeft hij haar dus getrouwd, omdat het moest. Zoals Nadine al zei. Ik rits mijn tas dicht en loop de logeerkamer uit. Shawn staat beneden en praat met iemand. Als ik de trap afloop kijkt hij glimlachend omhoog. 'Klaar?' ik knik. We lopen naar buiten richting zijn auto. Als we onderweg zijn, schraapt Shawn zijn keel. 'Is er iets gebeurd waardoor je weg wilt?' ik twijfel. Zal ik vertellen wat er is gebeurd? En dan?
Dan helpt hij je! Trishia is na het moment bij de trap vrij sterk aanwezig. 'Ik wilde graag mijn ouders spreken. En met Chayton.' lieg ik, maar het is waarschijnlijk niet zo'n slecht idee. 'Dat snap ik. Van Pete heb ik begrepen dat hij al het een en ander heeft doorgegeven aan je ouders.' ik knik. Yellow stone komt in zicht. Shawn rijdt een onverhard pad op en de bomen staan weer dichter bij elkaar. Als we een bocht om gaan zie ik het huis tevoorschijn komen. Shawn stopt vlakbij het huis en we zeggen elkaar gedag. Ik zwaai als hij weer wegrijdt. Met mijn tas over mijn schouder loopt ik de veranda op. Voor ik de deur zelf open kan doen, gaat hij al open. Chayton komt naar buiten en zonder iets te zeggen geeft hij me een knuffel. 'Zusje!' ik glimlach. 'Ik heb jou ook gemist hoor.' Hij laat me los en ik loop naar binnen. Mijn moeder staat in de keuken en moet bijna huilen als ze me ziet. Ze omhelst me stevig. 'Fijn dat je er bent. Het spijt ons zo!' Ik voel een steek. 'Ik weet niet of ik het ooit zal begrijpen mam. En ik weet ook niet wat ik nu precies wil doen.' Ze knikt. 'Ik wil dat je weet dat je altijd welkom bent hier. Maar hoe was het?' vraagt ze voorzichtig. Ik zucht. 'Het was verwarrend. Ik heb ze ontmoet.' zeg ik doelend op mijn eigenlijke biologische ouders. 'Ze waren natuurlijk erg blij. De rest van River Pack ook. Iedereen was zo vriendelijk.' Ze glimlacht. 'En je wolf?' ik kijk op. 'Dat zit nu helemaal goed.' zeg ik. 'Oh Tallulah! Ik ben zo blij voor je.' ze knuffelt me weer. 'Je vader is vanavond op patrouille, die is morgen weer terug. Ik weet zeker dat hij ook blij is dat je terug bent.' ik glimlach. Ik pak mijn tas en loop naar mijn kamer. Mijn tas leg ik in een hoek en ik ga op mijn bed zitten. Waarom ben je weg gegaan! Trishia. 'Ik moest nadenken. Over hem.' zeg ik terug. Wat valt er te denken? Ik zucht. Dan doet er een andere stem op in mijn hoofd waarvan ik schrik. Alles goed zusje? Chayton! Ik wist niet dat dat kon. Eh ja hoor. Ik ben moe denk ik. antwoord ik. Een echte wolf dus! Ik begon al te twijfelen of je het wel aan kon. plaagt Chayton. Trishia noemde eerder al dat je in je gedachten met je packleden kunt communiceren. Dat is dit dus. Zou ik ook met Deborah kunnen praten zo? Tuurlijk! Ik voel hoe Trishia zoekt naar een verbinding met Deborah. Tallulah?! ik grinnik. Ben je weer terug? ik antwoord bevestigend en vraag of ze morgen tijd heeft. We maken een afspraak. Daarna kruip ik onder mijn dekbed en val in slaap. Die nacht droom ik over hem.

'Tallulah!' mijn moeder roept vanaf beneden. Ik open mijn ogen en zie mijn vertrouwde slaapkamer. 'Het ontbijt is klaar.' hoor ik. Ik zucht en stap uit bed. Als ik me omgekleed heb, loop ik de trap af. Mijn moeder heeft het ontbijt geserveerd in de groepsruimte. Er zijn dus meerdere uitgenodigd om te komen eten. Ik kijk naar mijn kleding. Als ik dat had geweten had ik iets anders aangetrokken. In mijn joggingbroek en sweater loop ik verder. Aan tafel zitten al een aantal packleden. Deborah ook en zodra ze me ziet, springt ze op. 'Tally! Ik heb je gemist!' ze knuffelt me en sleurt me naar de tafel. 'Je moet me alles vertellen.' ik glimlach en ga zitten. 'Zullen we straks even wandelen? Dan hebben we wat meer privacy.' mompel ik zacht. Haar ogen beginnen te glinsteren. 'Dat klinkt alsof er iets is gebeurd.' ik voel mijn wangen rood worden. Deborah lacht en gaat verder met haar ontbijt.
Als we klaar zijn lopen we naar buiten. 'Het bos in?' vraagt Deborah. Ik knik. We lopen het grasveld over naar de bomen. Als we een eindje het bos in zijn, zien we een omgevallen boom. 'Hier?' vraag ik. Deborah gaat zitten en kijkt me verwachtingsvol aan. Ik begin met het vertellen over mijn ontmoeting met mijn echte ouders, over Trishia en over het hoofdkwartier. Deborah hangt aan mijn lippen. 'En? Wat kon je me hiervan niet vertellen aan tafel?' ik lach maar voel me ook wat ongemakkelijk. 'Iedereen vraagt waar ik nu wil wonen en wat ik wil doen. Ik weet het niet. Toen ik terug kwam van de rivier wist ik niet wat me overkwam.' ik vertel haar over hoe Trishia tekeer ging toen ze hem rook. 'Dat is toch geweldig?' ik knik. 'Maar toen ik hem later dus tegenkwam... Hij is al getrouwd.' Deborah haalt haar schouders op. 'Dan gaat hij maar scheiden hoor.' Van binnen moet ik een beetje lachen. Het is een typische reactie van haar. 'Dat zou ik ook niet anders willen.' Deborah fronst. 'Maar?' ik friemel met mijn handen. 'Het is Pete.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen