Bill POV.

"Ik, ehm, ik moet naar Adam, ik kan hem zo niet laten vandaag," zeg ik dan en Tom knikt waarna ik naar boven ga en in de slaapkamer zie ik hem op bed zitten terwijl de tranen over zijn wangen lopen.

"Rot op Bill!" Roept Adam, maar ik ga mij niet uit het veld laten slaan.

"Het spijt me zo Adam," zeg ik zachtjes.

"Je zegt continu dat iets je spijt, tegen mij, tegen Tom, maar als je dingen blijft doen, spijt het je dan wel echt!?" Roept Adam naar mij.

"Natuurlijk spijt het mij echt, ik doe jullie niet expres pijn, echt niet," zeg ik en ik kijk naar het armbandje waar Adam mee aan het spelen is. "Wat is dat voor een armband?" Vraag ik dan.

"Deze had ik jou deze avond willen geven. Deze twee bedeltjes zijn wij, deze bedeltjes stellen onze 4 kinderen voor en die dan nog jouw andere kinderen, e.en deze..." Een snik verlaat zijn mond. "Deze stelt onze ongeboren baby voor," zegt Adam en ik ga naast hem zitten.

"Je bent zwanger?" Vraag ik zachtjes en Adam knikt.

"2,5 maand," zegt hij en hij legt zijn hand op zijn buik. "Weet je wat op dit moment het meeste pijn doet? Nog geen half uur terug zei je dat we voor altijd samen zullen zijn, dat je mij nooit zou verlaten. Hoe kon je dat zeggen als je het niet meende!?" Roept Adam nu weer en ik bijt in mijn lip. Het doet pijn te zien dat ik hem zoveel pijn heb gedaan, want ik geef wel superveel om hem.

"Bill, ik snap ook niet hoe je hem zoveel pijn hebt kunnen doen," zegt Tom ineens vanuit de deuropening en ik kijk hem zuchtend aan.

"Ik weet het Tom," zeg ik zuchtend en ik kijk naar Adam die is opgestaan en ik schrik wanneer hij ineens dubbelklapt van de pijn. "Adam!" roep ik geschrokken uit en ik hurk naast hem neer en zie dat er langzaam een bloedvlek op zijn broek ontstaat. "Ik neem je nu mee naar het ziekenhuis," zeg ik dan.

"Raak me niet aan!" Roept Adam uit en ik kijk even naar Tom.

"Tom, regel een oppas," zeg ik en Tom knikt waarna ik weer naar Adam kijk. "En Adam, wees nu niet eigenwijs," zeg ik en ik help hem overreind om hem mee te nemen naar de auto.



In het ziekenhuis blijf ik in de wachtkamer wachten totdat de dokter naar buiten komt en gelijk sta ik op. "Ik vrees dat hij een miskraam heeft gehad," zegt de dokter dan.

"Mag ik bij hem?" Vraag ik zachtjes en de dokter knikt waarna ik de kamer in loop en naast het bed ga staan.

"Ga weg Bill, nu is mijn hart al voor de tweede keer gebroken op één dag. We zouden vanavond wanneer ik het zou vertellen van de zwangerschap het vieren en nu zitten we in deze situatie," zegt Adam en hij draait zich bij mij weg en ik ga gewoon naast hem op het bed liggen. "Doe niet Bill," zegt hij, maar ik luister niet en leg gewoon mijn armen om Adam heen waarna Adam langzaam naar mij terugdraait. Hij legt zijn hoofd in mijn nek terwijl de tranen steeds meer over zijn wangen lopen en een eenzame traan verlaat ook mijn wang. Ik kijk dan naar de deur en zie Tom daar staan.

"Ik kom zo weer terug," zeg ik en ik druk een kus op zijn voorhoofd waarna ik naar de gang loop naar Tom toe. "Ik moet hem er bovenop zien te helpen, ik, kunnen we over een maand beginnen met het werken aan ons huwelijk? Adam moet de komende weken niet alleen zijn," zeg ik dan en Tom knikt begrijpend.

"Ik snap het, ik weet ook dat jij toen gebaat was bij mijn aanwezigheid," zegt Tom en ik knik dankbaar, Tom is zo begripvol en daar ben ik hem erg dankbaar voor.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hij heeft engelen geduld
    En Bill moet hier echt aan werken

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen