Pete pov:
Met een zwaar gevoel stap ik uit de auto. Het gesprek met Crystal zal niet makkelijk zijn. En eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe het zal verlopen als ik het aan Shawn vertel. Hij is zo blij dat zijn zus hier is, dat hij überhaupt een zus heeft. Ik loop het hoofdkwartier binnen. Van Nadine heb ik begrepen dat Tallulah nog steeds bewusteloos is. Een kans om haar nog even te kunnen zien. Ik hoor de stem van de vrouw met het rode haar in mijn hoofd. 'Alleen als zij naar jou toe komt.'
Ik loop door naar mijn kantoor. Tijd om te praten met Crystal.

Pov Tallulah:

Voorzichtig open ik mijn ogen. Het licht is fel. Na een paar keer knipperen wennen mijn ogen aan het licht. Ik lig blijkbaar in mijn bed. 'Ah je bent wakker.' ik schrik van een stem naast me. 'Nadine.' Ze glinlacht vriendelijk naar mij. 'Je bent een aantal uur bewusteloos geweest.' Ik probeer overeind te komen, maar voel dat mijn lichaam tegen stribbelt. 'Niet te snel.' Nadine pakt mijn arm beet. 'Laat me je helpen.' Met gemak helpt ze me overeind. 'Wat is er gebeurd?' Nadine legt uit dat door her terug veranderen, mijn lichaam op was. Het vraagt nog dusdanig veel van je. Je moet sterker worden om het te kunnen verdragen.' Nadine geeft me een theeglas met warme thee. 'Hier knap je van op.' Zacht geklop op de deur volgt. De deur gaat langzaam open en het hoofd van Shawn komt te voorschijn. Bezorgdheid tekent zijn gezicht. 'Ze is wakker' Hij haalt opgelucht adem. 'Je moet me niet zo laten schrikken zusje.' ik glimlach. 'Ik zal mijn best doen. Nadine staat op. 'Voorlopig niet meer van zulke trainingen. Ze zal eerst sterker moeten worden. Dagelijks hardlopen, krachttraining en vechttraining moet wel werken.' Shawn knikt. 'Ik zal het overleggen met Pete.' Pete. Zou hij al terug zijn? Ik wacht tot Nadine de kamer uit is en richt me tot Shawn. 'Is er nog iets gebeurd in de tussentijd?' Shawn knikt. 'Daar wilde ik met je over praten. Ik kom net uit een gesprek tussen Pete en de beta's.' Shawn neemt plaats op de stoel die naast mij bed staat. 'Pete gaat scheiden van Crystal. De Hoge Raad heeft het goedgekeurd.' Ik kijk hem verbaasd aan. Het is hem dus gelukt. 'En nu?' Shawn kijkt me doordringend aan. 'Ik heb begrepen dat jij een van de redenen bent.' Ik begin te blozen en kijk van hem weg. 'ik?' vraag ik zacht. Shawn geeft me een duwtje. 'Hij moest het aan Crystal en de Beta's vertellen. Alles. Dus, ben je verliefd?' ik kijk hem geschrokken aan. 'Verliefd? Ik ehm weet het niet. Ik ken hem niet goed.' Shawn lacht. 'Ik plaag je alleen maar. Je hebt nog een maand om er over na te denken. De Hoge Raad wil dat je de vrijheid krijgt om te kiezen.' Wat hij niet vertelt, en wat ik nu nog niet weet, is dat Pete zelf geen contact met me zal gaan zoeken. 'En Crystal?' Shawn kijkt bedenkelijk. 'Die is ontzettend verdrietig. Ze wilde niets liever dan Pete een kind geven. Ze heeft haar familie achter moeten laten. Crystal vertrekt morgen en komt voor de daadwerkelijke scheiding terug.' Mijn gedachten gaan naar haar verdriet. Ze was zo vastberaden. 'Bedankt' Shawn wrijft even met zijn hand over mijn hoofd. 'Doe geen domme dingen zusje. Neem je tijd.' En met die woorden loopt hij mijn kamer weet uit.

De dagen die volgen herstelt minjn lichaam. Pete heb ik niet veel gezien. Vandaag zal mijn training weer starten. In mijn trainingskleding loop ik naar beneden. 'Ah je bent al klaar.' Shawn komt inmiddels ook de trap naar beneden. Ik knik. 'Wat voor training is het vandaag?' Shawn glimlacht. 'Gevechtstraining.' Mijn hart maakt een sprongetje. Dat betekend dat Pete er ook bij is. Naar wat ik begrepen heb, heeft ieder zijn vaste sparringspartner. Ik dus ook. Samen lopen we naar buiten en zien we dat er al een aantal mannen staan te wachten. John is de sparringspartner van Shawn en begroet ons vrolijk als we ons bij hem voegen. 'Ah kleintje. Fijn dat je je beter voelt.' ik glimlach. 'We zullen je niet sparen hoor.' John geeft me een plagerig duw. 'Ik had ook niet anders verwacht.' antwoord ik. John lacht, maar als hij en de anderen ineens netjes rechtop gaan staan draai ik me om. Pete komt naar buiten gelopen. Ze buigen hun hoofd, ik doe hetzelfde, maar voel hoe mijn ogen elke beweging die hij maakt proberen te volgen. 'Goedemorgen iedereen.' zijn stem klinkt zwaar en doet me kort rillen. 'We gaan sparren vandaag. Zorg ervoor dat je je focust op je tegenstander. Probeer te voorspellen wat diegene zal gaan doen.' Dan richt hij zich tot mij. 'Wij gaan werken aan je techniek.' en als hij dat heeft gezegd begint de rest met de training. 'Loop je mee? Ik heb iets voor je bedacht.' Pete loopt voor me uit. Nieuwsgierig als ik ben volg ik hem. We lopen naar een afgelegen stuk bij de rivier. Pete stopt. 'Er liggen stenen in de rivier. Zodat je hem kunt oversteken.' ik kijk. 'Wij gaan daar sparren.' ik frons. 'Daar?' Pete gaat op een van de stenen staan. 'Ja.' Hij steekt zijn hand uit. Ik pak zijn hand aan en ga op een steen staan. 'En nu?' Pete heeft een klein glimlachje op zijn gezicht. Het maakt dat ik Pete op dat moment nog aantrekkelijker vindt. 'Hoe gaat het met jou op dit moment?' vraagt hij. 'Ik voel me weer beter.' Hij knikt. 'En met jou?' Pete denkt na. 'Het is hectisch. Crystal vraagt veel van mijn aandacht. Aandacht die ik liever aan iets anders besteed.' Pete stapt op een steen dichter naar me toe. Het water raast langs de stenen. 'Ik mocht van de Hoge Raad zelf geen toenadering zoeken. Alleen als jij naar me toe komt.' ik kijk naar zijn ogen. Hoe kun je die weerstaan? Uit het niets voel ik een zachte duw. Ik verlies mijn evenwicht en schommel van voor naar achter op de steen. 'Wat doe je?' roep ik verbaasd. Pete lacht. 'Dit is je training.' Met moeite vind ik mijn evenwicht weer terug. Vanuit mijn ooghoek zie ik Pete bewegen. Behendig stap ik naar een andere steen. Pete lacht. 'Goedzo. Je bent aan het opletten.' Pete begint sneller te bewegen. Aanvallen die hij plaatst ontwijk ik steeds makkelijker. Pete maakt een onverwachte beweging, waardoor ik mijn evenwicht lijk te verliezen. Ik wiebel en mijn voet glijdt van de steen. Al vloekend merk ik dat het water van de rivier dichterbij komt. In slowmotion zie ik mezelf vallen. Waarom zag ik dit niet aankomen? Ik voel een sterke arm om mijn middel. Pete trekt me terug, nog voordat ik een nat pak heb. Hij tilt me op en zet me op de kant langs het water. 'Je denkt toch niet dat ik je zomaar laat vallen?' Ik begin te blozen. 'Pete? Mag ik je wat vragen?' Hij gaat zitten in het gras en ik volg zijn voorbeeld. We zitten naast elkaar en kijken beide naar het water dat langs ons stroomt. 'Waarom ben je er zo zeker van? Ik bedoel. Je geeft je huwelijk op. Voor mij.' Het blijft even stil. 'Ik ben niet verliefd op Crystal.' Zijn stem klinkt zeker. 'Wat ik voel als ik dicht bij je ben Tallulah. Elke meter tussen ons is er een te veel. Tegelijkertijd maakt het me knettergek. Ik wil niets liever. Elke cel in mijn lichaam trekt me naar jou toe. ' Nu begrijp ik waarom Nadine hem kruiden heeft gegeven om zijn gevoelens te temperen. Hoe kun je nog helder denken? 'Ik snap dat je tijd nodig hebt Tallulah. We hebben elkaar pas net leren kennen. Maar als de goden ons zo bij elkaar hebben gebracht, dan moet er een reden voor zijn. Ik wil dat je weet dat je op mij kunt vertrouwen. Als er iets is, moet je me dat kunnen zeggen.' ik knik en merk dat ik rustig word van zijn stem. Zonder na te denken leg ik mijn hoofd op zijn schouder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen