Tom POV.

Die ochtend sta ik in de keuken wanneer Bill met Chris de keuken in komt gelopen. "Nog bedankt voor vannacht, ik had die hulp echt even nodig," zegt Bill en ik knik even. "Tom, ik hou nog steeds van je," zegt Bill.

"Dat had je eerder moeten bedenken," zeg ik en ik geef hem een boterham aangezien hij lastig zelf kan smeren als hij Chris vast heeft. Met Julia in mijn armen lukte het eerst ook nooit, maar uiteindelijk wordt je vanzelf beter in multitasken.

"Papa!" Roept Julia die de keuken in komt gelopen.

"Waar is je tante?" Vraag ik dan.

"Die slaapt nog, raar he?" zegt Julia en ik lach even.

"Dan mag ze zelf haar brood smeren," zeg ik en ik knipoog even naar Julia die lacht waarna ik haar boterham aan geef en ik kijk even naar Bill die onze interactie de hele tijd heeft bekeken en ik zie verschillende emoties op zijn gezicht.

Ik kijk naar Julia die dichter naar Bill toeloopt. "Ik vind mijn broertje nu al lief," zegt Julia.

"Halfbroertje," verbeter ik haar dan.

"Ik noem hem mijn broertje," zegt Julia dan en ik knik dan maar.

"Ik ga even het dorp in, zou jij op Chris kunnen passen?" Vraagt Bill dan aan mij waarna ik maar knik.

"Heb je inmiddels je rijbewijs?" Vraag ik dan en Bill knikt. "Neem mijn auto dan maar, dan ben je sneller weer terug," zeg ik en ik geef hem mijn autosleutels.

"Dank je," zegt Bill en hij geeft Chris aan mij waarna hij vertrekt.

"Papa, mag ik Chris op schoot?" Vraagt Julia en ik kijk haar even aan.

"Ik weet niet of..." Maar ik stop mijn zin. Natuurlijk zou Bill er wel okay mee zijn, daar hoef ik denk ik niet eens over te twijfelen. "Ja, natuurlijk mag dat schat," zeg ik en ik gebaar haar mee te komen naar de woonkamer. "Wat zou je ervan vinden hem ook zijn flesje te geven?" Vraag ik dan.

"Dat wil ik heel graag papa!" Roept Julia uit en ik voel Chris in mijn armen wat onrustig worden.

"Dan ben ik zo met Chris terug," zeg ik en ik loop weer naar de keuken om het flesje te maken waarna ik met Chris terugloop. "Okay, ondersteun het hoofdje goed, okay?" zeg ik en Julia knikt waarna ik Chris voorzichtig in haar armen leg om daarna gelijk naast haar te gaan zitten en ik help haar met hoe ze het flesje moet vasthouden.

"Papa, nu heb ik eindelijk een broertje en hij is op mijn verjaardag geboren," zegt Julia en ik knik. "Gisteren was mijn beste verjaardag ooit," zegt ze dan nog en ik glimlach even terwijl ik naar Chris in haar armen kijk.

Wanneer Chris niet meer hoeft pak ik het flesje en zet hem weg waarna ik Chris overpak van Julia zodat hij een boertje kan laten. "Papa, als jij niet de andere papa bent, wie is dat dan wel?" Vraagt Julie ineens.

"Iemand die we nooit zullen ontmoeten," zeg ik dan, want ik weet dat hij weet dat hij vader zou worden, maar er niks mee te maken wou hebben. Ik kijk dan weer naar Chris en zie hoe hij mij wat aankijkt en ik tover een glimlach op mijn gezicht. Die ogen zijn precies Bill.



"Wie heeft er zin in patat?" Vraagt Bill wanneer hij rond lunchtijd terug is.

"Ik, ik!" Roept Julia gelijk uit en Bill lacht even.

"Zo'n vermoeden had ik al," zegt Bill en ik glimlach even naar Bill. Volgens mij kan hij beter met kinderen omgaan dan dat hij zelf denkt.

"Ik zal de borden pakken," zeg ik dan waarna ik de borden pak zodat we aan tafel kunnen gaan zitten.

"Wat heb je verder nog gedaan?" Vraag ik dan aan Bill.

"Oh, ik heb Chris bij de gemeente aangegeven, ik heb stickers gekocht om naast zijn wiegje te plakken, als je dat tenminste niet erg zou vinden, en voor jou heb ik een krat bier gekocht, als je tenminste nog steeds graag bier drinkt. Ik wou gewoon iets kopen om mijn dank te tonen. Oh ja, ik heb ook nog een rompertje met Chris z'n naam gekocht en nog wat kleertjes die hij over een paar weken zou moeten passen," zegt Bill en ik knik even. "En ik wou jou vragen, zou je Chris willen erkennen als jouw kind? Ik weet dat jij en ik geen koppel zijn en dat we dat nooit zullen worden, maar ik wil niet dat hij weet dat zijn biologische vader niks met hem te maken wil hebben," zegt Bill en ik kijk even naar Julia die nog gewoon aan het eten is.

"Bill, daar vraag je mij nogal wat, wat als ik ja zeg? Vertrek je dan weer zodat je hem ook hier achter kan laten?" Vraag ik dan.

"Nee, ik ben hier om te blijven en is het niet echt hier dan wel bij mijn opa en oma en misschien wanneer ik een goede baan heb dat ik een eigen huis kan kopen in de omgeving. Ik ga echt niet meer weg, belooft," zegt Bill dan en ik knik even.

"Toch moet ik er echt goed over nadenken. Het idee van een tweede kind vind ik niet erg, het is alleen, ik had liever gezien dat mijn tweede kind dan ook biologisch van mij is," zeg ik dan, want dat is gewoon zo.

"Maar je hebt nog geen tweede biologisch kind," zegt Bill.

"Nee, omdat jij er niet was! Als jij ons niet in de steek had gelaten lag ons kindje misschien nu daar te slapen!" Roep ik uit, niet langer meer bij machte om mijn woede in te houden.

"Tomi, het spijt me, ik weet dat ik fouten heb gemaakt! Als het kon zou ik alles terugdraaien om wel nog contact te houden! Ik was jong, dan maak je toch soms fouten!" Roept Bill dan terug.

"Je hebt 6 jaar lang een fout gemaakt! Ben je in die 6 jaar nooit tot de conclusie gekomen dat je die fout nog kon herstellen!? Ja precies 6 jaar later, maar dat is gewoon te laat!" roep ik terug.

"Stop met ruzie maken!" Roept Julia ineens uit en gelijk kijken Bill en ik haar kant uit. "Zeg sorry en geef elkaar dan een kusje," zegt Julia en ze kijkt ons streng aan, maar net dan begint Chris te huilen.

"Ik ga wel," zeg ik dan en Bill kijkt mij verbaasd aan, maar ik negeer het en loop naar Chris toe en pak hem op waarna hij al vrij snel weer stil is. "Wat denk jij? Ondanks dat je papa en ik niet samen zijn, moet ik jou dan alsnog erkennen als mijn kind?" Vraag ik en Chris maakt een zacht geluidje en ik lach even. "Nu weet ik nog niet of dat een ja of nee was," zeg ik waarna ik zie dat Bill en Julia in de deuropening zijn komen staan. "Sorry meid, ik had niet zo tegen papa Bill moeten schreeuwen," zeg ik dan.

"Het is okay papa, ik weet dat papa Bill stout is geweest, maar hij is weer bij ons, dus is hij weer lief. En hij heeft één van mijn leukste cadeautjes gegeven," zegt ze en ze wijst naar Chris waarna ik weer naar Bill kijk.

"Ik zal hem erkennen als mijn zoon, maar dat betekent niet dat er verder iets tussen ons verandert," zeg ik dan en ik zie Bill knikken. Ik heb ook een te groot zwak voor kinderen, Chris is niet eens van mij en hij heeft mijn hart al binnen een dag gestolen. Zelfs Bill weet weer langzaam een weg naar mijn hart te vinden, maar dat moet ik gewoon zien te voorkomen. Ik wil niet dat hij opnieuw de regie over mijn hart krijgt, ik wil niet dat mijn hart opnieuw breekt. De eerste keer was pijnlijk genoeg.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Vind Tom al heel erg groot

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen