Foto bij 70 - Empty house

Uiteindelijk is het toch tegen acht uur dat het vliegtuig landt. Je strompelt met de rest van de passagiers mee het vliegtuig uit, door naar de bagageband. Je weet maar net een gaap te onderdrukken – dat wordt nog wat zo. Je kan echt niet te vroeg gaan slapen vanavond, herinner je jezelf, want morgen is het verlovingsfeest van Sophia en Roos en het laatste waar je dan behoefte aan hebt is een jetlag! Je trekt je koffer van de band en loopt dan door, zoekend naar een kiosk of standje waar je koffie of iets anders met cafeïne kan halen. Pas na de paspoortcontrole, die een eeuwigheid leek te duren, komt er de aankomsthal in zicht en daar zie je de bekende oranje letters van de Kiosk al gloeien; thank god! Achter de Kiosk zie je het Burger King bordje verschijnen en je hoort je maag direct knorren. Je snelt door de hekken heen, recht op je doel af als opeens-
“Maud!”
Je blijft verward stilstaan. Niemand zou je komen halen, toch?
“Mau-haud!”
Je draait je langzaam om en ziet dan tot je grote verbazing je moeder, Floris, Sophia en Roos staan. Tranen vullen je ogen – wat ben je toch verschrikkelijk emotioneel steeds – en je vliegt op ze af. De verschrikkelijke banner waarop ‘Welcome Home (for now) Maud’ op staat, neem je maar voor lief. Je bent allang blij verrast dat ze hier überhaupt staan. Vier paar armen worden om je heen geslagen en je hoort de ene ‘welkom’ gevolgd door de andere ‘daar is ze weer’ gemompeld worden.
“Ik dacht dat niemand zou komen,” weet je uiteindelijk uit te brengen. Je veegt wat tranen van je wang, terwijl je je uit de groepsknuffel loswerkt. “Moesten jullie geen Sinterklaas vieren?”
“Nee joh, gek,” lacht Sophia. “Daar is toch niks aan zonder jou! Plus, we hebben besloten dat we Sinter-kerst-en-nieuw gaan vieren met jou erbij, omdat je de kerst en oud en nieuw ook gaat missen.”
Je grinnikt. “Sinter-kerst-en-nieuw?”
“Ja! We combineren gewoon Sinterklaas, kerst en oud en nieuw tot één nieuwe feestdag. Dan ben je er toch nog een soort van bij.”
Je moeder slaat nogmaals haar armen om je heen. “Als ik je überhaupt nog weg laat gaan. Ik vind het maar niks hoor, als je zo ver van mij vandaan bent.”
“Ik moet wel terug hoor,” zucht je, terwijl je je los probeert te trekken. “Sorry, maar ik verga haast van de honger en-“
“Say no more,” lacht Roos en ze knikt richting de Burger King. “Daar had je je zinnen zeker op gezet?”
Je knikt. Je koffer wordt van je over gepakt en jullie lopen richting de Burger King. Je moeder stuurt Floris naar de kassa om te bestellen, terwijl jullie een tafel uitzoeken waar jullie alle vijf aan passen. Al snel staat Floris voor je neus met een vol dienblad. Terwijl je langzaam een burger naar binnen werkt, zit de rest enthousiast te praten over het feestje de volgende dag. Je mondhoeken krullen in een glimlach – wat voelt het goed om even terug, even onder de mensen te zijn! Je probeert de gesprekken om je heen te volgen, maar alles loopt door elkaar en damn, wat is het gek dat iedereen ineens weer Nederlands spreekt. Je knikt en lacht, maar krijgt zeker de helft niet eens echt mee. Na een tijdje herinner je je dat je Bill zou bellen na het landen en je begint in je rugzak te zoeken naar je telefoon.
Bill<3: Hey babe, noticed you’re flight is coming in earlier. Text me before you call, might still be busy xx
Maud: Hi honey, yeah, landed like 15 min ago – my mom, Roos, Soof and Floris showed up at the airport to pick me up! Grabbing a quick bite now. Do you have time to Facetime?
Bill<3: Good to hear you’ve arrived safe. Gimme a minute and I’ll call you.
Je legt je telefoon op tafel en propt snel het laatste stuk van de burger naar binnen. Dan veeg je zo goed en kwaad als kan je gezicht schoon en neemt een paar slokken van de koffie die Floris voor je gehaald heeft. Zo, dat helpt wel. Je trommelt ongeduldig op tafel, tot Bills naam en de foto van jullie die hij als profielfoto gebruikt in beeld verschijnen. Je weet niet hoe snel je op moet nemen en zijn twinkelende ogen verschijnen al snel in beeld.
“Hey babe!”
“Hey Billchen!”
Jullie lachen allebei opgelaten en Bill weet precies te benoemen waarom: “It’s going to be so weird to go home, knowing that you just left.”
“I know,” zucht je. “But I am so glad to see you now- Soof! Geef mijn telefoon terug!”
Sophia schudt ‘nee’ en grijnst naar de camera. “Hey Billchen.”

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha ik ga stuk om Sophie!!
    Heerlijk zo vriendin!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen