Een week later.

Na die dag van gevechtstraining heb ik Pete niet meer gezien. Hij heeft het druk met zijn taken en Crystal. En lijkt me daarnaast ook te vermijden. Ik zelf zou hem op mogen zoeken. Dat zou ik ook hebben gedaan, als ik niet het gevoel had dat Crystal me continu in de gaten houdt. Letterlijk bij elke training staat ze van een afstand te kijken, ze komt extra controleren bij Laura als ze me dingen uitlegt en daarnaast ben ik onderwerp van alle roddels die er rond gaan. Ik weet zeker dat de Beta's dit niet het roddelcircuit in helpen. Shawn zou het in ieder geval niet doen.
Ik loop de trap naar beneden en neem plaats aan tafel voor het diner. Shawn komt niet veel later binnen. We scheppen op en eten in stilte terwijl we luisteren naar de anderen. John en Barbara, zijn geliefde, hebben vanmorgen ontdekt dat ze in verwachting is. Zij en de rest van de pack zijn erg blij. Een paar anderen, wat jongere meisjes, zitten aan de andere kant van de tafel. Ze fluisteren en lachen. Ik probeer niet te luisteren, maar Trishia denkt er anders over. 'Ja ik zag ze vorige week... Ja bij de rivier.' Een van de meisjes kijkt voorzichtig mijn kant uit. Ze zal een jaar of 15 zijn gok ik. Haar vriendinnen zijn iets jonger. 'En toen?' Het gefluister gaat verder. 'Wat een slet.' Ze lachen. Ik slik. 'Ja, Crystal was ook vet verdrietig. Hoe kan ze dat nou doen? Stoken in een goed huwelijk.' Stop met luisteren Trishia. Nogmaals slik ik, maar deze keer om mijn tranen weg te krijgen. 'Wedden dat ze dit allemaal zo gepland heeft?' Rustig leg ik mijn bestek neer. 'Gaat alles goed?' Shawn legt een hand op mijn arm. Ik knik terwijl ik op sta en weg loop. De woorden echoën in mijn hoofd. 'Slet'
Denken ze nou serieus dat ik dit heb gewild? Zelfs op mijn achttiende verjaardag walgde ik nog van het idee om te moeten trouwen, verliefd te zijn en laat staan überhaupt iemand te ontmoeten.
'Slet'.
Ik wil de trap omhoog lopen, maar bots tegen iemand op. 'Tallulah' ik kijk op. Pete. 'Wat is er aan de hand?' Zijn beide handen vouwen zich om mijn armen. Ik maak me vrijwel meteen los uit zijn greep. 'Laat me met rust'. Verbaasd laat ik Pete achter als ik naar buiten loop.
Zodra ik buiten sta heb ik spijt van mijn keuze. Zonder jas is het veel te koud. Ik baal mijn vuisten en loop door. Slet
Weer tranen in mijn ogen. Steeds verder loop ik bij het hoofdkwartier vandaan. Laat ze er maar in stikken. Trishia is zo woest dat ik voel hoe haar woede mijn lichaam overneemt. Het dorp flitst aan me voorbij richting de rivier. De huisjes lijken vredig in het donker als de lampen branden. Ik hoor geruis van het water. Eindelijk. Langzaam laat ik me zakken in het gras en leg mijn hoofd op mijn knieën. De adrenaline van mijn verdriet en Trishia haar woede giert door mijn lijf. Hoe vredig die huisjes ook zijn, die mensen die er wonen zijn ziek. Hoe kunnen ze denken dat ik hier ben gekomen om een huwelijk kapot te maken!? Een stel zieke honden bij elkaar. Trishia laat me lachen, maar eigenlijk doet alles pijn. Door alle trainingen heb ik niet eens tijd gehad om na te kunnen denken. Daar waar ik altijd de dochter was van een Alpha, met een broer en ongelooflijk lieve moeder. Hier ken ik de mensen amper. Het doet zeer hoe snel iemand een oordeel velt. Ik zucht en kijk naar de rivier waarin de maan zijn licht duidelijk laat zien. Het is volle maan vanavond. Pete heeft zich hier op voorbereid en zal straks met een aantal jongens patrouilleren.
Zullen we even mee gaan op patrouille? Ik schrik van het idee. 'Weet je nog hoe de vorige keer ging?' Trishia moppert. Wat kan er gebeuren? Het idee klinkt aanlokkelijk. Zeker nu de adrenaline nog steeds door mijn lijf gaat. Met tegenzin sta ik op en loop terug richting het hoofdkwartier. Als ik weer langs het dorpje loop, zie ik de meisjes richting huis lopen. Ze lachen en maken foto's van elkaar. Laat ze maar foto's maken als ik ze te grazen neem. Ik versnel mijn pas. Ik dacht dat ik koppig was... Trishia is een verdubbelde versie daarvan. Vlak bij het hoofdkwartier sta ik stil. Pete, Shawn en John lopen naar buiten. 'Ze komt vast wel terug.' John legt een hand op de schouder van Pete. 'We moeten nu echt gaan, anders is het te laat als we weer terug komen. Ik heb mijn slaap wel nodig! Zeker nu Barbara last heeft van haar hormonen.' De jongens lachen. Ze kennen elkaar van kleins af aan. Het is duidelijk dat ze weten wat ze aan elkaar hebben. Shawn, die mijn tweelingbroer blijkt te zijn, kijkt nog even achterom als hij achter John en Pete aanloopt. Als ze bijna verdwijnen uit het zicht, begin ik ze te volgen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen