Daar in het grote kantoor zit Pete achter zijn bureau net als mijn vader altijd doet. 'Je bent er.' Zijn stem klinkt hees. Ik knik en loop het kantoor in. Als ik de deur gesloten heb neem ik plaats op een van de stoelen bij zijn bureau. 'Waar wilde je me over spreken?' Pete staat op. 'We hebben een probleem.' Hij leunt tegen zijn bureau zodat hij tegenover me staat. 'Ik wou dat het anders was.' zeg ik zacht. 'Maar Nadine zei dat je moest trouwen en ik was toen nog geen 18 en dan nog het gedoe met mijn ouders.' Pete onderbreekt me. 'Nadine weet hier van?' zijn stem klinkt boos. 'Ze heeft niet gezegd dat het om jou gaat Pete.' Zijn naam rolt met moeite over mijn lippen. 'Kan me niets schelen. Je praat hier met niemand over.' Ietwat onzeker kijk ik hem aan. 'Sorry.' Pete pakt mijn hand beet. 'Ik weet ook nog niet wat ik hier mee moet. Ik geef veel om Crystal.' Trishia wordt ondertussen steeds luider. Grijp hem
'Maar...' Pete pakt ook mijn andere hand. 'Dit heb ik nog nooit eerder gevoeld.' Ik sta op. Pete is minstens 1 kop groter dan ik, maar nu hij tegen zijn bureau leunt is het verschil een stuk minder groot. Pete trekt zich naar me toe. Ik kijk naar zijn ogen en zie dat ze donker worden. Zijn wolf. Een van zijn handen pakt mijn hals beet. Zijn greep is sterk. 'Wat doe je?' piep ik. Ik probeer me los te maken, maar zijn greep wordt alleen maar strakker. 'Als we dit doen, wil ik dat je naar me luistert.' Zijn stem bromt. Ik slik. Trishia gromt. Een grom die mijn keel ontsnapt. Dit zorgt ervoor dat Pete zijn ogen weer normaal worden. Hij laat mij nek los. Vervolgens pakt hij met beide handen mijn hoofd beet en zoent me. Ik schrik. Stel je niet aan. moppert Trishia. Ik duw me van Pete af. 'Sorry. Ik... Ehm... Ik heb wat ruimte nodig. En jij moet weten wat je wil. Ik wil niet tussen jou en Crystal in komen. Dat vergeef ik mezelf nooit.' Pete schudt kort zijn hoofd. 'Sorry dat had ik niet mogen doen.' Hij gaat terug achter zijn bureau zitten. 'Je training begint morgen ochtend. Hardloop training. Als dochter van de vorige Beta en zus van de huidige moet je in goede conditie zijn.' ik knik. 'Laura neemt je op sleeptouw.' Pete staat op. 'Waarom moet ik hier mijn training doen? Vraag ik hem. Pete zijn ogen gaan over mijn lichaam. 'Ik wilde je bij me in de buurt hebben. Je mag gaan.' ik sta op en loop het kantoor uit. Mijn hart klopt in mijn keel. Meteen loop ik naar boven. Er van uit gaande dat ik weer in de logeerkamer slaap, open ik de deur. Tot mijn opluchting liggen mijn tassen inderdaad in de kamer. Ik pak mijn tas uit en leg mijn kleding in de kast. Als ik de deur sluit kijk ik in de spiegel op de kast. Op mijn nek staan de vingers van Pete. Ik voel aan de afdrukken. Nog warm. Uit mijn andere tas pak ik een sjaal en doe hem om. Niemand hoeft te weten wat er is gebeurd.
Als alles is opgeruimd loop ik naar beneden en besluit een stuk te gaan wandelen langs de rivier. Met mijn handen in mijn zakken stap ik stevig door. Als ik bij de rivier sta, stop ik even. Hoe moet ik me focussen op mijn training als Pete ook in de buurt is? Nog steeds heb ik gemengde gevoelens. Hoe kan ik het lot negeren? Maar wat doe je dan met het huwelijk van hem en Crystal. Ik zucht en begin weer te lopen. Ik weet wel wat Trishia wil. Langs de rivier veranderd het landschap. Ik blijf nog een lange tijd wandelen. Als het donker is keer ik terug. Het eten heb ik gemist, maar op dit moment krijg ik geen hap door mijn keel in bijzijn van de anderen.

De volgende ochtend sta ik om 6 uur op. Als ik gedoucht heb en mijn sportkleding aan heb getrokken, loop ik naar beneden. Onder aan de trap staat Laura geduldig op me te wachten. 'Ben je er klaar voor?' vraagt ze vriendelijk. Ik knik. We lopen naar buiten en beginnen te rennen. De afdrukken van Pete die hij achterliet op mijn nek zijn verdwenen. Laura rent voor me uit. 'Kom op. We moeten 5 kilometer rennen.' Ik versnel mijn pas. 'En dat moet zo snel?' mopper ik. Laura vervolgt haar weg naar een bosrijk gebied. Behendig zigzagt ze tussen bomen en springt met gemak over omgevallen bomen. Met moeite probeer ik haar bij te houden. Fantastisch idee zo'n training. Als Laura dan toch uit mijn zichtsveld verdwenen is vertraag ik. Die 5 kilometer kan me gestolen worden. Ik begin te wandelen. Het bos ziet er net zo uit als bij mijn ouders in Yellow stone. Ik probeer te luisteren naar hoe het bos hier klinkt, maar nog voordat ik een poging kan wagen staat Laura ineens voor mijn neus. 'Wat doe je?' haar stem klinkt ietwat geïrriteerd. 'We moeten om 7 uur weer terug zijn.' ik kijk haar vragend aan. 'Dan gaan we verder met de volgende training.' zegt ze en begint weer te lopen. 'Volgende training?' ze maakt een bevestigend geluid. Mopperend volg ik haar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen