Bill POV.

"Ik ga even vragen of Adam weer naar huis mag," zeg ik dan waarna ik naar een dokter loopt om de vraag te stellen.

"Ja, hij mag weer naar huis, de bloedingen kunnen nog wel even aanhouden voor een paar dagen, bent u familie?" Vraagt de dokter en even denk ik na over wat ik daarop zal antwoorden.

"Ik ben z'n lief," zeg ik dan toch maar en de dokter knikt even.

"Als je wat papieren wilt invullen, ze liggen klaar. Dan kan hij daarna mee naar huis," zegt de dokter en ik knik even.

Zodra ik de papieren heb ingevuld loop ik terug waar Tom nog steeds staat. "Bill, wees wel voorzichtig met Adam, okay? Geef hem geen verdere hoop. En ook al doet het mij pijn om te zeggen, als je hem wel op wat voor een manier weer hoop geeft, blijf dan bij hem. Ik ben niet de grootste Adam fan, maar hem zo gebroken zien toen jij hem had gekwetst. Dat brak zelfs mijn hart," zegt Tom en ik knik.

"Ik zal hem geen hoop meer geven. Zelf denk ik, die tijd dat hij nog gemeen deed en alles. Ik denk dat, dat was om hemzelf te beschermen tegen de emotionele kant die hij nu juist laat zien," zeg ik zachtjes en Tom knikt.

"Dat zal best kunnen," zegt Tom dan en ik knik even waarna Tom vertrekt en ik loop de kamer van Adam in.

"Kom je? We kunnen naar huis," zeg ik dan en Adam kijkt mij even verbaasd aan.

"We?" Vraagt hij.

"Ik laat je niet alleen, daarvoor geef ik te veel om je," zeg ik en Adam stapt van het bed af, loopt naar mij toe en geeft mij een knuffel.

"Ik weet dat ik boos op je hoor te zijn, maar ik heb de energie daarvoor gewoon niet. Ik heb je ook gewoon nodig," zegt Adam en ik knik.

"Samen komen we erdoorheen," zeg ik waarna ik Adam meeneem naar de auto.



Wanneer we thuis zijn aangekomen open ik de deur en Gijs komt gelijk naar ons toegerend, maar Adam reageert amper op hem en ik leg mijn hand even op zijn rug. "Hey jongen, wat dacht je ervan om even wat koekjes te bakken met de oppas?" Vraag ik en Gijs knikt gelijk enthiousiast en ik kijk naar de oppas. "Als het voor jou tenminste niet lastig is om nog wat langer te blijven? Alle ingrediënten staan in de keuken," zeg ik dan.

"Het is okay," zegt ze met een glimlach waarna ze Gijs meeneemt naar de keuken en ik neem Adam mee naar de woonkamer en zie hem kijken naar een foto van hem en mij die ongeveer een maand geleden genomen is.

"Was jouw glimlach op de foto wel echt? Was onze relatie überhaupt wel echt?" Vraagt Adam.

"Alles tussen ons was echt, okay? Alle keren dat ik zei dat ik van je hield, het was allemaal echt," verzeker ik hem.

"Waarom moest je dan amper nadenken over het feit om alsnog in relatietherapie te gaan? Als alles tussen ons echt was had je gezegd dat je moest nadenken daarover, het voelt nu gewoon alsof je mij zo makkelijk opgeeft," zegt Adam en ik knik begrijpend.

"Ik had er langer over moeten nadenken, dat weet ik," zeg ik en Adam knikt even.

"Ik hou van je Bill," zegt hij dan en ik kijk even naar hem en ik geef hem een knuffel. "Ben je niet boos om het feit dat ik ons kind verloren ben?" Vraagt Adam dan ineens.

"Wat? Nee, natuurlijk niet, daar kan jij toch niks aan doen. Het zijn dingen die gebeuren," zeg ik en ik wrijf met mijn hand over zijn wang.

"Ik wil eigenlijk even rusten," zegt Adam dan en ik knik.

"Dan loop ik even mee," zeg ik en Adam knikt waarna ik samen met hem naar de slaapkamer loop. Ik zie het armbandje nog liggen en zie Adam er ook naar kijken en snel raap ik het op en stop het in mijn zak, wetend dat het armbandje om twee redenen gevoelig bij hem ligt. Adam kleed zich dan uit waarna hij onder de dekens gaat liggen.

"Je hoeft mij niet in de gaten te houden wanneer ik slaap," zegt Adam waarna ik maar knik en de slaapkamer verlaat en ik leun tegen de deur aan. Ik pak het armbandje dan uit mijn zak en kijk er naar. Het was zo'n lief idee van Adam. Ik berg het armbandje beneden dan veilig op. Ook al brengt het nu pijn met zich mee, het is zonde om hem weg te gooien.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw toch lief

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen